Άλα της το ιατρείο! Αναβοσβήνει απόψε. Μπορεί να είναι από τα νεύρα του αλλά δεν πειράζει σημασία έχει η παραγωγή ενέργειας. Να καίνε τα φωτάκια να σβήνουμε εμείς. Είχα θέμα. Από την περασμένη Τετάρτη προσευχόμουν στους θεούς του ραδιοφώνου, να με βγάλουν αυτές τις μέρες από το πρόγραμμα διότι δεν ήξερα τι να παίξω σε σας στα παιδιά στην αγορά στο αύριο. Αγχώθηκα μέχρι Στεντόν που δεν λέει ο λόγος αλλά η πράξη. Διαρκούσης αυτής της κρίσεως κάτι φώτισε μέσα μου και σκέφτηκα το εξής: Μολονότι ως ψυχολογικό προφίλ είμαι άνθρωπος του Πάσχα -ξέρετε: θρήνοι, βαριά μελαγχολία, η σωτήρια της ψυχής, η έσχατη απαξίωση του σώματος κλπ κλπ- εν τούτοις η μόνη γιορτή που αγαπάω από πιτσιρίκι είναι τα Χριστούγεννα. Οπότε λέω, τι κάθεσαι όρμα να κάνεις του δουλειά σου κι όποιον πάρει ο Χριστούλης. Ελπίζω τώρα εσείς να είστε προσγειωμένοι και να μην έχετε φοβερές απαιτήσεις χαράς εκ μέρους μου. Γνωριζόμαστε καλά νομίζω. Οπότε καλήν εσπέρα σας άρχοντες κι αρχόντισσες.
Παίζει το Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε με τον Διονύση Σαββόπουλο
Αυτό μάλλον θα το ακούσουμε και την άλλη Τετάρτη μιας και το κύριο θέμα του είναι ο χρόνος, ωστόσο το έβαλα απόψε γιατί περιγράφει εξαιρετικά τη χριστουγεννιάτικη διαδρομή των ελληνικών οικογενειών από τον ανήλικο εαυτό τους μέχρι τον… βαριά ενήλικο. Όσοι είχατε τη χαρά και την τύχη να μη μεγαλώσετε σε μια οικογένεια φραπέ θα τα αισθάνεστε όλα αυτά τα συναισθήματα πολύ οικεία. Εγώ πάλι τα δανείζομαι από όπου βρω. Εμείς ήμασταν κατά βάθος πολύ ρεαλιστικοί τύποι. Ποιοι αγιοβασίληδες και ποιες καμινάδες, παπούτσι λουστρίνι ήταν για τα Χριστούγεννα και λαμπάδα συν παπούτσι κόκκινο ή άσπρο ανάλογα τη μόδα για το Πάσχα. Πώς αγάπησα τα Χριστούγεννα δεν έχω επίγνωση. Ήταν τόση η ανάγκη μου που αφέθηκα να πιστέψω στα λαμπιόνια που αναβοσβήνουν και στις κόκκινες μπάλες που άμα κάτσεις στη σωστή θέση βλέπεις να καθρεπτίζεται το πρόσωπό σου; Στους δρόμους που ήταν γεμάτοι από ανθρώπους και ψώνια (αυτό και με τις δύο του σημασίες); Στα καταστήματα που είχαν την τιμητική τους με όλα εκείνα τα παιχνίδια που δεν χόρταινες να βλέπεις και να πειράζεις; Δεν ξέρω. Να ‘ναι καλά τα βιβλία που με έφεραν όσο πιο κοντά γίνεται στο παραμύθι των Χριστουγέννων γιατί σ’ εκείνες τις μονοψήφιες ηλικίες το ψεύδος του παραμυθιού μπορεί να στηρίξει όλη τη μελλοντική σου ισορροπία. Να κάνουμε ένα διάλλειμα γιατί σαν πολλή μου έπεσε η χαρά. Για βάλε κανένα ζόρικο βρε Δημήτρη
Παίζει η Μπαταρία με τη Σωτηρία Λεονάρδου
Αυτά είπε ο Νικόλας Άσιμος και ελευθερώθηκε μ’ ένα σκοινί από το ταβάνι. Εντάξει δεν θα το ζορίσω πολύ. Πάντως και οι μπαταρίες τελειώνουν κάποτε. Άμα δε αρχίσουν να βγάζουν τα υγρά τους καταστρέφουν τα πάντα. Μηχανήματα και σάρκες. Ευτυχώς εμείς δεν είχαμε ποτέ αρκετά λεφτά κι έτσι οι γονείς μας δεν μας έβαλαν μπαταρία. Κινούμαστε κι εγώ κι ο αδελφός μου από μόνοι μας. Κατά καιρούς βέβαια έχουμε καμιά βλάβη τύπου έμφραγμα αλλά σε γενικές γραμμές τα καταφέραμε να μεγαλώσουμε και να πορευτούμε προς της κατεύθυνση της ελευθερίας. Όσοι δεν τη γλυτώσατε σαν κι εμάς μην το βάζετε κάτω. Μια απόξεση είναι όλη κι όλη, Την κάνεις τελείωσες. Βγαίνεις από το σύστημα από το παζάρι από το Φέις μπουκ που λέει ο λόγος αλλά είσαι ο εαυτός σου βρε παιδί μου. Όχι ένας κρίκος στην ατέλειωτη αλυσίδα των εκπολιτισμένων δίποδων θηλαστικών. Να το τρυφερέψουμε τώρα λίγο κύριε ηχολήπτη;
Ε, ναι είναι βασικό αυτό. Να θυμάται κανείς ν’ αναπνέει, λέω, μετά την ήττα. Όλοι έξω -με δυο κουβέντες! Δεν είναι μέρα γι αναλύσεις πολλές αλλά νομίζω είναι καλή για προτάσεις. Λοιπόν αυτό το ωραίο τραγούδι που ακούσαμε προέρχεται από τον καινούργιο δίσκο των Γαία (γιατί Gaia παιδιά;) που δεν είναι άλλοι από την Γεωργία Βεληβασάκη και των Κώστα Αθυρίδη. Ο δίσκος που κατ εμέ είναι από τους καλύτερους της χρονιάς η οποία τελειώνει τιτλοφορείται Action St και είναι ένα εξαιρετικό δώρο για εσάς και τους φίλους σας. Θα σας πω και δυο βιβλία που μ’ ενθουσίασαν τελευταία, ένα ελληνικό ένα χιλιάνικο. Το πρώτο λέγεται Προδοσία κι εγκατάλειψη το έχει γράψει η κυρία Σταυρούλα Σκαλίδη και είναι από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι μια νουβέλα που πραγματεύεται τη μοναξιά και την τρέλα εδώ, σήμερα, απόψε, δίπλα μας, μέσα μας, στο απέναντι μπαλκόνι. Κανένα λάιφ στάιλ, κανένας εξυπνακισμός, ένα βιβλίο με γοητευτική γραφή και έξυπνο χειρισμό της ιστορίας που αφηγείται. Το άλλο βιβλίο είναι του φίλου μας από παλιά του Λουί Σεπούλδεβα, λέγεται το Λυχνάρι του Αλαντίν, εκδόσεις Όπερα και είναι καμιά δεκαριά διηγήματα απίστευτης ομορφιάς. Διαβάστε, χαρίστε, τολμήστε να προσεγγίσετε ονόματα που δεν αναβοσβήνουν στο χρηματιστήριο του βιβλίου, θα ανακαλύψετε θαύματα. Και τώρα… Τώρα θα σας πω κι εγώ ένα παραμύθι. Η μουσική που το συνοδεύει είναι έμπνευση και μίξη του κ Δημήτρη Καλοστύπη. Πάμε;
Ο μάγος στη στροφή
Κλασικός-Έλλην-άντρας. Σιχαινόταν τις δουλειές του σπιτιού και σαν να μην έφτανε αυτό κατέβαλλε το μέγιστο δυνατό ποσοστό στην ακαταστασία του χώρου. Κάτι που έβγαζε την Κατίνα από τα ρούχα της αλλά …καμωνότανε, καθώς έλεγε, για να μη γίνεται συνέχεια καβγάς. Για θρησκεία δεν συζητάμε. Το Μεγάλο Σάββατο στην Ανάσταση. άντε και σε κανένα γάμο καμιά κηδεία γνωστού-συγγενούς ή φίλου. Και πάλι έξω καθότανε και έκανε τσιγάρα.
Μόνο κάθε Δεκέμβριο γινόταν άλλος άνθρωπος. Αρχές αρχές του μήνα επέστρεφε νωρίς στο σπίτι κρύβοντας πίσω από το αρκετά ψηλό μπόι του το μεγάλο κουτί. Κάθε χρονιά, κι άλλο κουτί. Κάθε χρονιά, κι άλλο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ποτέ δύο φορές το ίδιο. Δεν ήταν πλούσιος. Βενζινάς ήτανε, αντιπρόσωπος της Σέλ. Η οποία Σελ μπορεί στη Νιγηρία να τα έκανε ρημαδιό, αλλααά, με τους συνεργάτες της ήτανε κυρία. Κάθε χρόνο τους έστελνε δώρο ένα δέντρο από τα πιο σύγχρονα. Πότε μ’ εκείνα τα χαζά κλαδιά που έπρεπε να τα ανοίγεις δυο ώρες -και πάλι ατσούμπαλο ήτανε, και πότε με τα εξελιγμένα. Τα σπαστά. Ένα κουτί τίγκα στο πλαστικό: πλαστικός κορμός-πλαστικά κλαδιά, σε μια ζωή που αγκομαχούσε να μην πλαστικοποιηθεί και η ίδια. Πάντως αυτά τα δεύτερα, τα σπαστά, από πείρα το λέω, είναι πιο εύχρηστα. Τα συναρμολογείς γρήγορα και ξεμπερδεύεις.
Νάτος λοιπόν πάλι με το σπάνιο γέλιο και το μεγάλο κουτί πίσω από την πλάτη, χεσμένος από τη χαρά του, γιατί φέτος σπίτι είναι και η μικρή, η βαφτιστήρα του και αυριανή του κόρη – αυτό, τότε δεν το ήξερε κανένας ακόμα.
Μπαίνει, πετάει σακάκι παπούτσια όπου βρει, πετάει από την τραπεζαρία καρέκλες και τραπεζάκια, επίσης όπου βρει, και φτιάχνει χώρο για το δέντρο. Η μικρή τον κοιτάζει όλο θαυμασμό και εκείνος κάνοντας κάτι ταχυδακτυλουργικά της συμφοράς, αλά ούνε αλά ντούε αλά τρέ, ανοίγει όλος καμάρι το κουτί και εμφανίζει το τεμαχισμένο κουφάρι ενός ψεύτικου δέντρου.
Εν τούτοις το φόρτε του δεν ήταν αυτό. Ήταν το στόλισμα. Ναι το στόλισμα: Αυτός ένας μακρονησιωτης όνομα και πράγμα άθεος και ασυγχώρητος, στρωνόταν στη δουλειά να φτιάξει το σύμβολον της εορτής.
Είπαμε. Κάθε χρόνο κι άλλο δέντρο. Μικρό, μεγάλο, τεράστιο, πλαστικό, υφασμάτινο, πράσινο και μια φορά ασημί –ήτανε μόδα φαίνεται. Έβαζε τη μικρή να βουτάει τα ντεμισέ της Κατίνας, να κόβει τις κλωστές σε μικρά κομματάκια και, μαζί μετά, να τις περνάνε από τις μπάλες προκειμένου να κρεμαστούν –οι μπάλες.
Μπάλες κατά το πλείστον κόκκινες -μη ξεχνάμε και την ιδεολογία μας- άντε και καμιά χρυσή να σπάει τη μονοτονία του χρώματος. Κι αφού βάζανε τα στολίδια, άρχιζε ν ανεβαίνει η πίεση της Κατίνας γιατί έφτανε η ώρα-του- χιονιού. Όπου χιόνι τώρα φαντάσου φελιζόλ κομμένο σε εκατομμύρια μικρά κομματάκια όσο το διπλό μέγεθος μιας κεφαλής καρφίτσας. Το πιάνανε με τις χούφτες και το πετάγανε στο δέντρο και όπου κάτσει. Συνήθως καθότανε στο πάτωμα και άρχιζε ο ευγενής διάλογος των ενηλίκων με κύριο θέμα: ποιος θα σκουπίσει πάλι το δωμάτιο, έ;
Αλλά υπήρχε τότε και ένα φόρτε πιο φόρτε από το κανονικό. Ένας υπερθετικός βρε παιδί μου. Η φ-ά-τ-ν-η. Μιλάμε για μελέτη αρχιτέκτονα. Κάθε χρονιά κι άλλη, ως γνωστόν. Χάρτινη, πλαστική, τρισδιάστατη, με όλα τα πρόσωπα της γνωστής ιστορίας παρόντα. Αλλά δεν ήταν αρκετά αυτά. Εμείς τα εμπλουτίζαμε. Αρνάκια, βοδάκια, αλογάκια, όλα έξτρα, έτσι που γινότανε μια …αρχοντοφάτνη να πούμε. Και βεβαίως οι μάγοι. Σε παράταξη και με κατεύθυνση πορείας προς-τη-φάτνη.
Η μικρή το είχε δει παιχνίδι, έβλεπε και το Σπύρο να γελάει ακόμα κι όταν τις έπεφταν οι μισές μπάλες από τα χέρια και έσπαγαν –ωωωπ, τραυματίας πολέμου! έλεγε ο νονός και γελούσαν όλοι μαζί -καθένας για δικό του λόγο ως απεκαλύφθη πολύ πολύ αργότερα..
Το κόλλημα της μικρής ήταν η φάτνη. Συνέχεια εκεί την έβρισκες: να ανακατανέμει το ζωικό βασίλειο, πότε από δω τα αρνάκια από εκεί τα βοδάκια, πότε τα ζώα χιαστί -αυτά δε σπάγανε κιόλας και τα έκανε ο,τι ήθελε.
Προχωρώντας η ηλικία η ακόμα μικρή, παρατήρησε μία χρονιά, πώς παρά τα λεγόμενα από παραμύθια ιστορίες και βιβλία, οι μάγοι στη δική της φάτνη ήτανε δύο. Πιάνει μια μέρα λοιπόν το Σπύρο και του λέει: να σου πω νονέ, λείπει ένας μάγος.
Λείεεεπει ένας μάγος; Φώναξε αυτός έκπληκτος. Ποιος από όλους;
Εκεί η μικρή κώλωσε. Δεν θυμόταν ονόματα. Και έμεινε έτσι το πράγμα.
Την επόμενη χρονιά, κοιτάζει βλέπει, πάλι δύο οι μάγοι. Να σου πω νονέ, λείπει ένας μάγος.
Λείεεεπει ένας μάγος; Φώναξε αυτός έκπληκτος. Ποιος από όλους;
Ο Μπαλτάσαρ, λέει η μικρή που είχε πάρει τις πληροφορίες της.
Είσαι σίγουρη πώς είναι αυτός; Την ξαναρωτάει ο Σπύρος.
Δεν ήταν. Και έμεινε έτσι το πράγμα.
Ένα χρόνο αργότερα, νέο δέντρο, νέα στολίδια, ανανέωση και εμπλουτισμός των αρνακίων και των άλλων ζώων, πλην… οι μάγοι σταθερά δύο.
Να σου πω νονέ, λείπει ένας μάγος, του λέει.
Λείεεεπει ένας μάγος; Φώναξε αυτός έκπληκτος. Ποιος από όλους;
Δεν ξέρω και δε με νοιάζει. Αυτά μου τα έλεγες όταν ήμουν μικρή.
Και τώρα τι είσαι; Της απαντά εκείνος.
Από όπου και να το έβλεπε το θέμα, πάλι μικρή θα έβγαινε, οπότε δεν επέμεινε. Και έμεινε έτσι το πράγμα.
Χρονιά τη χρονιά, η μικρή απομακρύνθηκε από το όριο ηλικίας που δεν παίρνεις απαντήσεις και μια φορά του λέει:
Άκου να δεις. Λείπει ένας μάγος. Δεν ξέρω ποιος από τους τρεις είναι, αλλά απαιτώ να μου πεις ΠΟΥ είναι.
Καλά, τέτοιο χαζό κοριτσάκι έχω εγώ; Της είπε γελώντας.
Γιατί λες ότι είμαι χαζό, δεν είμαι χαζό. Θέλω να μου πεις αμέσως πού είναι ο τρίτος μάγος.
Πώς δεν είσαι χαζό;. Ο τρίτος μάγος είναι στη στροφή. Γι αυτό δεν φαίνεται.
Έτσι την αποστόμωσε για πάντα.
Τα χρόνια συνέχισαν το αέναο κυνηγητό τους, η μικρή μεγάλωσε, ο Σπύρος και η Κατίνα κρύφτηκαν στον ουρανό κι εκείνη, μεγάλη πια, σνομπάρει τις γιορτές και τα στολίσματα και τη σχεδόν νομοθετικά επιβεβλημένη χαρά αυτών των ημερών. Από την οικογένεια κράτησε τις ψεύτικες απαντήσεις. Και από τα Χριστούγεννα τον μάγο στην στροφή που δεν έχει φτάσει ακόμα.
Παίζει το Χριστούγεννα στο Ναύπλιο του και με τον Νικο Ξυδάκη
Είχε περάσει κι από μας ο Όθωνας. Δηλαδή από τον δεκάκις προπάππο μου περίπου που ήταν ταβερνιάρης. Κι ο παππούς ο Νίκος που ήταν ψυχόπονος τον κέρασε κρασί του έβαλε ένα πιάτο φαί και του είπε: κοίτα να δεις βασιλιά μου, πιες φάε και φύγε, από το δικό μας αίμα δεν παίρνεις ούτε χρήμα ούτε ψήφο. Έτσι φτάσαμε κι εμείς ως εδώ με μιαν αντιπάθεια στους χρυσοποίκιλτους θεσμούς κι από το δέντρο μας δεν πέσανε ποτέ οι μπάλες. Οι Βαυαροί ήταν άτσαλοι. Τα έχει γράψει αυτά η Ιστορία μας τα υπενθύμισε κι ο συμμαθητής μου εν Ναυπλίω Θοδωρής Γκόνης. Και τώρα θ ακούσουμε ένα τραγούδι σε… παγκόσμια πρώτη. Περιαυτολογούμε πάλι που λέει και ο Ινδιάνος αλλά τι να κάνουμε κύριε Γιώργη, μας εμπιστεύονται και μας δίνουν τη δουλειά τους, δεν έχει αργύρια αυτή η ιστορία. Πάμε ν’ ακούσουμε
Παίζει το Με λένε Νίκο με τον Παντελή Θεοχαρίδη
Το ωραιότατο  αυτό τραγούδι είναι σε μουσική Ηλία Λιούγκου και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου. Το ερμήνευσε ο εξαιρετικός Παντελής Θεοχαρίδης. Το θέμα είναι όμως από πού προέρχεται. Λοιπόν προέρχεται από το ντοκιμαντέρ του Αντώνη Μποσκοΐτη ΟΔΥΣΣΕΙΕΣ ΣΩΜΑΤΩΝ- ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟ και αποτελεί μεταφορά στον κινηματογράφο της βιογραφίας του σπουδαίου Έλληνα σκηνοθέτη που έγραψε ο Γιάννης Σολδάτος. Συμμετέχουν μεταξύ άλλων: Θόδωρος Αγγελόπουλος, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αλέκος Φασιανός, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Παύλος Μάτεσις, Μένης Κουμανταρέας, Ντόρα Μπακοπούλου, Μαρίζα Κωχ, Πέτρος Φυσσούν, Ζαχαρίας Ρόχας κλπ. Τη μουσική έγραψε όπως είπαμε ο Ηλίας Λιούγκος. Η ταινία θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Εικόνες 21ου αι. τον ερχόμενο Μάρτιο. Καλή επιτυχία Αντώνη, περιμένω βραβείο πάλι.
Ως εδώ γι’ απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το Ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και – καμιά φορά-… ξεχνιέται και γιορτάζει κιόλας
!
Advertisements