Παίζει το Δέντρο του Δ. Σαββόπουλου στη διασκευή των Active Member
Μεγαλώσαμε με την ψευδαίσθηση του δέντρου και έτσι εύκολα και γρήγορα βρεθήκαμε στο έλεος της φωτιάς. Είδαμε τους προφήτες μας ντυμένους αρχιερείς ν’ αδυνατούν να κοιτάξουν κατάματα το τέλος τους, είδαμε τους αγίους μας να εξαργυρώνονται, να τρελαίνονται ή να πεθαίνουν. Όχι δεν τραγικοποιώ καμία κατάσταση. Τα θεωρώ όλα μαχητά μολονότι ξέρω ποιος θα χάσει όλες, μα όλες, τις μάχες που γίνονται πίσω από την πλάτη του. Ο κύβος ερρίφθη -επί του παρόντος. Είδαμε τα καινούργια ρούχα. Ελπίζουμε να μην ανακαλύψουμε μέσα τους το Μανωλιό πάλι. Καλησπέρα σας.

Παίζει το Λέω να την κάνω σιγά σιγά του και με τον Λ. Μαχαιρίτσα
Σχετικά παλιό το τραγούδι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα αλλά πάντα επίκαιρο. Δεν ξέρω τι με πειράζει πιο πολύ: Η απογοήτευση που παίρνει κανείς από το πώς διαχειρίζονται τη ζωή τους οι άνθρωποι για τους οποίους ενδιαφέρεται ή η δολοφονική μοναξιά που είναι το τίμημα κάθε ποδηλάτη ο οποίος επιμένει να κάνει τον γύρο του κόσμου των αισθημάτων του εφοδιασμένος μόνο με νερό κι ένα παστέλι; Ακούγαμε με τον Γρηγόρη τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Δεν θα κρύψω πως όσο άκουγα ονόματα που δεν γνώριζα τόσο πιο καλά αισθανόμουν. Μου γεννιόταν μια ελπίδα ότι, ως φρέσκοι, θα έχουν, στην αρχή τουλάχιστον, να κάνουν πράγματα. Περιμέναμε λοιπόν αγωνιώντας κυρίως – εμείς οι δυο φελλοί- για το υπουργείο Πολιτισμού. Άγνωστα πρόσωπα και τα τρία αλλά ο Γρηγόρης στο άκουσμα της δεύτερης υφυπουργού έπαθε ξαφνικά κρίση άσθματος. Πετάχτηκα απάνω τι έγινε ρε παιδί μου τι έπαθες;Μα δεν ακούς; μου ψέλλισε προσπαθώντας ν’ αναπνεύσει. –Ε, άκουσα, τι;Αγγελική Γκερέκου! λέει ο ξεψυχισμένος –Γιατί, την ξέρεις; -ρωτάω έκπληκτη. Η Άντζελα καλέ, ουρλιάζει ο ασθματικός. Γιατί. το Άντζελα από το Αγγελική βγαίνει; –Όχι από το Παναγιώτης, από πού να βγαίνει Στέλλα, τα ‘χασες τελείως πια; -Στην προκειμένη περίπτωση νόμιζα ότι βγαίνει από το Λος Άντζελες -μουρμούρισα κάτασπρη. Έπεσε βαθιά σιωπή στα πεσμένα φύλλα, τόση ανατριχίλα κλπ κλπ. -Κοίτα, του λέω, ας το δούμε θετικά. Εκ παραλλήλου έχουν μπει στη Βουλή κι άλλοι άνθρωποι των τεχνών, όπως ο Γιάννης Βούρος και η Πέμη Ζούνη επιτυχημένοι θιασάρχες του εμπορικού θεάτρου, έχει και το ΚΚΕ τον Καζάκο που αστράφτει και βροντά σαν τον Δία, μήπως φέρουμε και τα μάρμαρα της συχωρεμένης πίσω; Εκεί ο Γρηγόρης μάλλον τσάκισε. Χτύπησε το κουδούνι να έρθει η προϊσταμένη να μου κάνει μιαν ηρεμιστική ένεση. Το μόνο που δεν θυμάμαι είναι αν της είπε να μου κάνει από αυτές που ξυπνάς μετά οι από τις άλλες, τις: δεύτε τελευταίον ασπασμόν.

Παίζει η Μικρή Πατρίδα με τον Παντελή Θεοχαρίδη

Με πειράζει αυτή η αλήθεια. Που ταξίδεψα τον κόσμο μόνο με το μυαλό μου. Άλλες φορές ζηλεύω τρομερά φίλους που έχουν γυρίσει και τις πέντε σχεδόν ηπείρους κι άλλες φορές συμβιβάζομαι ήρεμα με την ιδέα ότι τα δικά μου ταξίδια ίσως ήταν τελικά πιο επικίνδυνα από τα άλλα τα αληθινά. Γιατί έπρεπε κάθε φορά να προσαρμόζω την ψυχή μου στο απολύτως άγνωστο. Θ’ αφιερώσω αυτό το τραγούδι σ έναν άνθρωπο του θεάτρου τον οποίο θα είναι πολύ συγκινητικό αν γνωρίζει την ύπαρξη του έστω και ένας από εσάς εκεί έξω. Τον έλεγαν Κωνσταντίνο Μάριο, ήταν σκηνοθέτης ηθοποιός και μεταφραστής. Ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος ένας αφοσιωμένος καλλιτέχνης που δεν επεδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα. Ένα μειονέκτημα είχε: γεννήθηκε έχοντας μέσα του τον θάνατο. Αν η αυτοκαταστροφή έχει διαβαθμίσεις τότε ο Κωνσταντίνος διένυσε όλη τη διαδρομή. Όχι δεν αυτοκτόνησε. Τυπικά τουλάχιστον. Απλώς κατάφερε να πεθάνει. Το έμαθα την Κυριακή από τον φίλο ηθοποιό Γιώργο Κροντήρη τον οποίο επίσης είχα γνωρίσει επί Κωνσταντίνου Μάριου. Όλα αυτά στις πολύ αρχές της δεκαετίας του 1980 που δημοσιογραφικά υπηρετούσα το άλλο μου πάθος, το θέατρο. Ήταν η εποχή που ξεκίνησαν τα περιφερειακά, δηλαδή τα εκτός ιστορικού θεατρικού κέντρου, θέατρα. Από το Έρευνας του Ποταμίτη μέχρι το Έβδομο του Κοραή Δαμάτη, μέχρι το Ασκητικό θέατρο του Κωνσταντίνου Μάριου.
Ήταν ένα νεαρό λιπόσαρκο αγόρι με πυρετό στα μάτια και φωτιά στο μυαλό. Τον εκτιμούσα πολύ. Είχε γύρω του όλο νέους, συνομήλικούς του δηλαδή, ηθοποιούς και ανέβαζαν ζόρικο ρεπερτόριο. Τότε τα ΜΜΕ δεν είχαν ανοιχτές ούτε πόρτες ούτε παράθυρα για το καινούργιο οπουδήποτε στην τέχνη. Επικρατούσε το κριτήριο να αντέξει να καθιερωθεί και βλέπουμε -που κρίνοντας εκ των πολύ υστέρων ήταν πολύ πιο δίκαιο από το άκριτο σήμερα. Στο μεταξύ όσοι ξανοίχτηκαν στα περιφερειακά θέατρα πούλησαν το έχειν και το μην έχειν τους για ένα όνειρο που σε πολύ λίγους έκατσε τελικά. Ο Κωνσταντίνος Μάριος δεν ήταν από αυτούς. Μετά από λίγα χρόνια έχασα τελείως τα ίχνη του, κάποια στιγμή διάβασα ότι ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ του νησιού από το οποίο καταγόταν και δεν θα το αναφέρω καθώς έμαθα ότι έληξε πολύ περίεργα η εργασία του εκεί και ο ίδιος πικραμένος δεν ήθελε να αναφέρεται καν ούτε ως τόπος καταγωγής του. Βέβαια τώρα το νησί τον διεκδικεί σαν τον δικό του Όμηρο αλλά είναι αργά. Δεν θα ωραιοποιήσω καμιά κατάσταση. Ο Κωνσταντίνος από ένα σημείο και μετά έπνιγε τους δαίμονες του μέσα σε μπουκάλια μέχρι που νικήθηκε κατά κράτος. Έφυγε από τον κόσμο πριν από λίγες εβδομάδες καμιά αθηναϊκή εφημερίδα δεν αναφέρθηκε, κανείς δεν τον θυμήθηκε. Η μεγάλη προσωπική ειρωνεία τώρα. Έμαθα πως φεύγοντας για πάντα από το νησί του εγκαταστάθηκε τα τελευταία χρόνια στο Ναύπλιο όπου και ζήτησε να ταφεί. Και δεν το ήξερα τόσα χρόνια να πάω να τον δω! Ήταν από τους ανθρώπους που στα νιάτα μας -γιατί είμαστε ίδια γενιά- με έκανε να πιστεύω ότι θα προχωράγαμε τον κόσμο έστω κι ένα χιλιοστό μπροστά. Δεν πειράζει Κωνσταντίνε. Προχωρήσαμε τους εαυτούς μας χιλιόμετρα βάθος και πλάτος, ο καθένας στην άβυσσό του. Αν μη τι άλλο δεν περάσαμε από τούτο το χώμα απαθείς. Τόσα χρόνια που δεν ήξερα νέα σου απλώς σε θυμόμουν και ρωτούσα αλλά δεν… Τώρα που έμαθα, δεν έχω άλλη επιλογή από το να σε πενθήσω.

Δεν βαριέσαι, έτσι που έγιναν όλα! Μην κρατήσεις χαρακτήρα, κυλήσου στο πάτωμα ούρλιαξε, σπάσε ένα τραπέζι, στην ανάγκη τράβα μαχαίρι αλλά μην κάνεις φονικό. Τράβα μαχαίρι και πήγαινε στον καθρέφτη σου. Έτσι τρελή και αλαφιασμένη δώσε τον όρκο τον ιερό: όποιος με ξαναπληγώσει θα περάσει πάνω από το… πτώμα μου!

Έτσι για ξεκάρφωμα. Ένα ξενόφερτο- που θα ‘λεγε σ άλλες εποχές και ο Γιάννης Μαρκόπουλος- τραγούδι μόνο που δεν είναι ξενόφερτο. Ελληνογερμανικό θα το έλεγα με βάση τον Μικρούτσικο και τον Μπρεχτ εν προκειμένω και ολίγον… ιταλικό μιας και είναι ερμηνευμένο από την εξαιρετική φωνή της Μίλβα. Τι εννοώ ξεκάρφωμα. Επειδή είμαι λογοκρατούμενος άνθρωπος και με πονάνε τα λόγια, ακούγοντάς τα ίδια σε μιαν άλλη γλώσσα μου πέφτουν πιο ελαφριά -ας πούμε. Να για παράδειγμα τώρα που το σκέφτηκα μπορώ να ξαναπάω στον τάφο της μάνας μου που έχω να πατήσω μια πενταετία και να της πω χωρίς να χρειαστώ υπογλώσσιο: Άννα –επιτέλους- νον πιάτζερε.

Φρέσκο πράμα, σας άρεσε;. Έφτασε πρόσφατα στα χέρια μου ο δίσκος του άγνωστου σε μένα Φώτη Λαζίδη με τον τίτλο Μέρα πρώτη Μέρα δεύτερη. Θα είμαι ειλικρινής. Έβαλα να τον ακούσω σε προτεραιότητα γιατί είδα ότι συμμετέχουν παλαιοί και νέοι φίλοι μου από την Θεσσαλονίκη. Και για να είμαστε ακόμα πιο ξεκάθαροι λέγοντας φίλοι εννοώ επί επαγγελματικού επιπέδου. Μου άρεσε ο δίσκος. Περιέχει 10 ηλεκτρικές μπαλάντες να τις πω; με πολύ προσεγμένο στίχο και άψογες ερμηνείες. Μόλις ακούσαμε την κυρία Μαρία Φωτίου σ ένα από τα κομμάτια που ξεχώρισα. Ξέρετε η κυρία Φωτίου είναι μια πολύ γενναία γυναίκα. Όταν στα πρώτα μας νιάτα της δόθηκε η ευκαιρία μιας σίγουρης καριέρας στις αθηναϊκές αρένες εκείνη επέλεξε να μεγαλώσει το παιδί που μόλις είχε αποκτήσει. Όταν ήταν έτοιμη από αυτό και θέλησε να επιστρέψει κανονικά στο τραγούδι οι πόρτες δεν είχαν απλώς κλείσει είχαν μετακομίσει και σε άγνωστη διεύθυνση. Άδικο για την ίδια γιατί είναι πολύ καλό χαρτί σαν τραγουδίστρια αλλά, κυρία Φωτίου, σίγουρα δεν είστε εσείς που θα έπρεπε να ντρέπεστε για τις επιλογές σας. Ν’ ακούσουμε κάτι ακόμα από αυτόν τον δίσκο;

Αυτός ήταν ο Γιάννης Λεκόπουλος ένα νεαρό παιδί από Θεσσαλονίκη κι αυτός που κυνηγάει με πάθος το όνειρό του. Καθαρόαιμος μπάσος μου ακούγεται –μιλώντας με όρους λυρικού τραγουδιού- και δεν έχουμε και πολλούς σήμερα. Στον δίσκο τραγουδά επίσης ο ίδιος ο συνθέτης καθώς και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μανώλης Χατζημανώλης. Επαναλαμβάνω Φώτη Λαζίδη Μέρα πρώτη μέρα δεύτερη. Ξαναλέω: αν θέλουμε το καινούργιο ας το βοηθήσουμε να κάνει τα πρώτα του βήματα.

Και μιας και πιάσαμε τη γενιά του 2010 μιλώντας για τον κ. Γιάννη Λεκόπουλο να θυμίσω σε όσους δεν το ξέρουν ακόμα. Αύριο Παρασκευή στο προαύλιο του Τεχνόπολις στο Γκάζι θα δοθεί η συναυλία με τα τρία κορίτσια που την εκπροσωπούν δυναμικά. Τη Ρίτα Αντωνοπούλου που μόλις ακούσαμε, την Ελεονόρα Ζουγανέλη και τη Νατάσσα Μποφίλιου. Καλή κίνηση μιας πρόσκαιρης συσπείρωσης δυνάμεων, δεν είναι ώρα τώρα να μπούμε σε λεπτομέρειες αν ταιριάζουν τα είδη που υπηρετούν οι τρεις νεαρές κυρίες. Ας τις αφήσουμε να προχωρήσουν και να εξελιχτούν και εδώ είμαστε να τις κρίνουμε αυστηρότερα όταν θα πρέπει. Άκουσα ότι τα εισιτήρια τείνουν να εξαντληθούν -όσοι ενδιαφέρεστε μην το αφήνετε για τελευταία στιγμή. Το ιατρείον ασμάτων που υποστηρίζει τη νέα γενιά και με αίμα αν χρειαστεί, εύχεται τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία σε απήχηση και το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα σε καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Γρηγόρη έχουμε πρόβλημα με το θέμα της Βούλας Σαββίδη. Ο φίλος μου ο Γιάννης ο Αγριγιαννάκης άσκησε ένα είδος βέτο να μοιράζεται την σταθερή αφιέρωση μαζί σου. Κι επειδή άμα τον γνωρίσεις ξέρω πως θα γίνεται αυτοκολητάκια που λέει και μια υφυπουργική ψυχή, λέω να το κάνω. Λοιπόν. Αφιερωμένο το κομμάτι στον Γρηγόρη και στον Γιάννη. Θα μου πείτε τώρα ποιος είναι αυτός ο Γιάννης και που μας νοιάζει εμάς; Εμένα με νοιάζει και πολύ. Είναι ένας βαθύτατα ντροπαλός άνθρωπο,ς ήγουν τουτέστιν δηλαδή σοβαρός άνθρωπος, τον οποίο θα βγάλω στο κλαρί της εκπομπής συν τω χρόνω. Και τότε θα καταλάβετε γιατί πρέπει να μας νοιάζει ο κ Αγριγιαννάκης. Πάντα έχουμε λόγο όταν παρουσιάζουμε πρόσωπα άγνωστα, το ξέρετε. Ναι, ναι, Γιάννη μου το πήρα το μήνυμα, δεν θα επιστρέψω σπίτι μου για κανένα δεκαήμερο μέχρι να με συγχωρέσεις. Αλλά τώρα πρέπει να κλείσω την εκπομπή.

Ως εδώ γι’ απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τον κ. Παναγιώτη Γάκο που φρόντισε τον ήχο μας, το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη που άμα βάλεις δίπλα του τη μικρή Γιασεμή είναι ίδιος αλλά με γυαλιά, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και ,καμιά φορά, πονάει κιόλας

Advertisements