You are currently browsing the monthly archive for Δεκέμβριος 2009.

Αυτό για την Άννα την εν ουρανοίς που δεν ήταν βεβαίως η Καρένινα. Είτε μπακάλισσα τη φώναζαν είτε Βλαχογιάναινα -λες κι είμαστε Ρώσοι. Αλλά αυτά πια δεν έχουν πλέον καμιά σημασία για κανέναν πλην ενός Νίκου και μιας Στέλλας που κάθε χρόνο τέτοια μέρα ξυπνάνε μ’ έναν ασήκωτο ουρανό να τους βαραίνει το στήθος και μια σταγόνα αίμα που ρέει στο μάγουλο σαν δάκρυ που τρελάθηκε. Στην πόλη μας δεν φτάνει τρένο πια κι αυτό που είχαν βάλει τα τελευταία χρόνια νομίζω το σταμάτησαν ξανά στο Άργος. Κι όμως. Πόσα τρένα μαμά, πόσοι μουτζούρηδες μας πήγαιναν στην πόλη που έμελλε να μας χωρίσει για πάντα; Όποιος θυμάται φταίει; Άσε μας κάτω. Να φταίω θέλω.

Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι η ζωή έχει μια δική της δικαιοσύνη που δεν θα καταλάβουμε ποτέ. Σου παίρνει κάτι σε τσακίζει κι ύστερα από χρόνια πολλά, εκεί που κοντεύεις -τάχα μου- να ξεχάσεις σου επιστρέφει αυτό που σου πήρε σε… βελτιωμένη εκδοχή. Με απλά λόγια, προσωπικά τη μέρα που πέρασε είχα να γιορτάσω δυο άλλες Άννες. Την παιδική μου φίλη από το Ναύπλιο που κάθεται εκεί και με περιμένει υπομονετικά ελπίζοντας πως κάποτε θα γυρίσω για πάντα και μιαν άλλη που γνώρισα πριν από 14 χρόνια και με πήρε από το χέρι, 40 χρονών φυτό εγώ, να μου διδάξει από την αρχή πώς κάνει κανείς τα πρώτα του βήματα, πώς λέει τις πρώτες του λεξούλες μέχρι να γίνει… άνθρωπος κανονικός και να μην τον λένε πια Στρέλλα. Κάποτε λέγαμε σχέσεις ζωής ή φιλίες και είχαν ένα εκτόπισμα αυτά τα λόγια. Σήμερα είναι σαν το υδρογόνο για τα ιπτάμενα σκυλιά Δαλματίας σε μπαλόνι για τα μικρά παιδιά που αργά αργά ξεφουσκώνουν και χάνονται. Οπότε δε λέμε τίποτα, δεν χαρακτηρίζουμε, μένουμε κοντά και αγαπάμε και στηρίζουμε και ευλογούμε τους θεούς που δεν μας παράτησαν εντελώς. Πέραν των όσων φέρουν αυτό το όνομα επιτρέψτε μου αφιερώσω το κομμάτι στο συνάδελφο από τα Ιωάννινα κ. Αλέξη Λιόλη με τον οποίο είχαμε μια σχετική συζήτηση αυτές τις μέρες.

Παίζει το Χαμός από αγάπη με τη Μαρία Φαραντούρη
Κατάλαβες γιατί ορισμένα τραγούδια δεν πεθαίνουν ποτέ Γρηγόρη; Πόσο μετράει αυτό; 30 χρόνια; 35; Αν ήταν άνθρωπος θα είχε τώρα παιδιά και θα κινδύνευε και από τη γρίπη των χοίρων. Ενώ τώρα δεν κινδυνεύει από τίποτε. Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει κι αυτό για να δείχνει ένα τόσο δα κομματάκι από το ψηφιδωτό του μεγαλείου τους. Κι αν το έχεις παρατηρήσει και στα βιβλία που διαβάζουμε και στις ταινίες που βλέπουμε τα πιο σημαντικά πράγματα είναι απλά. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους. Είδες μ’ ένα Λόρκα κι ένα Μίκη πόσο εύκολα έστριψα από το προηγούμενο πένθος;

Αν φορέσω τη φανέλα σου θα την πάρεις πίσω κόκκινη κι αν προσπαθήσεις να μπεις στα παπούτσια μου θα σε πετάξουν έξω όλοι οι δρόμοι που περπάτησα μόνη μου. Γι αυτό ας μείνει ο καθένας στα ρούχα του, σ αυτά που ξέρει ή συνήθισε να γνωρίζει, σ’ εκείνα που ανιχνεύονται εύκολα όταν θες να πάς γρήγορα παρακάτω. Αλλιώς θ’ αρχίσουν οι βαθύτερες συνδέσεις, τα ουσιαστικότερα αισθήματα κι άλλο ένα δράμα θα στηθεί στο σανίδι της καρδιάς μας. Γιατί ντε και καλά δράμα; Ε, όσοι ανέβασαν κωμωδία πήγαν νωρίτερα στα δικαστήρια για την επιμέλεια των παιδιών.

Καιρό είχαμε να παίξουμε Μαρία Βουμβάκη. Ξέρετε το μουσικό ραδιόφωνο ως, ας το πούμε, επάγγελμα είναι μια διαρκής ανακάλυψη αν δεν θες βεβαίως να παίζεις τα ίδια και ίδια. Είναι τόσο πολλά τα τραγούδια που μπορείς να διαλέξεις, τα τραγούδια τα δικά μας λέω όχι το οι παντρεμένοι δε γιορτάζουνε ποτέ, είναι τόσο πολλά που προσωπικά κάθε Τετάρτη καθώς ψάχνομαι όλο και κάτι ξεχασμένο βρίσκω και μετά που τελειώνει η εκπομπή νευριάζω που δεν θυμήθηκα κι αυτό κι εκείνο και το παράλλο. Δεν σας κόφτει εσάς τον πόνο μου λέω. Επιτρέπεται;

Η κλασική Τσιμεντούπολη εκσυγχρονισμένη σε μια πιο τζαζ ατμόσφαιρα από τον Βασίλη Ρακόπουλο. Προσωπικά προτιμώ την πρώτη της εκτέλεση την κλασική αλλά επειδή εσείς οι νεότεροι είστε πιο ανοιχτόμυαλοι σκέφτηκα ότι μπορεί να σας αρέσει έτσι. Ούτως ή άλλως σ’ αυτό το τραγούδι όπως και στα περισσότερα της Αρλέτας η ερμηνεία και οι στίχοι είναι το ψωμί. Ε, όποιος πεινούσε βρήκε και πάλι να χορτάσει νομίζω.

Παίζει το Άνοιξε άνοιξε με την Αργυρώ Καπαρού

Άλλη μια πειραγμένη ενορχήστρωση, ο Γιώργος Ζαχαρίου είναι υπεύθυνος εδώ, αλλά εμένα μου αρέσει πολύ ο τρόπος το λέει η κυρία Αργυρώ Καπαρού. Χωρίς το μεράκι των παλιών πρώτων εκτελέσεων και χωρίς το αίμα της Φλέρυς Νταντωνάκη στα Λειτουργικά. Το ερμηνεύει με μια νέα αθωότητα θα έλεγα, χωρίς περιττό πάθος χωρίς στεγνή επίδειξη φωνητικών δυνατοτήτων. Ναι η απλότητα είναι πάλι που καθαρίζει. Τώρα όσοι είστε από τους χρόνιους ασθενείς του Ιατρείου και ξέρετε τι παίζουμε και που παιζόμαστε παρακαλώ βαθειά εισπνοή εκπνοή, χαλαρά στην πολυθρόνα ,ε και λίγο αλκοόλ δεν θα έβλαπτε. Για πάμε να ακούσουμε προς τι όλα αυτά.

Παίζει το Μεγάλωσα μετην Χάρι Αλεξίου

Αυτό το τραγούδι θα μας πάρει χρόνο πολύ για να έρθουμε σε διάλογο μαζί του. Είναι σαφέστατα και μακράν το καλύτερο τραγούδι από τον τελευταίο δίσκο της Χάριτος Αλεξίου -μη σας πω κιόλας πως αυτό το κομμάτι είναι και όλος ο δίσκος. Αυτή είναι η πλήρης του εκδοχή. Στο τέλος υπάρχει και μισό με την ένδειξη ότι είναι η κατάλληλη για ραδιοφωνική μετάδοση! Πολλοί καλλιτέχνες το κάνουν αυτό εδώ και χρόνια και γίνομαι Τούρκος. Θα μου πεις προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη ραδιοφωνική του μετάδοση. Όχι δεν θα στο πω. Όποιος φοβάται να μεταδώσει ένα τραγούδι διάρκειας σχεδόν 7 λεπτών τότε ή το τραγούδι είναι για πέταμα ή ο ίδιος είναι εγκιβωτισμένος στα στερεότυπα που θέλουν τα τραγούδια τρία άντε τέσσερα λεπτά. Αν φοβάσαι πως θα χάσεις τον ακροατή σου, φροντίζεις να τον έχεις συναισθηματικά δεσμευμένο με τα πριν και τα μετά μιας τέτοιας περίπτωσης τραγουδιού. Θα επανέλθουμε πολλές φορές όμως γιατί το κομμάτι αυτό έχει και πολλές αναγνώσεις και σηματοδοτεί κάτι που λίγοι τραγουδιστές τολμούν. Θα τα πούμε πάλι σύντομα
Ε όχι και λαδομπογιά -στην καρδιά- καλή μου. Και μυρίζει και γυαλίζει. Μια ριπολίνη καλύτερα; Ένα πλαστικό; Μ αρέσει έτσι, να σου λένε: το μυαλό σου μην το καις έχοντας καλά κρυμμένα τα σπίρτα στην τσέπη τους. Ήθελα εγώ να το κάψω; Πες έγινε βραχυκύκλωμα και άρπαξα. Πες έβαλα σαν παιδί το δάχτυλο στην πρίζα και με πέταξε σε άλλη ζωή. Ατύχημα; Μπα… δυστύχημα. Γιατί καθώς φάνηκε δεν επανήλθα.

Παίζεται το Μη με κλειδώνεις του και με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη

Είναι η δεύτερη φορά που μεταδίδω το κομμάτι αυτό από τον τελευταίο δίσκο του Αλκίνοου Ιωαννίδη και δεν εχω καταφέρει να ερθω σε διάλογο μαζί του. Χρόνια, πάρα πολλά χρόνια είχε να με νικήσει έτσι ένα τραγούδι
Advertisements
Κίτρινα λόγια με σινιέ ξεφτίλα, Εδώ ακριβώς είμαστε. Μόνο που πλέον δεν πουλάει αποκλειστικά η μοναξιά χιλιάδες φύλλα. Εξίσου ή και περισσότερο πουλάει η αποδεδειγμένη ή η στημένη διαφθορά, τα σκάνδαλα της προσωπικής ζωής γνωστών ατόμων, οι πολιτικές ίντριγκες όταν εχουμε εκλογές- εθνικές ή κομματικές. Και πιο πολύ από όλα πουλάει χιλιάδες φύλλα το cd το DVD το βιβλίο-πατάτα που προσφέρουν απλόχερα οι εφημερίδες για να δουν αριθμούς που δεν θα τους στείλουν στο οξυγόνο. Τι κάνεις; Είχα ρωτήσει μια φορά στο τηλέφωνο τη συχωρεμένη Βίκυ Βανίτα. Ψωνίζω και ντύνομαι από τα περιοδικά απάντησε με τον πικρό σαρκασμό της. Ήταν ακόμα η εποχή που πρωτοπορούσαν τα γυναικεία κυρίως περιοδικά και έδιναν δώρο από σαγιονάρα μέχρι σινιέ τσάντα και από ακυκλοφόρητο άρωμα σε δείγμα μέχρι φουλάρι για τις κρύες νύχτες κάθε εποχής. Συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο αλλά ο μεγάλος τζόγος γίνεται με τις εφημερίδες κάθε Κυριακή. Κάποτε παίρναμε μιαν εφημερίδα για να διαβάσουμε το Γιώργο Βότση, σήμερα την παρακολουθούμε άναυδοι ν’ απευθύνεται στον κ. Χρυσοχοΐδη και να του λέει φτύνεις επάνω φτύνεις τα μούτρα σου φτύνεις κάτω φτύνεις τους όρχεις σου –διατυπωμένο όχι στην καθαρεύουσα βεβαίως. Πόσο πιο κάτω έχει; Πολύυυυ, πάρα πολύυυυυυυ. Δέστε τις ζώνες σας ανάψτε τσιγάρο και κάντε καμιά προσευχή στους θεούς όταν θ’ αρχίσουν οι μεγάλες αναταράξεις. Κατά τα άλλα… καλησπέρα σας.

Πάντως κι εγώ θα ήθελα να πω μερικές κουβέντες στον εν λόγω υπουργό, κι επειδή τα γαλλικά  μου δεν είναι επαρκή, λέω να μιλήσω στην έρμη τη μητρική μας γλώσσα. Που θα πάει αυτή η ιστορία κ. υπουργέ; Κυκλοφορείς στο κέντρο της Αθήνας (αλλά και σε πολλές συνοικίες) και κοντεύουν να είναι περισσότεροι οι αστυνομικοί από τους περαστικούς. Υποθέτω για την ασφάλειά μας το κάνετε αλλά σας βεβαιώνω ότι ως πολίτης καμιά μα καμιά ασφάλεια δεν νιώθω περπατώντας με όλους τους ένστολους γύρω μου. Σα να ‘μαι στη Βηρυτό νιώθω, κάτι σε Αφγανιστάν, Αθήνα πάντως όχι. Πιάσατε τη 17 Νοέμβρη ενδεχομένως τώρα να κυνηγάτε τη 18 αλλά δεν είναι εικόνα πρωτεύουσας μη τριτοκοσμικού κράτους αυτή. Από τη μία η Ομόνοια που ανήκει πλέον στα κατεχόμενα από τους μετανάστες -με τους οποίους ασφαλώς και δεν έχω τίποτα αλλά δε γίνεται να στεγάζονται αγεληδόν στους δρόμους-, από την άλλη όλη η διαδρομή μέχρι το Σύνταγμα από τους κεντρικούς δρόμους γεμάτοι οπλοφορούντες αστυνομικούς δεν συνιστούν τους καλύτερους αγωγούς ασφάλειας για τους πολίτες. Μήπως να το ξανασκεφτείτε λίγο το θέμα;
Είδατε πόσο συγκοινωνούντα δοχεία είναι τα πράγματα στη ζωή; Ορίστε πέρασε και στους ερωτικούς στιχουργούς το φονικό ένστικτο. Τι μας είπε τώρα η Άλκηστις Πρωτοψάλτη; Σημάδεψε και ρίξε στο κεφάλι, κι αυτό διηγούμενη την ιστορία ενός ζευγαριού που μάλλον οδεύει στο: καλύτερα να μείνουμε δυο φίλοι. Το κανιβαλίζω συνειδητά το θέμα γιατί ήδη μπήκαμε στον Δεκέμβριο των σκοτωμών. Σαν και πριν από λίγη ώρα στις 2 του Δεκέμβρη σκοτώθηκε σε ατύχημα ο 31χρονος και πάρα πολλά υποσχόμενος ηθοποιός Κωνσταντίνος Παπαχρόνης και λίγες μέρες μετά δολοφονήθηκε από αστυνομικό ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος. Τις συνέπειες αυτού του φονικού τις θυμάστε. Για έναν μήνα σχεδόν η Αθήνα  μετατράπηκε σε πεδίο πολέμου, φωτιές, ληστείες, έκτροπα πάσης φύσεως. Δεν θα το προχωρήσω πιο βαθιά το θέμα έχει πολλά επίπεδα και αναγνώσεις αλλά θα επανέλθω στο αρχικό μου αίτημα: αφού ντε και καλά πρέπει να αστυνομευόμαστε μήπως να γίνεται λίγο πιο διακριτικά; Ή να το πάρουμε απόφαση ότι ζούμε στην αγαπημένη μου Γκάνα;

Ποιος είπε ότι δεν εχουμε ωραία τραγούδια, υπέροχες φωνές; Κάποιος βαρήκοος φαντάζομαι. Μ’ έχει πιάσει απόψε το πολιτικό μου. Πριν μπούμε πάλι στα ιατρικά τρώγομαι να σχολιάσω κάτι ακόμα. Τι ήταν ρε παιδί μου αυτή η Κυριακή που πέρασε: Όχι δεν λέω για το πένθος των πρασίνων από το 2-0, για το άλλο το απίστευτο. Από το Ξεκάθαρα Ντόρα, το Τώρα Ντόρα, και το Ντόρα Ντόρα Ντόρα που έλεγε και μια γιαπωνέζικη ταινία χωρίς το Νι μπροστά, πώς ξεπετάχτηκε ένας Αντώνης; ΑΝ μιλάμε για ανατροπή. Δεν ξέρω πώς τα πήγαν τα γραφεία στοιχημάτων αλλά τα κοινά μυαλά μάλλον τινάχτηκαν στον αέρα. Προσωπικά δεν με κόφτει, ως παρατηρητής μιλάω. Α και ως πολίτης που βλέπει τη δεξιά να ξαναπαίρνει το προϊστορικό της πρόσωπο. Ω παίδες, ευλογείτε.

Παίζει το Με σημάδεψες με την Αρλέτα

Εξαιρετικά το είχε πει το κομμάτι σε πρώτη εκτέλεση πριν από αρκετά χρόνια ο Πέτρος Γαϊτάνος αλλά γιατί τώρα που το ακούω από την ίδια τη δημιουργό του με ματώνει πιο πολύ; Είναι η σχεδόν ιερόσυλη ησυχία με την οποία αφηγείται μια τόσο προσωπική μετωπική σύγκρουση η Αρλέτα που με αναστατώνει έτσι; Δεν ξέρω. Πάντως η αλήθεια βρίσκεται εκεί, όποια ερμηνεια του κομματιού κι αν διαλέξει κανείς: Όλα τα άλλα ήταν κομμάτια από σένανε. Έκτοτε τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου και βγαίνω εγώ, πάνω από 20 χρόνια τώρα, περιφέρομαι σε όνειρα άλλων γιατί δεν αντέχω το δικό μου, ξαγρυπνώ πάνω από φωλιές πουλιών ακούγοντας το νανούρισμα της μάνας στα παιδάκια που έχει κάτω από τα φτερά της. Σπίτι γυρνάω το πρωί, όταν έρθει το φως όταν ξημερώσει και αλλάζω κάθε μέρα σεντόνια λες και πρόκειται ένα ατσαλάκωτο ύφασμα να με γλιτώσει από το δικό μου τσάκισμα.
Ήταν το ποίημα του Κων/νου Καβάφη Μακριά σε πρώτη μετάδοση από το Β΄ Πρόγραμμα και το Ιατρείον ασμάτων. Προέρχεται από ένα cd αφιερωμένο στον Αλεξανδρινό ποιητή που θα κυκλοφορήσει λίαν συντόμως με την Οδό Πανός του Γιώργου Χρονά. Η επιμέλεια του δίσκου έγινε από τον Αντώνη Μποσκοΐτη ο οποίος και μας παραχώρησε αυτό το δείγμα. Η μουσική είναι του Μιχάλη Τρανουδάκη (τον θυμάστε; Ωραίος συνθέτης από το 1980 που χάθηκε κι αυτός κάπου στο δρόμο) και η ερμηνεία του Παντελή Θεοχαρίδη που θεωρώ απαράδεκτο η παρουσία του στη δισκογραφία να έγκειται σε συμμετοχές. Να μείνουμε όμως στην …περιοχή Καβάφη.
Έτσι σκιαγράφησε με λόγια τον μεγάλο ποιητή ο Ηλίας Κατσούλης λίγο πριν μας αποχαιρετήσει. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν ο Νότης Μαυρουδής ατη μελοποίηση και ο Σταμάτης Κραουνάκης στην ερμηνεία, το ωραίο αποτέλεσμα μόλις το ακούσαμε. Δεν το λέω με σιγουριά, το σκέφτομαι καιρό όμως. Έχω την εντύπωση ότι ο Κ. Καβάφης είναι ο πλέον μελοποιημένος ποιητής τελικά. Είναι μεγάλη η αναμέτρηση για τους μελοποιούς του κι εχουμε ακούσει και τέρατα είναι η αλήθεια, αλλά προσωπικά θεωρώ άξιο λόγου ακόμα και το ν’ αποτυγχάνεις να περικλείσεις στη δική σου τέχνη ένα τέτοιο ανάστημα.

Παίζει το Όταν σου λέω πορτοκάλι με τους αδελφούς Κατσιμίχα

Αυτό δεν είναι τραγούδι παιδί μου, θρίλερ είναι. Κι όμως πόσο οικείο! Το πατρικό πουλήθηκε ως τελευταία πράξη εξορκισμού μιας ανομολόγητης οικογενειακής κατάρας, υπάρχει όμως ο καθρέφτης. Τον έχει ο αδελφός μου αλλά πρόκειται να μου τον φέρει, ισχυρίζεται πως δεν χωράει αλλά ξέρω καλά από ποιους ίσκιους θέλει να απαλλαγεί. Εγώ πάλι τον περιμένω πώς και τι. Μολονότι ξέρω ότι θα με στοιχειώσει. Δεν ξέρω. Πεθύμησα να δω λίγο τη μάνα μου και το ξανθό μουστάκι στο κάτασπρο κεφάλι του πατέρα.