Δηλαδή για ένα πείσμα απέναντι σ’ αυτόν τον κόσμο γίνεσαι τόσο ανεξερεύνητος; Δεν με πειράζει. Καθόλου. Οι ευανάγνωστοι άνθρωποι δε δημιουργούν προβλήματα. Κι εμείς ήρθαμε στη ζωή για ζημιές. Δικές μας ζημιές. Να σπάσουμε τα πρότυπα, να καταργήσουμε τα στοπ και τα υποχρεωτική πορεία εμπρός, να δημιουργήσουμε ένα παγκόσμιο τροχαίο που θα σημάνει και το τέλος αυτής της ζωής αυτού του κόσμου που μας στέρησε τον εαυτό μας από το πρώτο εκείνο κλάμα στο μαιευτήριο. Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει ο κόσμος. Είδα το πολυσυζητημένο 2012 κι αντί να με τρομάξει με εκνεύρισε. Δε λέει κάτι που δεν ξέρουμε. Η καταστροφή του περιβάλλοντoς και τα μαγνητικά πεδία του σύμπαντος και κάτι άλλα επιστημονικά που δεν τα κατάλαβα θα γίνουν ο τάφος μας. Και βλέπεις για δύο ώρες ν’ ανοίγει η γη και να καταπίνει τα πάντα. Πόλεις ανθρώπους ηπείρους ολόκληρες, δε μένει τίποτα. Κι όλα αυτά σύμφωνα με τις προβλέψεις των Μάγια που οι σύγχρονοι επιστήμονες τις καλοβλέπουν τώρα ,δηλαδή αρχίζουν να σκέφτονται: ρε συ λες να…; Δεν ξέρω. Δεν μ’ άρεσε. Κανείς δεν ξέρει πώς θα τελειώσει ο κόσμος πώς θα τελειώσει και ο ίδιος. Αν με βάζατε να διαλέξω πώς θέλω να πεθάνω θα σας έλεγα αυθορμήτως: θέλω να πεθάνω στα γέλια. Καλησπέρα σας.
Ο καθένας ξέρει. Πού τον περιμένει η δύσκολη στιγμή. Είναι κάτι σαν φτερούγισμα στην καρδιά σαν ένα σήμα κινδύνου στον εγκέφαλο που σε ειδοποιεί ότι έρχεται μεγάλη μπόρα. Βάζεις την καπαρντίνα γιατί σιχαίνεσαι τις ομπρέλες, φοράς τα καλά σου από μέσα, παίρνεις μια μικρή βαλίτσα με τα απολύτως απαραίτητα ανοίγεις την πόρτα κι αφήνεις πίσω σου το σπίτι. Καμένο.

Μου αρέσει αυτό το Λάθος, το λάθος ξοδεμένοι. Ωραία, ξεκάθαρη διατύπωση, όχι για τους ηττημένους αλλά για εκείνους που πόθησαν το αδύνατο. Έχει διαφορά. Ότι λάθρα βιώνουμε είναι δεδομένο, το ξέρουν ως και τα παιδιά μας, το θέμα είναι πως η παράκρουση είναι των άλλων όχι η δική μας. Αν το σκεφτείτε, τις περισσότερες φορές μας ταράζει η ανισορροπία που βλέπουμε σ’ έναν άλλο άνθρωπο, σ’ ένα φίλο ή γνωστό μας, η αστάθεια στο περπάτημα άλλων ανθρώπων. Ναι ανακλαστικός φόβος σαν καθρέφτης. Αλλά και μέσα μας να καθόμαστε νομίζετε θα περνάγαμε καλύτερα;
Παίζει η Δημοσθένους Λέξις του και με τον Διονυση Σαββόπουλο
Αυτός ο Διονύσης Σαββόπουλος. Τι πήγα και θυμήθηκα τώρα ε; Ε, τι θυμήθηκα; Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας. Θα τα μάθατε. Θα γιορτάσουμε τη δεκαετία του 1960 υπό την μπαγκέτα του Διονυσίου Σαββοπούλου που εν προκειμένω μου θυμίζει κάποιον που θέλει με τα πρώτα του να τιμήσει τα στερνά αλλά δυστυχώς μόνον ανάποδα πάει αυτή η μηχανή. Δεν έχω κανένα θέμα με τη δεκαετία, από τις σημαντικότερες του προηγούμενου αιώνα ήταν σε επίπεδο πολιτισμού, αλλά αυτή η φυγή προς τα πίσω με τρομάζει. Σαν να θέλει κανείς να ξεφύγει από τη ζωή στην οποία τελικά κατέληξε. Λέω-εγώ-τώρα.

Το θυμάστε; Ήταν ο πρώτος πόλεμος που είδαμε ζωντανά από την τηλεόραση και τα δελτία των καναλιών είχαν χτυπήσει κόκκινο στις μετρήσεις. Ο πόλεμος του Κόλπου, 1990-91, ναι, αυτός με τον κορμοράνο που αποδείχτηκε ψεύτικος και ο ίδιος πόλεμος από τον οποίο όσοι αμερικανοί στρατιώτες επέστρεψαν στα σπίτια τους είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας. Έγιναν κουβέντες για ουσίες που έδιναν στους στρατιώτες ώστε να μην κουράζονται να σκοτώνουν, να μη νυστάζουν, να μην πεινάνε, όλα αυτά που η επιστημονική φαντασία στο σινεμά τα έπαιζε στα δάχτυλα από παλιά βρήκαν την εφαρμογή τους. 7-9 ο πόλεμος λοιπόν στα θλιμμένα καφενεία τις Παρασκευές αλλά και κάθε μέρα. Κι όπως πάντα ο Κραουνάκης τη χαριστική βολή την κρατάει για το τέλος. Εν προκειμένω το κομμάτι ξαφνικά από το όλον επιστρέφει στο άτομο,. Στη μονάδα, στον πόλεμο τον προσωπικό: όλοι μου λένε σήκω φεύγα μα εγώ έχω κι άλλα να σου πω.

Πολλές φορές το σκέφτομαι. Λέω στον εαυτό μου -και στον Γρηγόρη βέβαια- τι πας ρε παιδί μου νυχτιάτικα και αναστατώνεις τους ανθρώπους; Αντί να τους παρηγορήσεις, να τους δώσεις κουράγιο, να τους στρέψεις στη χαρά, εσύ πας εκεί μ’ όλο τον βαρύ οπλισμό της θλίψεώς σου και τους ξετινάζεις τη διάθεση. Μήπως ήρθεν η ώραν μας που λένε και οι συμπαθείς Κύπριοι να την κάνομεν σιγά σιγά; Τώρα άμα βάζεις θέματα στο τραπέζι και ο Γρηγόρης σωπαίνει τα πράγματα είναι άσχημα. -Τι με κοιτάς; του λέω, τοποθετήσου. Τι να κάνουμε; -που ρώταγε κι ο Λένιν. Με κοιτάει ο νοσοκόμος με ύφος χαίρε βάθος αμέτρητο και μου λέει: πιο εύκολα σε φαντάζομαι τσιρλίντερ στο Καραϊσκάκη. Την ώρα που τον δολοφονούσα πρόλαβε να πει: γιατρέ σύνελθε, κάνε τη δουλειά που ξέρεις να κάνεις κι άσε τις απορίες.. Κι έτσι του χάρισα τη ζωή αλλά έμεινα με την απορία: Τι είναι τσιρλίντερ;

Ένας αριστουργηματικός Καββαδίας για να συνέλθουμε. Όπως είδατε προηγουμένως η νοητική σύγχυσις νίκησε κατά κράτος και τον γιατρό και τον επαγγελματία παραγωγό ραδιοφώνου. Δεν θέλω μαγεία. Θέλω σουρεαλισμό απόψε, τι να γίνει;

Αν το τραγούδι είναι νεκρός αδελφός άσε δεν υπάρχει ελπίδα για φως. Μέσα από τα συντρίμμια μας ανασταινόμαστε, μέσα από τις φωτιές που βάζουμε ανεβαίνουμε στον ουρανό με σκάλες καπνού, μέσα στο σώμα μας ανεβοκατεβαίνουμε με ρυθμό αίματος μέχρι να μας βρει κάποιος και να θελήσει να μας δώσει άλλη μιαν ευκαιρία στην αναπνοή. Να μας μαζέψει κάποιος από τα πεζοδρόμια που κοιμόμαστε νύχτες των αστεριών και των αστέγων, ακούγονται πολυτέλειες οι ενοχές κι οι τύψεις απέναντι στους πραγματικούς αστέγους αλλά κι εμείς πραγματικοί είμαστε, απάτριδες και άστεγοι σε μιαν άλλη διάσταση φωτός, ρακένδυτοι όπως κι εκείνοι ενώπιον της προσωπικής μας αλήθειας.
Άντε κι ένα αισιόδοξο όπως κάθε αγάπη που μόλις άρχισε. Όχι όχι θα κρατηθώ δεν θα πω τον δολοφόνο σαν εκείνες τις παλιές τις ταξιθέτριες στα σινεμά που άμα δεν τους άρεσε το φιλοδώρημα έσκυβαν στο αυτί και μας ψιθύριζαν την κορύφωση της ταινίας. Δεν θα μιλήσω καθόλου. Θ’ αφήσω τους ανθρώπους να ακολουθήσουν το δρόμο των αισθημάτων τους, ε, κι άμα γυρίσουν ζωντανοί θα μας την πουν οι ίδιοι την ιστορία. Και τώρα μια πραγματική- για μένα τουλάχιστον- έκπληξη που πραγματοποιείται με χορηγό τον κ. Πάνο Μιχαήλ.

Παίζει το Όνειρο απατηλό με τη… Λένα Πλάτωνος

Δεν ήταν υπέροχο; Αν δεν σας αποζημίωσα με αυτό για όλη τη σκοτεινιά που κουβάλησα απόψε στο ιατρείο τότε δεν έχω γλυτωμό. Εγώ το βρήκα εξαιρετικό. Και με συγκίνησε πολύ το γεγονός ότι η Λένα Πλάτωνος επιλέγει και θέλει να τραγουδήσει αυτή την τεράστια επιτυχία της Ευτ. Παπαγιαννοπούλου και του Απόστολου Καλδάρα, με τον τρόπο τον δικό της και μ’ ένα πάθος στο οποίο δεν μας συνήθισε ποτέ. Εσείς οι Ιντερνετάκηδες μπείτε στ’ αρχεία της ΕΡΤ, θ’ ακούσετε και θα δείτε απίστευτα πράγματα από την εποχή που η κρατική τηλεόραση τιμούσε το ελληνικό τραγούδι με εκπομπές σαν του Γιώργου Παπαστεφάνου της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου, της Ρηνιώς Παπανικόλα. Ψάξτε το λίγο θα κερδίσετε πολλά -οι νεότεροι κυρίως.

Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και -καμιά φορά- πονάει κιόλας
Advertisements