You are currently browsing the monthly archive for Νοέμβριος 2009.

Aφιερωμένο στη μνήμη της πιο θλιμμένης αλλά και της πιο οργισμένης Κατερίνας που γνώρισα στη ζωή μου η εορτή της οποίας πέρασε προ 5 περίπου λεπτών. Κάθε αφορμή γίνεται αιτία να θυμηθούμε τους τραυματίες της συνείδησής μας, τα καμένα χαρτιά, τα τρομαγμένα μυαλά, τους ανθρώπους οι οποίοι έζησαν τόσο ανήσυχοι που, και τώρα που έχουν φύγει, έχουμε ακόμα στ’ αυτιά μας το λαχάνιασμά τους. Απόψε το Ιατρείο θα είναι ένα μικρό ντέρμπυ που δεν επιδιώκει να βγάλει νικητή ούτε καν να φέρει ισοπαλία. Θέλει απλώς να δει τι θα σας αγγίζει περισσότερο εδώ κι απόψε. Κι όταν λέω ντέρμπυ εννοώ ότι θ’ ακούσουμε σχεδόν ισόποσα τραγούδια από την απολύτως νέα γενιά αλλά και από εκείνους που για δεκαετίες μας έκλεψαν την καρδιά. Όλες οι υπόλοιπες Κατερίνες που γιορτάζατε μέχρι πριν από λίγο, διαλέξτε ένα τραγούδι από αυτά τα οποία θ’ ακολουθήσουν και κρατήστε το σαν δώρο από το ιατρείο μας. Σε γενικές γραμμές… καλησπέρα σας.

Παίζει η Αλεξάνδρας με τη Νατάσσα Μποφίλιου

Ξορκίζεις με μέσο το χρόνο και τη μνήμη κάθε συναίσθημα που σε φοβίζει. Στις φωτογραφίες σε βλέπω συνέχεια να περπατάς μια διαδρομή που δεν έχει αρχή δεν έχει τέλος μόνο το λιπόσαρκο σώμα σου περιέχει και τον βιαστικό διασκελισμό σου. Τα χέρια συνήθως στις τσέπες τα μάτια μισόκλειστα. Μετέωρες σκέψεις που μπορεί ν’ αποβούν επικίνδυνες, λες, αν σταθείς για λίγο. Μόνος σου διώχνεις. Μόνος σου αποχαιρετάς. Μόνος σου πλαστογραφείς τις ιστορίες για να έχεις άλλοθι σ’ αυτό το ατέλειωτο περπάτημα. Και να γύριζε να δει τι θα ‘χε γίνει; Θα καταλάβαινες ότι νοιάζεται κι εσύ δεν το αντέχεις. Αγόρι λιγομίλητο των σκοταδιών των ονείρων και των άγριων νερών που γράφεις τα όνομά σου μ’ αλκοόλ στο δέρμα των ανθρώπων, τρέμω τη στιγμή που θ’ ακουστεί ο κρότος της σιωπής σου. Γεράσιμε.
Μεγάλη κουβέντα σ’ αυτή την ιστορία που μας διηγήθηκε η Δήμητρα Γαλάνη. Λέω γι αυτό το: μόνο όσοι τον σκότωσαν τον είδαν. Εκείνον. Τον ιδιαίτερο άνθρωπο, τον διαφορετικό, που κρατούσε φωτιά και μαχαίρι που δεν τον ήξερε κανείς, που κινιόταν μετέωρος ανάμεσα στους δυο κόσμους. Έτσι γίνεται πάντα στα φονικά. Όποιος σε πλησιάζει τον ξέρεις – γι αυτό τον αφήνεις άλλωστε να έρθει τόσο κοντά. Αν είναι Βρούτος το καταλαβαίνεις μόνο όταν αισθανθείς τη λεπίδα στη σάρκα σου. Ένα πολύ ωραίο τραγούδι με τον τίτλο Αίνιγμα, γραμμένο εξ ολοκλήρου από τον Βασιλικό, μέλος του σημαντικότερου κατά τη γνώμη μου συγκροτήματος που έχουμε αυτή τη στιγμή, των Raining Pleasure. Υπάρχει στον τελευταίο δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη που ονομάζεται Πίξελ.

Μια ευαίσθητη ερμηνεία σ’ ένα από τα νοηματικά ζόρικα τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Μια νέα φωνή, παλιά θα τη λέγαμε χατζιδακικής αισθαντικότητας σήμερα δεν τη λέμε τίποτα γιατί δεν έχουμε πήχεις να βάλουμε να μετρηθούν οι νέοι άνθρωποι. Ένα πιάνο και μια ωραία φωνή αρκούν για ένα μικρό θαύμα. Για να περπατήσει όμως ο καλλιτέχνης χρειάζεται ρεπερτόριο. Ποιος θα γράψει γι αυτό το νέο παιδί; Εντάξει μη σπρώχνεστε, γνωρίζω πως υπάρχει ένδεια δημιουργών νέων, οι συνθέτες είναι ελάχιστοι, οι περισσότεροι οδεύουν στην τραγουδοποιΐα. Κι εκείνοι που είναι μόνον τραγουδιστές τι θα κάνουν; Οι παλιότεροι συνθέτες επαναπαύονται στις φωνές που τους έχουν κρατήσει όρθιους. Θα ρισκάρει κανείς; Για όποιον ενδιαφέρεται ο νεαρός λέγεται Γιώργος Νικητόπουλος και παλεύει μόνος του στήνοντας μικρές μουσικές παραστάσεις όταν και όπου μπορεί.

Προϊστορικά ερωτηματικά καταδικασμένα να μείνουν αναπάντητα. Αλλά αναρωτιέμαι: αν έζησε ήδη κανείς εδώ τον Παράδεισο στάθηκε τόσο τυχερός που η ερώτηση την οποία θέτει -ιι έχει μετά;- μήπως φαντάζει στα αυτιά ημών των υπολοίπων ως ύβρις; Εμείς με την κόλαση εέουμε πάρε δώσε, την μέσα και την έξω κόλαση, τους δαίμονες που χαϊδεύουν τα μαλλιά μας τις λευκές νύχτες μιας ολόκληρης ζωής, τα πικρά λόγια που χαράχτηκαν στο δέρμα μας σαν αριθμοί σε χέρια κρατουμένου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αλλά να μην χαλάσω την τόσο σπάνια ευτυχία ενός τραγουδιού. Λοιπόν: Μετά τον παράδεισο έχει μιαν αίθουσα αναμονής για την πτήση μας σε μια καινούργια αθωότητα
Ηχογράφηση του 1987 από την εκπομπή της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου στην τηλεόραση της ΕΡΤ Πρόβα. Το δώρο που μας έκανε ο κ. Πάνος Μιχαήλ και το οποίο όπως θα έχετε καταλάβει πρόκειται να το λιώσουμε από τις μεταδόσεις. Μέσα σε ένα ονειρικό ηχητικό περιβάλλον η Λένα Πλάτωνος έχει στήσει μιαν εφιαλτική ιστορία. Με τον άνθρωπο που δεν έχει φίλους συγγενείς δουλειά της προκοπής και επιπλέον δεν έρχεται ποτέ το τρένο που περιμένει. Μαζί πάνε όλα αυτά, πακέτο, αλυσίδα. Τα προκαλούμε ή μας προκαλούν; Είναι ένα ερώτημα. Όπως και νά ‘χει μου θυμίζει τον ήρωα του βιβλίου του Εμμανουέλ Καρέρ ο Εχθρός που μιλάει για έναν άνδρα που επί 18-20 χρόνια έφευγε από το σπίτι του κάθε πρωί, χαιρετούσε την οικογένειά του και πήγαινε στην εργασία του. Μόνο που… ήταν άνεργος. Περιπλανιόταν για ώρες στην πόλη του και την ώρα που κανονικά θα σχολούσε ΑΝ εργαζόταν, επέστρεφε στους δικούς του. Η αλήθεια όμως κάποτε άρχιζε να πλησιάζει, η αποκάλυψη είχε αρχίσει να διαφαίνεται. Ένα απόγευμα λοιπόν γύρισε σπίτι και τους δολοφόνησε όλους, γυναίκα και παιδιά, δεν θυμάμαι αν στη συνέχεια αυτοκτόνησε και ο ίδιος. Αυτός που είχε κάνει αίθουσα αναμονής την πόλη του, αναμονής της ίδιας του της ζωής. Το τραγικότερο είναι ότι ο Καρέρ βασίστηκε σε πραγματική τραγωδία που εκτυλίχθηκε στη Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1990. Γι αυτό σας φωνάζω. Όταν βλέπετε ανθρώπους εντελώς μονάχους μέσα κι έξω τους ,μην τους μιλάτε απότομα ή περιφρονητικά. Στην καλύτερη περίπτωση θα τους πληγώσετε επαναφέροντάς τους στην πραγματικότητα. Στη χειρότερη… Στη χειρότερη θα απασφαλίσετε την ανθρώπινη χειροβομβίδα στην οποία έχουν μετατραπεί και μπορεί να πάρουν κι εσάς τα σκάγια.

Στίχοι-μουσική Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης στην ερμηνεία η Μαρία Παπαγεωργίου. Αδέσποτοι ακόμα. Έχουν ολοκληρώσει σχεδόν το δίσκο τους στο στούντιο ιδίοις αναλώμασι και ψάχνουν εταιρεία για την έκδοση και διακίνηση. Κοιτάξτε και για καμιά εφημερίδα ρε παιδιά. Θα μου πεις ποιος θα ρισκάρει την κυκλοφορία του με τόσο νέα παιδιά όταν ακόμα κι ο Μιχάλης Χατζηγιάννης δεν έφερε τα αναμενόμενα νούμερα στην εφημερίδα που τον κυκλοφόρησε. Κανένας. Αλλά κάντε μια ερώτηση, ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να βρεθεί κανένας τρελός, κανένας πυροβολημένος που θα τον σκοτώσουν έτσι κι αλλιώς Δευτέρα χαράματα μόλις δουν τις κυκλοφορίες. Μην το βάζετε κάτω, σας ακούν στις συναυλίες που δίνετε, σας ακούν στο διαδίκτυο που έχετε ανεβάσει κάτι ωραία βίντεο άρα… υπάρχετε. Και πώς θα ζήσετε; Ααααα μην τα θέλετε και όλα δικά σας πια.

Παίζει το Πέλαγο ειναι βαθυ με την Αλεξάνδρα
Τω καιρώ εκείνω οι εταιρείες άμα δεν είχαν καινούργιο υλικό να δώσουν σε φωνές που πίστευαν τους έδιναν να κάνουν επανεκτελέσεις με ρεπερτόριο τέτοιου επιπέδου. Θα μου πεις τώρα και τι απέγινε η Αλεξάνδρα; Ποιος ασχολήθηκε μαζί της; Της έγραψε κάποια τραγούδια ο Νότης Μαυρουδής κι έκτοτε ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Αλλά εδώ μπαίνουμε σε άλλα μονοπάτια που δεν είναι της παρούσης. Θα σας βάλω τώρα ν’ ακούσετε ένα τραγούδι που έφτιαξαν τρία νεότατα παιδιά κι είναι και το πρώτο τους. Για να τους δώσουμε μιαν Ευκαιρία.

Να τα τα παιδάκια! Εμφανώς πρωτόλειο το κομμάτι αλλά και εμφανέστατα με προδιαθέσεις άριστες για μια διαδρομή ενδιαφέρουσα κατ’ αρχάς στο τραγούδι. Θα δούμε. Προσωπικά γοητεύτηκα από τη φρεσκάδα που βγάζει την αγία απλότητα για να μην πω και την βαριά λέξη: την αθωότητα. Οι δράστες τώρα είναι: στη μουσική Μιχάλης Ανδριτσόπουλος, τραγούδι Βίκυ Γκριτζά και λόγια Ειρήνη Σκριμιζέα. Παιδί κι αυτό του Ιατρείου ασμάτων η Ειρήνη με τίμησε με την εμπιστοσύνη της να έχω στα χέρια μου αυτή την πρώτη τους φωνή στον κόσμο. Άντε μικρά στρωθείτε στη δουλειά. Θα σας περιμένουμε.
 Παίζουν οι Μέλισσες με τη Φωτεινη Βελεσιώτου
Νομίζω ότι αυτό το τραγούδι ανήκει σίγουρα στα τρία άντε πέντε καλύτερα τραγούδια της χρονιάς που τελειώνει. Προέρχεται από τον ωραίο ούτως ή άλλως δίσκο του Γιώργου Καζαντζή Ίσαλος Γραμμή και το ερμηνεύει μοναδικά η νεαρή κυρία Φωτεινή Βελεσιώτου. Τραγούδι που θα μείνει. Καιρός ήταν να βρεθεί κάτι. Κι αφού όλο στις σχέσεις το γυρνάμε ας κάνουμε μια κυνική έξοδο.
Παίζει το 1-0 με τον Γιώργο Νταλάρα
Μας στήριξες πάλι Κώστα Τριπολίτη. Τι πάω και χαπακώνομαι για να μην είμαι θλιμμένη και δεν κάθομαι ενα βράδυ ν’ ακούσω όλα τα τραγούδια που έχεις γράψει σερί, Μες στο κέφι θα είμαι το άλλο πρωί. Θα γελάω τόσο πολύ που σύντομα θα με πάρουν οι άνθρωποι με τις άσπρες στολές.

Ως εδώ γι’ απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τον κ. Δημήτρη Καλοστύπη που απόψε εμφανίστηκε ντυμένος κάτι ανάμεσα σε Ποσειδώνα και Άγιο Νεκτάριο αλλα παρ’ όλα αυτα φρόντισε επιμελώς τον ήχο μας, το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη που πλέον μοιράζεται τα πάμπερς με τη μικρή μς Γιασεμή καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Η κυρία Γιάννα Τριανταφύλλη ετοιμάζεται να έρθει στη συντροφιά σας. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και καμιά φορά-σπάνια, πολύ σπάνια- γελάει κιόλας
Advertisements