Η εκπομπή απόψε είναι αφιερωμένη στο κοριτσάκι που γεννήθηκε την περασμένη Παρασκευή το οποίο μέχρι να του βρουν όνομα θα το λέμε Η κόρη της Άννας για να κλαίω εγώ ή Φωτάκι για να ΜΗΝ κλαίει εκείνο. Πάμε.

Παίζει το Βλέφαρό μου με τον κ. Χρόνη Αηδονίδη
Θα την πω την αμαρτία μου. Είμαι ρατσίστρια. Σε πολλά πράγματα -πλην των εθνικιστικών εννοείται. Τα δύο που με κάνουν πύραυλο σε χρόνο ντε τε είναι, πρώτον, ποιοι έχουν δικαίωμα ψήφου και δεύτερον, ποιοι γεννάνε παιδιά. Το πρώτο το μιλάμε άλλη φορά -αν θέλετε. Το δεύτερο εδώ και τώρα. Όχι δεν είμαι της φιλοσοφίας γιατί να φέρεις ένα παιδί σ’ αυτόν τον άθλιο κόσμο. Αν είσαι σωστός, να το φέρεις και να το διαπαιδαγωγήσεις έτσι που να θελήσει ν’ αλλάξει τον άθλιο κόσμο. Αλλά επειδή το παιδίον είναι μια πολύ σοβαρή δέσμευση ζωής τρελαίνομαι να βλέπω γονείς που κανονικά θα έπρεπε να είναι υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση, να περιφέρονται στις ταβέρνες και τις αμμουδιές μ’ ένα τσούρμο αυριανά τρελά παιδιά. Το Φωτάκι που λέγαμε είναι ένα πάρα πολύ τυχερό παιδί. Γνωρίζω τη μητέρα του και, αν δεν μ’ εμπόδιζε το ιατρικό απόρρητο -γιατί κάθε Τετάρτη η κυρία αυτή είναι ασθενής μου- θα είχα να σας πω πάρα πολλά πράγματα άξια λόγου και γνώσεως. Γιατί δίπλα μας δεν κυκλοφορούν μόνο περιττώματα αλλά και σπουδαίοι άνθρωποι οι οποίοι ως εκ της σπουδαιότητός τους είναι σοβαροί και περνούν απαρατήρητοι. Καλώς ήρθες στον κόσμο μας κοριτσάκι, να ‘ναι το ταξίδι σου ασφαλές γλυκό και ήρεμο. Έτσι κι αλλιώς έχουμε φτιάξει ήδη μια τεράστια ομάδα περιφρούρησης, ξέρει η μητέρα Άννα. Όσο για σας τους υπόλοιπους τι να σας πω; Ας αρχίσω με μια καλησπέρα.
Καλησπέρα σας.
Από εδώ και κάτω κοριτσάκι αρχίζει ο κόσμος στον οποίο θα ζήσεις κι εσύ. Κι επειδή όλα αυτά θα τα ακούσεις πολλά χρόνια μετά από σήμερα, μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Κατ’ αρχάς να σου πω, εμένα μη με παίρνεις κατά γράμμα. Γεννήθηκα καμένο χαρτί και έτσι μάλλον και θα πεθάνω παρά τις εκατοντάδες επεμβάσεις που έχει κάνει στον εγκέφαλό μου η μητέρα σου. Ο φυσικός μου χώρος είναι το σκοτάδι οι τρικυμίες και οι κραυγές αλλά αυτά δεν είναι ο κόσμος για όλους. Υπάρχουν χρώματα κι εσύ θα τα δεις. Υπάρχουν αηδόνια κι εσύ θα τα ακούσεις. Υπάρχουν ταξίδια κι εσύ θα τα κάνεις. Υπάρχει αγάπη κι εσύ θα τη βρεις. Δεν έχεις ιδέα ακόμη καλομοίρικό μου σε τι χέρια έχεις πέσει. Καλύτερα δεν είχαν να σου δώσουν οι θεοί. Αγάπη καλοσύνη και μια καρδιά που χωρά όλους τους λυπημένους του κόσμου, αυτή είναι η κυρία που σε γέννησε. Σταματώ εδώ. Α, μην ξεχάσω. Άννα, την περιοχή της αυταπάτης που μου δίδαξες να την τσιμεντάρεις καλά. Η δική μου Άννα δεν το πρόσεξε κι έπεσα και τσακίστηκα.
Σιγά μην πετύχαινε. Τέτοια κλήση μάλιστα. Αφού μας παρακολουθούν από παντού, δεν το ξέρουμε; Όχι δεν ξεκίνησε κανένα νέο αντάρτικο, μην αλαφιάζεστε οι δεξιοί μην αρματώνεστε οι αριστεροί. Τραγούδι τραγουδάκι είναι πανέμορφο από την παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος. Η μουσική και οι στίχοι είναι του Βαγγέλη Γιαννάκη και κύριος ερμηνευτής είναι ο Παντελής Θαλασσινός που ήδη ακούσαμε. Είδες Γρηγόρη η τέχνη! Η τέχνη, λέω, πώς μπορεί να είναι διαχρονική και να αφορά ταυτόχρονα πολλά πράγματα; Μμ δε μιλάς απόψε, βαρύ σε νιώθω. Μέτρησες το εχειν σου και ξαναβγήκες πάμπλουτος κι εσύ και άρχισαν οι ταξικές σου ενοχές. Άντε καλέ, πάρε το Γιασεμάκι και τη Μαίρη και γλεντήστε το στο καινούργιο σου σκάφος. Η ζωή είναι μικρή πικρή μου αγάπη την οποία θα συλλάβει κάποια στιγμή ο Λαμπίρης υπό το βλέμμα της γιαγιάς Αννούσκας μέχρι που θα εμφανιστεί στον πλανήτη ένα κορίτσι αλλιώτικο από τα άλλα. Τι λέω; Ναι. Δίκιο έχεις. Κάποιος πάλι ενεργοποίησε το μίξερ στο μυαλό μου και επήλθε μια σύγχυση. Κάτσε να με κάνω μια επανεκκίνηση μήπως γλυτώσω το μάστορα.
Τελικά πού καταλήξαμε κ. Αγγελάκα; Ταξίδι από γιορτή σε γιορτή ή από πληγή σε πληγή; Δεν θα διαφωνήσω με ό,τι κι αν επιλέξετε αλλά θα ήθελα μια σαφέστερη ομολογώ προσέγγιση. Για να μην σας θέσω το από κτίσεως κόσμου μέγα ερώτημα: Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Χημικές ουσίες που εκκρίνονται στον οργανισμό μας όταν κάποιος μας γοητεύει μας αρέσει μας κάνει πρόταση γάμου; Ή μια πεζή τακτική για να έχεις κάποιον που ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να σε φροντίζει όταν ψιλοτεζάρεις και σου παίρνει και τη σύνταξη μετά; Αυτά είναι θέματα για τραγούδια. Όχι ποιητικά λόγια και βαθιές σκέψεις. Ο ρεαλισμός μπορεί να σκοτώνει τη μαγεία αλλά και η μαγεία σκοτώνει τον ίδιο το μάγο, σύμφωνα με τον φωτεινό παντογνώστη που μου είχαν κάνει δώρο μικρή. Ρε συ Γρηγόρη… κάτι δεν πάει καλά απόψε. Για κοίτα λίγο τα καλώδιά μου, είναι όλα στη θέση τους; Σα ρελέ ασφαλείας που πέφτει συνέχεια αισθάνομαι.
Πάντα πίστευα ότι στα τρίο ο φονιάς είναι ο στιχουργός. Και να που επαληθεύομαι πάλι. Τάχα μου ανάλαφρα αδιάφορα κι ωραία… ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα γράφει ο Γεράσιμος μελοποιεί ο Θέμης και τραγουδά η Νατάσσα και θα μου το κλείσουνε το ιατρείο. Διότι κάθε Τετάρτη -ξεκινώντας από απόψε- θα εμφανίζονται στο Σταυρό του Νότου που σημαίνει ότι εγώ θα περιμένω πελάτη με το δίκανο. Τέλος πάντων. Επειδή κατά κάποιον τρόπο αυτά τα παιδιά τα θεωρούμε και παιδιά του Ιατρείου ασμάτων δεν θα κάνω τα ασφαλιστικά μέτρα εναντίον τους όπως σκέφτηκα με το που το έμαθα. Χαλάλι τους. Έχετε το ελεύθερο ΚΑΙ την ευχή μου . Κάθε Τετάρτη στο Σταυρό του Νότου: Νατάσσα Μποφίλιου, Γεράσιμος Ευαγγελάτος και Θέμης Καραμουρατίδης σ’ ένα πρόγραμμα από εκείνα που μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνεις κομμάτια. Καλή επιτυχία παιδιά. Πάρτε τους την καρδιά στα ίσια. Τελικά αυτό το τρίο έγινε η εμπροσθοφυλακή της γενιάς του 2010 και θ’ ανοίξει το δρόμο και για τους υπόλοιπους. Α ρε Βλαχογιάννη, χαντάκι που σε περιμένει.
Να και η κοντράλτο της νέας γενιάς. Η Μαρία Παπαγεωργίου. Ακυκλοφόρητο παιδί και αυτό. Ο κύριος που της τα γράφει αυτά, ο Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης έχει προκάμει να βγάλει έναν δίσκο και τώρα παλεύει να βγάλει αυτόν που περιέχει τους Έρωτες που ακούσαμε, τους Όμορφους κι Ηττημένους που ακούμε πολύ συχνά και μερικά άλλα πανέμορφα τραγούδια. Να σας πω, όσοι είστε του προγράμματος, σημειώστε από τώρα την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, που θα παρουσιαστούν στον Ιανό ο Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης και η Δανάη Παναγιωτοπούλου. Τον Αλέξανδρο θα τον εκθέσει δημόσια η αφεντιά μου την κυρία Παναγιωτοπούλου ο ποιητής Γιώργος Χρονάς αν δεν κάνω λάθος. Αλλά θα τα πούμε πιο συγκεκριμένα αυτά όταν πλησιάσει ο καιρός.
Παίζει το κομμάτι Οι φίλοι μας με τον Γ. Κούτρα
Θα το αφιερώσω στον Ινδιάνο Γιώργη που ξέρω ότι τον πληγώνουν κάτι τέτοια. Θα μου πεις καλά κι εσύ θέλεις να τους πληγώνεις τους φίλους; Βεβαίως -είναι η απάντηση. Η δυνατότητα να τους πληγώνω και να με πληγώνουν συνιστά τη φιλία μας. Σημαίνει ότι ξέρουμε ο ένας τα ευαίσθητα σημεία του αλλουνού. Τι είναι φίλοι νομίζετε; Οι άνθρωποι που συναντήθηκαν κάτω από την ίδια λύπη.
Όντως Μανώλη Αναγνωστάκη στο χυμό του δικού σας λωτού γεννήθηκαν νέοι ποιητές. Ακούγεται αισιόδοξο αλλά δεν είναι. Στα δικά σας χρόνια ο χαρακτηρισμός ποιητής ήταν τίτλος τιμής κι ας κάνατε 45 άσχετες δουλειές για να επιβιώσετε. Σήμερα οι ποιητές επίσης κάνουν 45 άσχετες δουλειές και βλέπουν τις πλάτες των ανθρώπων. Οι περισσότεροι εκδότες ζητούν χρήματα για να τυπώσουν 500-600 αντίτυπα τα οποία ούτε καν θα μοιράσουν ό,τι κάνει ο δύστυχος ο γραφιάς από μόνος του, το δε κοινό αρέσκεται στα ρομάντζα ελληνικά και ξένα ή στις ιστορικοφανείς περιπέτειες. Η πεζογραφία περνάει καλύτερες μέρες εμπορικά αλλά κατά τη δική μου εκτίμηση τις καλύτερες μέρες σε ποιότητα τις περνάει η ποίηση και ο ποιητικός λόγος. Εκδίδονται αρκετά αξιόλογα βιβλία και είναι ανέκδοτα πολλά -αξιολογότερα ίσως. Πάντως ποίηση γράφεται, ποιητές έχουμε –δε μιλώ για τα ψώνια. Θα σας διαβάσω ένα κείμενο που δεν ξέρω αν θα πάρει ποτέ το φως της δημοσιότητας αλλά εμένα με γοήτευσε και με συγκίνησε πολύ:
«Εκλεκτοί προσκεκλημένοι»
ξεκίνησε την ομιλία του.
Ήταν περίπου 45, ξερακιανός, με ελάχιστα μαλλιά
κι ακόμα λιγότερα γένια.
Εκεί στάτησε. Δε μίλαγε.
Ξερόβηξε, καθάρισε το λάρυγγά του και…
αποφάσισε να μαγέψει τα πλήθη!
Γύρισε. Κοίταξε επίμονα ψηλά στον ουρανό
και προσκάλεσε την ίδια του τη σκιά που ντροπαλή σφίγγονταν κοντά του.
Έπειτα άναψε κι άλλος προβολέας
και η σκιά ήρθε κι από το άλλο μέρος.
Έτσι,
περιτριγυρισμένος από το γνώριμο πλήθος των δικών του σκιών
εκστασιασμένος από τους δυνατούς προβολείς
περήφανος για τον λόγο που θα έλεγε
αν μίλαγε κι αν τον ακουγε ποτέ κανείς….
Έβγαλε το σουγιά.
.
Η σκιά προσπάθησε να σταθεί όρθια, δίπλα του,
δεν είχε πια χώρο
γιατί
ο ιδιοκτήτης της είχε γίνει ένα με τη γη.
Το κείμενο αυτό υπογράφει ο κ. Γιάννης Αγριγιαννάκης.

Επιστροφή στα νεότερα κλασικά τραγουδισμένα. Το πάθος που πληρώνεται, η πτώση η τελική σου κάθετα, και το σοβαρότερο όλων: σπάζοντας το φράγμα του έρωτά σου και του ήχου. Δεν ξέρω τι λέει ο Τριπολίτης, αλλά σπάζοντας αυτά τα φράγματα Κωστή είδαμε τα πρόσωπά μας με τα αιμοφόρα αγγεία τεντωμένα στο κόκκινο να συνοψίζουν τη γεωγραφία του θανάτου μας. Τα σπασμένα γυαλιά έγιναν τα σκοτεινά κάτοπτρα μιας διαρκούς ανησυχίας που σ’ άλλους παίρνει για πάντα τον ύπνο και σ’ άλλους την αναπνοή. Το πάθος πληρώνεται έτσι κι αλλιώς. Δεν μιλώ για οικονομική συναλλαγή αλλά για λίτρα αίματος. Μετρητοίς.
Παίζει Το παιδι και οι ληστές με την Σ. Γιαννάτου
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο τίμιο παραμύθι κι ας είχα πει αυτή τη μάνα φόνισσα μιαν άλλη φορά. Όσο μπορούμε να αναθεωρούμε τις απόψεις μας είμαστε εγκεφαλικά ενεργοί. Θα μου πείτε τώρα, μα καλά, σε θρίλερ θα ζήσουν τα παιδιά μας; Γιατί εσείς τι νομίζετε, ότι θα παίξουν σε μπουλβάρ; Έχει βέβαια σημασία πώς το εννοεί κανείς το θρίλερ. Δεν απαιτούνται οπωσδήποτε φονικά και αίματα διψασμένοι δολοφόνοι και αποτρόπαιοι εκτελεστές. Θρίλερ είναι και ο επαγγελματικός προσανατολισμός που τους ζητιέται εκεί στα 15-16, θρίλερ είναι που θέλουν να γίνουνε φιλόλογοι και μπαίνουν στη σχολή ψυκτικών. Μη το πάω πιο βαθιά και πιο προσωπικά και μιλήσω για τα θρίλερ των ερώτων που τους περιμένουν.
Παίζει το Μην την πιστεύεις την αγάπη με τον Γ. Νταλάρα
Και στο Σεροπράμ πιστεύω επίσης που με κάνει κάθε πρωί να αισθάνομαι ότι υπάρχει η αγάπη. Αλλά μην είμαι και αχάριστη. Μπορεί η χημεία να μου στρώνει λίγο τη νόηση -γιατί από εκεί μπάζω, στο τι εκλαμβάνω ως αγάπη-, αλλά όταν είμαι ψυχολογικά ασφαλής την βλέπω μπροστά μου και την αναγνωρίζω. Θα μ’ ανακούφιζε βέβαια αν υπήρχαν και ορισμένα ηχητικά εφέ σε σχήμα λέξεων που εκφέρονται αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι όλοι του ομιλούντος κινηματογράφου. Εκείνο που σιχαίνομαι είναι το λεγόμενο…. με τον τρόπο μου. Παιδάκι μου, αν ο τρόπος σου δεν είναι ευανάγνωστος από τον άλλο τι του ζητάς να καταλάβει; Βρείτε μια κοινή γλώσσα, έστω και Σουαχίλι, να το επικοινωνήσετε πριν πάει άκλαυτος τόσος κόπος γι’ αυτή τη ρημάδα την αγάπη.
 Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και καμιά φορά πονάει κιόλας!
Advertisements