Και βέβαια ο χρόνος είναι κυνηγός. Και τι κυνηγάει κακά μου παιδιά; Τους ανθρώπους! Πώς το σκέφτηκα! Να το σημειώσουμε κάπου μην ξεχαστεί. Σας έλεγα την περασμένη εβδομάδα πως αγαπώ τα Χριστούγεννα, απόψε σας λέω ότι μισώ την πρωτοχρονιά. Την άθροιση δηλαδή. Την πρώτη ψυχρολουσία την πήρα όταν αναφερόμενη σε κάποιο γεγονός είπα τη φοβερή ατάκα: πριν από 10 χρόνια…. Μόλις συνειδητοποίησα ότι η ηλικία της μνήμης άρχισε να γίνεται διψήφια ταράχτηκα ταραχήν μεγάλη. Έκτοτε έχει αλλάξει και το πρώτο νούμερο του διψήφιου αριθμού όπως καταλαβαίνετε. Είμαι και λίγο γκαντέμης άνθρωπος. Ως μικρή επειδή ζοριζόμουνα βιαζόμουνα να μεγαλώσω. Ε, και τώρα πάω καλιά μου που θα ‘λεγε κι ο Νίκος Καββαδίας. Σαν την τρελή τηλεφωνώ στο Γκρήνουιτς, στη ΝΑΣΑ όπου μπορω τέλος πάντων, φρένο παιδιά φωνάζω φρένο, φέρτε πίσω τα ρολόγια τα χρόνια τις ζωές μας. Ποιος ν ακούσει; Μπροστά στην επιστήμη το δράμα μου είναι ένα αποτυχημένο μπουλβαράκι. Τέλος πάντων. Ας πω μια καλησπέρα να πάνε τα φαρμάκια του χρόνου κάτω. Καλησπέρα σας.

Θεοί! Πότε θα σταματήσει να γδέρνει τα σπλάχνα μου αυτό το: σαν άλλος να ‘μουν κι όχι εγώ μες στη ζωή πορεύτηκα; Πότε; Ποτέ; Τόσο βαθειά είναι αυτή η αλήθεια. Ναι, άλλα είναι εκείνα που αγαπώ, ναι, αγάπησα αυτά με τα οποία διάλεξα να ζω, γι αλλού ξεκίνησα -σαν άνθρωπος μιλάω- αλλά επιτρέψτε μου να θεωρώ ότι σ’ αυτό δεν ηττήθηκα παντελώς. Ο Οδυσσέας Ελύτης έχει γράψει ουράνια πράγματα -δεν σας λέω κάτι ούτε καινούργιο ούτε παλιό. Ωστόσο νομίζω μ αυτό του το λεγόμενο Παράπονο εξέφρασε το συλλογικό ασυνείδητο όλων μας με λέξεις που ακονίζουν το ξυράφι τους στις κεντρικές μας αρτηρίες. Εντάξει. Δεύτερη ζωή δεν έχει. Γρηγόρη! Μου θυμίζεις παιδί μου πότε ακριβώς ήταν η πρώτη;

Αυτό ξαναπέστο. Το πάρτι με το βερμούτ τα πρώτα τσιγάρα τα πρώτα φιλιά. Πλην, καλέ μου, κανείς δεν μένει παιδί, αν συμβεί αυτό δεν είναι σύμπτωση που λέει και η φίλη μου η Χριστίνα, είναι σύμπτωμα. Επικαλούμαστε συχνά την παιδική ηλικία για να νομιμοποιήσουμε τα λάθη, την αφέλεια, το Γιάννη το φονιά, την τρέλα που συναντήσαμε στην πορεία μεγαλώνοντας. Όλοι εχουμε κάτι να νοσταλγήσουμε ακόμα κι όσοι γίναμε ανάδοχοι γονείς του εαυτού μας κατόπιν εκτάκτου ανάγκης. Λέω τα άσπρα μου μαλλιά ανταύγειες κι όταν είμαι έξω έως πάρα πολύ αργά τεντώνω ανακλαστικά τα αυτιά μου και περιμένω ν’ ακούσω την Άννα ή την Κατίνα να ουρλιάζουνε προς την μεριά του Αϊ Νικόλα: Στελλίιιιιιιιξι!

Πάντα υπάρχει μια ιστορία που δεν τη λέμε ποτέ. Σε κανέναν. Στοιχειώνει μέσα μας μέχρι το τέλος που η ψυχή θα πάρει το κέρμα της και θα φύγει γι απέναντι. Οι δικοί μας γονείς -δεν ξέρω για τους σημερινούς- μας λέγανε: μην τα δίνεις όλα, κράτα κάτι για τον εαυτό σου. Αλλά νομίζω δεν εννοούμε το ίδιο πράγμα. Αυτή η αμίλητη ιστορία δεν είναι κατ’ ανάγκην κακές πράξεις ή σκέψεις που μας κατοίκησαν. Ίσως να μην είναι καν του κόσμου τούτου απτές αποδείξεις. Είναι σαν παραμύθια ημιτελή που ο καθένας θα βάλει τον επίλογο της αρεσκείας του ή απόηχοι από ζωές προηγούμενων ανθρώπων που αόρατοι περπατάνε δίπλα μας πότε σαν άγγελοι και πότε σαν δαίμονες, μας ξέρουν τους ξέρουμε αλλά κανείς δεν ομολογεί τίποτα. Κάπου εκεί χωράνε και οι έρωτες που κύλησαν σα δίφραγκο στους δημόσιους αγωγούς υδάτων και χάθηκαν στα έγκατα της καρδιάς μας. Εκεί. Στο αμίλητο νερό. Στις αμείλικτες κρυφές μας ιστορίες.

Αφιερωμένο στον Καπετάν Γιώργη και το σκαρί του τον Ξενοφώντα και στον Καπετάν Νικόλα από τη Θεσσαλονίκη και οι δυο. Ο Γιώργης δε νομίζω να έπιασε ποτέ Ινδικό με τον Φώντα, όλο από κάτι έρημες παραλίες μου τηλεφωνεί τα καλοκαίρια να ζηλέψω που τρώει το φρεσκοπιασμένο ψαράκι του. Ο Καπετάν Νικόλας έχει αφήσει τις ζωές του σε πολλά σκαριά, δεν τον γνωρίζω τόσο ώστε να ξέρω αν… αποστρατεύθηκε έχοντας περάσει τα σύνορα της τρέλας ή έχων σώας τας φρένας. Όλοι τη ζηλεύουμε αυτή τη ζωή στις ανοικτές θάλασσες κρατώντας την ποίησή της κι όχι το χτικιό της δουλειάς που απαιτεί. Όπως και να ‘χει όμως για ορισμένους ανθρώπους -μπαίνω κι εγώ λαθρεπιβάτης εδώ- η θάλασσα είναι καλύτερη παρηγοριά από τη στεριά. Όχι;

Έτσι. Μας καταβροχθίζουν από μέσα. Επιθυμίες, σκέψεις, εικόνες, όνειρα που ξέμειναν από σώμα κι ήρθαν στο δικό μας. Μας κατοικούν και τρέφονται από τη σάρκα μας, όπως ο αέρας που φυσά μέσα στον Γιάννη Αγγελάκα και δεν τον αφήνει να ησυχάσει. Όταν ξυπνήσουν κάποτε τα παραμύθια να ξέρετε πώς ο κόσμος μας θα γίνει πολύ πιο εφιαλτικός. Γιατί θα θελήσουν να πάρουν πίσω τα χρόνια που είχαμε τόσα πρόσωπα φυλακισμένα στην ίδια πάντα ιστορία. Φυλακισμένοι είμαστε κι εμείς σε ό,τι επιλέξαμε ή σε ό,τι επιτρέψαμε να διαλέξουν άλλοι για μας. Το επισκεπτήριό μας είναι πάντα δυο περιστέρια που δεν κάθονται με τίποτα να δέσουμε στα νύχια τους το σημείωμα προς τους απέξω.

Χαρτάκι από ημερολόγιο που διαβάζοντάς το σου καίει τα μάτια. Σ’ αγάπησα. Γέρασες. Γέρασα. Ο ουρανός σπάει σαν γυαλί στις ρυτίδες μας. Όχι δεν θα περάσω πάλι από αυτόν τον δρόμο, δεν θα ξαναπιώ καφέ σ αυτό το μαγαζί, αλλάζω συνήθειες τρόπους συνοικία -το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι μια τυχαία συνάντηση όταν όλα πήγαν τόσο άτυχα. Δεν θα με ξεχάσεις το ξέρω. Θα έχεις πάντα μια έννοια για την τρέλα μου, δεν σε ξεχνώ το ξέρεις έχω πάντα ένα λόγο να σου κρύβομαι. Μόνο, μέρες που είναι ας μη σκεφτούμε τίποτα. Να γινόταν μ’ ένα τρόπο το μηχανάκι του εγκεφάλου να έκανε παύση μακρά μπας και καεί κανένα κύτταρο παραπάνω και ξυπνήσουμε τη νέα χρονιά ενθυμούμενοι κάτι τις λιγότερο.

Αααα! Μη μου τη σαρκάζετε την καημενούλα την επαρχία γιατί θα θυμώσω άσχημα. Άρτι αφιχθείσα από τις περιοχές της, από τις χειμωνιάτικες πόλεις με το θάνατο να κόβει βόλτες στο μεγάλο δρόμο μόλις σκοτεινιάσει και τα νεαρά αγόρια λιώμα από τις 8 το βράδυ για την αγάπη που δεν ήρθε, για την αγάπη που ήρθε κι έφυγε για τα πόδια τους τα ίδια που δεν θα τους βγάλουνε γερούς μέχρι την εθνική να μπουν σε μια νταλίκα να φύγουν απ το σκοτάδι. Πολύχρωμες βιτρίνες, αίσθηση Αθήνας σε μικρογραφία, όλες οι φίρμες παιδιά, και Φολί φολί και Επόνυμον και Τσακίρης Μαλάς όλα στα πόδια σας, δεν έχετε λόγο ν απομακρυνθείτε από τα κελιά σας. Κι αφήστε όλους αυτούς που γεννηθήκαν κάτω από την Ακρόπολη -πόσα εκατομμύρια πια οι γηγενείς, οι γκάγκαροι;- να νομίζουν ότι η ζωή είναι μόνο δική τους. Δική τους είναι δεν μπαίνει θέμα αλλά όσοι ξεκινήσαμε από ακτίνα 100 χιλιόμετρων και πέρα από την Ομόνοια. μάθαμε τουλάχιστον νωρίς νωρίς να διαχειριζόμαστε το θάνατό μας.

Απόψε το Ιατρείο θα κάνει κάτι από αυτά που σιχαίνεται. Ένα είδος καλλιστείων να το πω; διαγωνισμό τραγουδιού να το πω; δεν ξέρω δεν το λέω τίποτα. Είχα ανάγκη να επιβεβαιώσω τη συνέχεια της αλυσίδα στο ελληνικό τραγούδι ως εκ τούτου ανακήρυξα μόνη μου τον καλύτερο δίσκο και το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς που εκπνέει. Προσωπικό αυθαίρετο το παίρνω όλο πάνω μου και το υπογράφω με χέρια και με πόδια. Κατ’ εμέ λοιπόν ο καλύτερος -μακράν- δίσκος του 2009 ήταν η Νεροποντή του Αλκίνοου Ιωαννίδη από την οποία μόλις ακούσαμε το υπέροχο Απόψε. Ούτως η άλλως πρόκειται για τον σημαντικότερο μέχρι τώρα που μιλάμε τραγουδοποιό των τελευταίων 20 χρόνων. Δεν κάνει φασαρία γύρω από τον εαυτό του εμφανίζεται όταν πράγματι έχει κάτι να πει κι όταν ακούμε αυτό που λέει μας ταράζει συθέμελα. Πάμε για το τραγούδι τώρα.

Παίζει το Ομορφοι κι ηττημένοι με την Μαρία Παπαγεωργίου

Ναι διάλεξα ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι το οποίο ωστόσο είναι ήδη γνωστό σ’ ένα μεγάλο μέρος του κοινού που παρακολουθεί τις εξελίξεις και δεν γυρίζει τις πλάτες του στους νέους. Το κομμάτι έχει γίνει γνωστό από τις εμφανίσεις των δυο παιδιών σε μουσικές σκηνές κι έχει παιχτεί και από εμάς εδώ και από τον Θεοδόση εκεί ψηλά στην Αλεξανδρούπολη ενδεχομένως και από άλλους συναδέλφους της επαρχίας που δεν γνωρίζω. Το θεωρώ υπέροχο κομμάτι με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη να μας παρουσιάζει ένα μουσικό πρόσωπο διαφορετικό από τον πρώτο και τελευταίο μέχρι στιγμής δίσκο του και την Μαρία Παπαγεωργίου που το υπερασπίζεται ερμηνευτικά σαν να έχει στα χρώματα και τον τρόπο της εμπειρία μιας δεκαετίας τουλάχιστον. Αφήνω ξέχωρα τους στίχους που κι αυτοί δείχνουν ένα άλλο σημαντικό πρόσωπο του Αλέξανδρου τόσο ισχυρό που διαβλέπω να εχουμε σύντομα δύο σημαντικά ποτάμια στον στίχο της νέας γενιάς. Το πρώτο είναι βέβαια ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος που ήδη κυλάει μοναχικός κι αγέρωχος.

Λοιπόν. Τι να σας ευχηθώ που να μην το έχετε; Καινούργιο κινητό; Καινούργια Καγιέν; Καινούργιο σαλέ; Δεν ξέρω, διαλέξτε και στείλτε μου το λογαριασμό. Σάμπως θα πληρώσω; Ο Τειρεσίας να είναι καλά. Στα σοβαρά: Μακριά από ΕΚΑΒ, νοσοκομεία, φυλακές και ψυχιατρεία. Όλα τα άλλα θα τα αντέξουμε.

Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και καμιά φορά πονάει κιόλας

(6) ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΨΩ 3:48

Advertisements