Αυτό για την Άννα την εν ουρανοίς που δεν ήταν βεβαίως η Καρένινα. Είτε μπακάλισσα τη φώναζαν είτε Βλαχογιάναινα -λες κι είμαστε Ρώσοι. Αλλά αυτά πια δεν έχουν πλέον καμιά σημασία για κανέναν πλην ενός Νίκου και μιας Στέλλας που κάθε χρόνο τέτοια μέρα ξυπνάνε μ’ έναν ασήκωτο ουρανό να τους βαραίνει το στήθος και μια σταγόνα αίμα που ρέει στο μάγουλο σαν δάκρυ που τρελάθηκε. Στην πόλη μας δεν φτάνει τρένο πια κι αυτό που είχαν βάλει τα τελευταία χρόνια νομίζω το σταμάτησαν ξανά στο Άργος. Κι όμως. Πόσα τρένα μαμά, πόσοι μουτζούρηδες μας πήγαιναν στην πόλη που έμελλε να μας χωρίσει για πάντα; Όποιος θυμάται φταίει; Άσε μας κάτω. Να φταίω θέλω.

Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι η ζωή έχει μια δική της δικαιοσύνη που δεν θα καταλάβουμε ποτέ. Σου παίρνει κάτι σε τσακίζει κι ύστερα από χρόνια πολλά, εκεί που κοντεύεις -τάχα μου- να ξεχάσεις σου επιστρέφει αυτό που σου πήρε σε… βελτιωμένη εκδοχή. Με απλά λόγια, προσωπικά τη μέρα που πέρασε είχα να γιορτάσω δυο άλλες Άννες. Την παιδική μου φίλη από το Ναύπλιο που κάθεται εκεί και με περιμένει υπομονετικά ελπίζοντας πως κάποτε θα γυρίσω για πάντα και μιαν άλλη που γνώρισα πριν από 14 χρόνια και με πήρε από το χέρι, 40 χρονών φυτό εγώ, να μου διδάξει από την αρχή πώς κάνει κανείς τα πρώτα του βήματα, πώς λέει τις πρώτες του λεξούλες μέχρι να γίνει… άνθρωπος κανονικός και να μην τον λένε πια Στρέλλα. Κάποτε λέγαμε σχέσεις ζωής ή φιλίες και είχαν ένα εκτόπισμα αυτά τα λόγια. Σήμερα είναι σαν το υδρογόνο για τα ιπτάμενα σκυλιά Δαλματίας σε μπαλόνι για τα μικρά παιδιά που αργά αργά ξεφουσκώνουν και χάνονται. Οπότε δε λέμε τίποτα, δεν χαρακτηρίζουμε, μένουμε κοντά και αγαπάμε και στηρίζουμε και ευλογούμε τους θεούς που δεν μας παράτησαν εντελώς. Πέραν των όσων φέρουν αυτό το όνομα επιτρέψτε μου αφιερώσω το κομμάτι στο συνάδελφο από τα Ιωάννινα κ. Αλέξη Λιόλη με τον οποίο είχαμε μια σχετική συζήτηση αυτές τις μέρες.

Παίζει το Χαμός από αγάπη με τη Μαρία Φαραντούρη
Κατάλαβες γιατί ορισμένα τραγούδια δεν πεθαίνουν ποτέ Γρηγόρη; Πόσο μετράει αυτό; 30 χρόνια; 35; Αν ήταν άνθρωπος θα είχε τώρα παιδιά και θα κινδύνευε και από τη γρίπη των χοίρων. Ενώ τώρα δεν κινδυνεύει από τίποτε. Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει κι αυτό για να δείχνει ένα τόσο δα κομματάκι από το ψηφιδωτό του μεγαλείου τους. Κι αν το έχεις παρατηρήσει και στα βιβλία που διαβάζουμε και στις ταινίες που βλέπουμε τα πιο σημαντικά πράγματα είναι απλά. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους. Είδες μ’ ένα Λόρκα κι ένα Μίκη πόσο εύκολα έστριψα από το προηγούμενο πένθος;

Αν φορέσω τη φανέλα σου θα την πάρεις πίσω κόκκινη κι αν προσπαθήσεις να μπεις στα παπούτσια μου θα σε πετάξουν έξω όλοι οι δρόμοι που περπάτησα μόνη μου. Γι αυτό ας μείνει ο καθένας στα ρούχα του, σ αυτά που ξέρει ή συνήθισε να γνωρίζει, σ’ εκείνα που ανιχνεύονται εύκολα όταν θες να πάς γρήγορα παρακάτω. Αλλιώς θ’ αρχίσουν οι βαθύτερες συνδέσεις, τα ουσιαστικότερα αισθήματα κι άλλο ένα δράμα θα στηθεί στο σανίδι της καρδιάς μας. Γιατί ντε και καλά δράμα; Ε, όσοι ανέβασαν κωμωδία πήγαν νωρίτερα στα δικαστήρια για την επιμέλεια των παιδιών.

Καιρό είχαμε να παίξουμε Μαρία Βουμβάκη. Ξέρετε το μουσικό ραδιόφωνο ως, ας το πούμε, επάγγελμα είναι μια διαρκής ανακάλυψη αν δεν θες βεβαίως να παίζεις τα ίδια και ίδια. Είναι τόσο πολλά τα τραγούδια που μπορείς να διαλέξεις, τα τραγούδια τα δικά μας λέω όχι το οι παντρεμένοι δε γιορτάζουνε ποτέ, είναι τόσο πολλά που προσωπικά κάθε Τετάρτη καθώς ψάχνομαι όλο και κάτι ξεχασμένο βρίσκω και μετά που τελειώνει η εκπομπή νευριάζω που δεν θυμήθηκα κι αυτό κι εκείνο και το παράλλο. Δεν σας κόφτει εσάς τον πόνο μου λέω. Επιτρέπεται;

Η κλασική Τσιμεντούπολη εκσυγχρονισμένη σε μια πιο τζαζ ατμόσφαιρα από τον Βασίλη Ρακόπουλο. Προσωπικά προτιμώ την πρώτη της εκτέλεση την κλασική αλλά επειδή εσείς οι νεότεροι είστε πιο ανοιχτόμυαλοι σκέφτηκα ότι μπορεί να σας αρέσει έτσι. Ούτως ή άλλως σ’ αυτό το τραγούδι όπως και στα περισσότερα της Αρλέτας η ερμηνεία και οι στίχοι είναι το ψωμί. Ε, όποιος πεινούσε βρήκε και πάλι να χορτάσει νομίζω.

Παίζει το Άνοιξε άνοιξε με την Αργυρώ Καπαρού

Άλλη μια πειραγμένη ενορχήστρωση, ο Γιώργος Ζαχαρίου είναι υπεύθυνος εδώ, αλλά εμένα μου αρέσει πολύ ο τρόπος το λέει η κυρία Αργυρώ Καπαρού. Χωρίς το μεράκι των παλιών πρώτων εκτελέσεων και χωρίς το αίμα της Φλέρυς Νταντωνάκη στα Λειτουργικά. Το ερμηνεύει με μια νέα αθωότητα θα έλεγα, χωρίς περιττό πάθος χωρίς στεγνή επίδειξη φωνητικών δυνατοτήτων. Ναι η απλότητα είναι πάλι που καθαρίζει. Τώρα όσοι είστε από τους χρόνιους ασθενείς του Ιατρείου και ξέρετε τι παίζουμε και που παιζόμαστε παρακαλώ βαθειά εισπνοή εκπνοή, χαλαρά στην πολυθρόνα ,ε και λίγο αλκοόλ δεν θα έβλαπτε. Για πάμε να ακούσουμε προς τι όλα αυτά.

Παίζει το Μεγάλωσα μετην Χάρι Αλεξίου

Αυτό το τραγούδι θα μας πάρει χρόνο πολύ για να έρθουμε σε διάλογο μαζί του. Είναι σαφέστατα και μακράν το καλύτερο τραγούδι από τον τελευταίο δίσκο της Χάριτος Αλεξίου -μη σας πω κιόλας πως αυτό το κομμάτι είναι και όλος ο δίσκος. Αυτή είναι η πλήρης του εκδοχή. Στο τέλος υπάρχει και μισό με την ένδειξη ότι είναι η κατάλληλη για ραδιοφωνική μετάδοση! Πολλοί καλλιτέχνες το κάνουν αυτό εδώ και χρόνια και γίνομαι Τούρκος. Θα μου πεις προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη ραδιοφωνική του μετάδοση. Όχι δεν θα στο πω. Όποιος φοβάται να μεταδώσει ένα τραγούδι διάρκειας σχεδόν 7 λεπτών τότε ή το τραγούδι είναι για πέταμα ή ο ίδιος είναι εγκιβωτισμένος στα στερεότυπα που θέλουν τα τραγούδια τρία άντε τέσσερα λεπτά. Αν φοβάσαι πως θα χάσεις τον ακροατή σου, φροντίζεις να τον έχεις συναισθηματικά δεσμευμένο με τα πριν και τα μετά μιας τέτοιας περίπτωσης τραγουδιού. Θα επανέλθουμε πολλές φορές όμως γιατί το κομμάτι αυτό έχει και πολλές αναγνώσεις και σηματοδοτεί κάτι που λίγοι τραγουδιστές τολμούν. Θα τα πούμε πάλι σύντομα
Ε όχι και λαδομπογιά -στην καρδιά- καλή μου. Και μυρίζει και γυαλίζει. Μια ριπολίνη καλύτερα; Ένα πλαστικό; Μ αρέσει έτσι, να σου λένε: το μυαλό σου μην το καις έχοντας καλά κρυμμένα τα σπίρτα στην τσέπη τους. Ήθελα εγώ να το κάψω; Πες έγινε βραχυκύκλωμα και άρπαξα. Πες έβαλα σαν παιδί το δάχτυλο στην πρίζα και με πέταξε σε άλλη ζωή. Ατύχημα; Μπα… δυστύχημα. Γιατί καθώς φάνηκε δεν επανήλθα.

Παίζεται το Μη με κλειδώνεις του και με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη

Είναι η δεύτερη φορά που μεταδίδω το κομμάτι αυτό από τον τελευταίο δίσκο του Αλκίνοου Ιωαννίδη και δεν εχω καταφέρει να ερθω σε διάλογο μαζί του. Χρόνια, πάρα πολλά χρόνια είχε να με νικήσει έτσι ένα τραγούδι
Advertisements