Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν. Αυτό δεν σκέφτεστε; Δεν πρέπει όμως. Ποιος είπε ότι το συναίσθημα δεν έχει πολιτική πλευρά; Ποιος νομοθέτησε να μας κυβερνούν οι αναίσθητοι και οι ακαλλιέργητοι; Αν περνούσα από ένα παράπηγμα από αυτά που έστησαν τα κόμματα σε πλατείες και οδούς και άκουγα από τα μεγάφωνα αυτό το τραγούδι, μπορεί και να τους ψήφιζα -εκτός κι αν ήταν παράρτημα των Ες Ες. Δεν είμαι αλαφροΐσκιωτη να πιστεύω ότι στη Βουλή θα έπρεπε να είναι άτομα του αναστήματος ένός Νίκος Γκάτσου μιας Ρηνιώς Παπανικόλα ένός Μάνου Χατζιδάκις- για ν’ αναφερθώ μόνον στους εκλιπόντες- ας πούμε, όχι δεν είμαι τόσο τρελή, αλλά θα ήθελα εκείνοι που μπαίνουν να ξέρουν καλά γράμματα κατ’ αρχάς και κυρίως, ναι, να έχουν μάτια ολοκαυτώματα γι’ αυτή τη χώρα. Θα φάνε -δε μπαίνει θέμα. Αλλά φτιάξτε και κάτι ρε παιδιά με τα ρέστα, ένα δρόμο ένα σχολείο μια γέφυρα. Να εχουμε να σας θυμόμαστε! Καλησπέρα σας.

Ένας Κωστής Παλαμάς από το 1912 κι από τους Καημούς της λιμνοθάλασσας μελοποιημένος και ερμηνευμένος από τον Κώστα Λειβαδά, έτσι, γιατί,, σε πείσμα των μουτζαχεντίν της κακοποίησης της γλώσσας, κόντρα στους βαρβάρους της χειραγωγούμενης σκέψης εμείς, θα ψηφίζουμε τους κάθε είδους ποιητές. Δεν απαξιώνω την πολιτική, θα τρίξουν πολλά κόκκαλα αν το κάνω. Απαξιώνω τον τρόπο με τον οποίο ασκείται όταν έρθει η ώρα να μας θυμηθούν και να ζητήσουν την ψήφο μας, για να βγουν ευθύς αμέσως στα κανάλια και οι περισσότεροι να μιλάνε για ΤΟΝ ψήφο που πήρανε. Δεν καταλαβαίνω γιατί γίνονται αυτές οι συγκεντρώσεις – εντάξει δεν τους παίρνει τώρα για Σύνταγμα, το Πεδίον του Άρεως είναι πιο μαζεμένο-, σε μια εποχή που η τεχνολογία και η τηλεόραση μπορούν να μας απαλλάξουν από όλη αυτή την ποικιλόμορφη ρύπανση. Και για σκεφτείτε, κανείς δεν είχε τα κότσια να κάνει συγκέντρωση στην πλατεία Ομονοίας. Πότε να προλάβουν να εξαφανίσουν όλες τις φυλές του Ισραήλ που «κατοικούν» εκεί. Θα τους τάξουνε ωστόσο κι αυτών των ανθρώπων πράματα κι ας μην έχουν δικαίωμα ψήφου. Μετανάστευση θα το πουν και οικονομική προσφυγιά και θα το αναλύσουν τεχνοκρατικά. Το δουλεμπόριο είναι πεπεισμένοι ότι έχει τελειώσει αιώνες τώρα.

Όπως καταλάβατε άλλα θα λένε τα τραγούδια άλλα εγώ και άλλα θα συμβούν. Ε, ας νοσήσει δημόσια κι ένα βράδυ ο γιατρός, δεν χάλασε αυτός τον κόσμο. Ο κόσμος τον χάλασε. Δυο συνεχή βράδια με πίεση στο κόκκινο κάπου πρέπει να τα εκτονώσω. Δευτέρα είπα να δω τον κ. Λαζόπουλο! 19,5 η μεγάλ η αρτηριακή 10 η μικρή της καρδιάς που μέτρησα μετά. Γιατί; Γιατί θύμωσα πολύ. Στα όρια της προπαγάνδας υπέρ συγκεκριμένου κόμματος ήταν η επιλεγόμενη και σάτιρα που λέει ότι υπηρετεί τηλεοπτικώς, και φυσικά ο ορισμός του δικομματισμού. Δεν θέλω να επεκταθώ γιατί θα πω πολύ πικρά και σκληρά πράγματα και είναι «κατάχρηση εξουσίας» όταν βρίσκομαι στο μικρόφωνο του κρατικού ραδιοφώνου. Έρχεται και η Τρίτη, έλιωσα να ξεματιάζω τον Αντώνη Νικοπολίδη –μόνος του έπαιζε ο άνθρωπος, τι να σου κάνει,, στις 278 αποκρούσεις θα χάσει κα δύο. Νάτη ‘να πάλι η πίεση στα ύψη. Καλά κάνω εγώ Γρηγόρη και παθιάζομαι με τη Γκάνα. Δεν τη δείχνει κανένα κανάλι ποτέ κι είμαι υγιέστατη, τι με βάζεις να τοποθετηθώ επί των ελληνικών γηπέδων κρητικές βαζελοσκώληκα, ε;

Παίζει το Μην κλαίς με τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Πόσα χρόνια έχουν περάσει; 25; 30; Και το μπουζούκι του Λάκη Καρνέζη ξεχωρίζει από έτη φωτός απόσταση. Διαμάντι. Και η Μαργαρίτα Ζορμπαλά στα πρώτα της βήματα, στα σίγουρα χέρια του Μίκη Θεοδωράκη και με το εκ Ρωσίας φερμένο βιμπράτο της στο φουλ. Σήμερα το έχει σχεδόν εξαφανίσει κι είναι μια μεγάλη ερμηνεύτρια που δεν αφορά κανέναν στην ελληνική δισκογραφία. Αναρωτιέμαι τι έζησε, τι προδοσίες και τι φονικά, ο Γιάννης Θεοδωράκης που είναι τόσο σκληρός στο θέμα των δακρύων. Έτσι όπως μας τα είπε τα θεωρεί εξ ορισμού κροκοδείλια. Δεν θα τον βγάλω εγώ ψεύτη τον αείμνηστο, θα είχε τους λόγους του για τη συγκεκριμένη σκέψη. Και μιλώ σαν άνθρωπος που έχει πάρει διαζύγιο από τα δάκρυα δεκαετίες τώρα. Αναίσθητη πιστεύω πως δεν είμαι, μια ψιλοαναπηρία στο θέμα αυτό μπορεί και να την έχω πάντως. Το κακό είναι ότιμ ενώ δεν έχω δάκρυαμ άμα δω άνθρωπο να κλαίει σκοτώνομαι.

Σα να σοβαρευόμαστε λίγο λίγο. Τα παγώνια της θάλασσας κ. Ελευθερίου τα ακούγαμε πολλά χρόνια πίσω, μέρες σαν κι αυτές. Τώρα ακούμε τα παγώνια της στεριάς να μηρυκάζουν την πολυμασημένη τους τροφή ενώ η… πραγματική πραγματικότητα με την οποία δεν έχουν καμία επαφή, τρέχει με χίλια στην παραλιακή και πέφτει από τα βράχια στη θάλασσα. Το μεγάλο κακό σ’ αυτά που ζούμε είναι ότι η βεντάλια είναι αρχαία και σημαδεμένη. Δεν έχεις κάποιο φύλλο της να διαλέξεις, κάποιο κομμάτι της να ξεχωρίζει να σου δίνει μιαν ελπίδα. Κάτι πήγαν να αρθρώσουν πιο ανθρώπινο οι οικολόγοι κι επειδή έκαναν καλή εντύπωση άρχισαν την άλλη μέρα τα μίντια την μαθηματική υπονόμευση: Καλά τα λένε -έγραψαν οι εφημερίδες και είπαν τα κανάλια- αλλά άμα μπουν στη Βουλή με ποιον θα αθροιστούν σε μια δύσκολη στιγμή; Καταλάβατε; Το γάντι την είχε μέσα τη μπουνιά.

Παίζει το Έπεσε η κυβέρνηση με τον Μανώλη Μητσιά
Ποιος ξέρει τι είχε στο μυαλό του ο Νίκος Γκάτσος όταν έγραφε αυτούς τους στίχους. Εκείνος βέβαια έζησε χρόνια πολύ πιο δύσκολα και άγρια από τα δικά μας, που η αλλαγή κυβερνήσεων είχε και λίγη βία είχε και λίγη νοθεία είχε και μπόλικη εκδίκηση. Κύριε Νίκο άλλαξαν οι καιροί, εκπολιτισθήκαμε. Όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις πια δεν χύνεται αίμα ούτε μεταφορικά ούτε ρεαλιστικά. Άντε τίποτα δυσμενείς μεταθέσεις άντε κάποιες προσλήψεις στον υπερφορτωμένο δημόσιο τομέα, τέτοια πράγματα. Ούτως ή άλλως εκ Βρυξελλών εκπέμπεται το σήμα. Εδώ το εθνικό πρωτάθλημα είναι για σκάνδαλα μικρότητες και εξουσίες περιορισμένων δυνατοτήτων. Για μένα μόνο μία επανάσταση μπορεί να γίνει στην Ελλάδα: το θέμα των δημοσίών υπαλλήλων. Όπως θ’ απολυθώ εγώ από τον εκάστοτε εκδότη μου άμα δεν κάνω καλά τη δουλειά μου το ίδιο να γίνει και με τον κύριο του ΟΤΕ της ΔΕΗ κλπ κλπ που για να μ’ εξυπηρετήσει πρέπει να χάσω ένα μεροκάματο. Διαφορετικά δε βλέπω να σαλεύει κάτι προς τα εμπρός.

Παίζει ο Επιβάτης με τη Μαρία Φαραντούρη
Ιδού η γνωστή τρομολαγνεία του Κώστα Τριπολίτη. Τέτοια έγραφε το 1981 χειρότερα γράφει σήμερα -τις σπάνιες φορές που το κάνει . Συγγνώμη φίλε Κώστα αλλά έτσι που σ’ ακούω μου φαίνεσαι σαν προάγγελος του τηλεοπτικού τυφώνα κιτρινίλας που ενέσκηψε λίγα χρόνια αργότερα και πλέον μας διοικεί κανονικά. Γιατί μπορεί να πηγαίνουμε να ψηφίζουμε και να βγαίνουν κυβερνήσεις αλλά, το έχετε νιώσει στο πετσί σας, τα τηλεοπτικά κανάλια μας κυβερνούν και το εννοώ. Αντί να ψάχνεις τα εισοδήματα της δεκάρας για να ζήσεις βρε Κωστάκη γιατί δεν πας να γίνεις… άνκορμαν; Ωραίο ελληνικό αυτό. Να βγαίνεις να λες ειδήσεις με το γνωστό σου λεξιλόγιο, και εκατομμυριούχος θα γίνεις και η Πετρούλα της πολιτικής δημοσιογραφίας, δηλαδή διάσημος. Έξυπνος άνθρωπος, εγώ πρέπει να στα λέω; Να βγεις στην οθόνη, έτσι μ’ αυτή τη φάτσα Μπιν Λάντεν που έχεις, θα πεις δυο τρία τρομαχτικά θα ρίξεις και τις ιατρικές ορολογίες και θα χτυπήσεις κόκκινο στα νούμερα. Θα μας απαλλάξεις κι από όλον αυτό τον γλοιώδη συρφετό που επιμένει να μπει στο κεφάλι μας. Αν δεν το κάνεις για τη φιλία μας κάντο για την πατρίδα κύριέ μου. Αμάν πια.

Τώρα είσαι ψεύτης Κώστα -είναι η βραδιά σου σήμερα, να στα πω δημόσια. Εντάξει, είναι καμιάς 15ετίας το τραγούδι αλλά δεν παύει να λέει ψέματα. Πού την είδες τη φτώχεια, θέλω να μου πεις. Ημέρα ώρα και τηλέφωνο. Ήταν όμορφη ή άσχημη; Ψηλή ή κοντή; Κορμί θανατηφόρο ή αφρατούλα; Θέλω να τη δω ρε φίλε, πώς θα γίνει; Βγαίνεις έτσι στην ψύχρα και μας λες χαίρε φτώχεια; Οχτώ Καγιέν μέτρησα από το σπίτι μου στον Άλιμο μέχρι να έρθω εδώ στην ΕΡΤ, μεγάλη διαδρομή δε λέω, αλλά πολλές και οι Καγιέν σύντροφε. Για ποια φτώχεια μιλάς εσύ που δεν τη βλέπουμε όλοι οι άλλοι; Από τα ανάκτορά σου στην οδό Ιπποκράτους που θεωρείται πλέον και επισήμως η οδός των μεταναστών, θα μας μιλήσεις εσύ για φτώχεια; Θα μου πεις ποιητική αδεία και θα πω εντάξει, αλλά μέρες που είναι να λέμε και καμιά αλήθεια εμείς τουλάχιστον που δεν αθλούμεθα ούτε εντός ούτε εκτός της Βουλής. Πόσο καιρό έχεις να πας στη μαρίνα του Αλίμου; Χάνεσαι από τα ιστιοπλοϊκά. Εγώ πάω, αράζω και χαζεύω τους φτωχούς να μπαίνουν μέσα με τις παρέες τους να τρώνε σούσι να πετάνε το τελειωμένο πούρο στο νερό, όνειρο κατάσταση. Λοιπόν συγκεντρώσου λίγο στην αλήθεια. Σε παρακαλώ.

Άλλοι αλαφροΐσκιωτοι αυτοί. Οι αδελφοί Κατσιμίχα. Ενώ οι παρόμοιοι Κατσάμπα το είχαν πιάσει σωστά το νόημα. Που πάς καλέ έτσι συνειδητοποιημένος; Ποιος σου έδωσε την άδεια να σκέφτεσαι αλήτη τραγουδοποιέ -εις διπλούν εν προκειμένω; Οι τρύπιες σημαίες, ο Κάρολος η υπεραξία η άγρια επανάσταση, τι γλώσσα μιλάτε; δεν καταλαβαίνω γρυ. Δεν ξέρω τι μου λέτε, δε θέλω και να μου μιλάτε κιόλας, μήπως σταμπαριστώ κι εγώ,, γιατί όλα παρακολουθούνται για όλους μας, ξέρουν μέχρι και τι χρώμα εσώρουχο φοράμε, λοιπόν δεν θέλω σκεπτόμενους και συνειδητούς γύρω μου. Θέλω την Άννα Βίσση να τραγουδάει τις Τσούλες. Και αυτό να με εκφράζει. Με τι τύπου λοβοτομή μπορώ να το πετύχω;

Παίζει το Εμένα οι φίλοι μου είναι της Κατερίνας Γώγου
Καλά τώρα ήρθαμε και δέσαμε. Δεν μας φτάνανε τα παλαιοκομμουνιστικά ήρθαν και τα αναρχιλίκια να μας βγει το όνομα και να μας μείνει το μάτι. Δεν ξέρω εσείς ποιους έχετε φίλους και τι σόι είναι. Εγώ τους δικούς μου πάντως…. δεν τους δίνω. Λίγοι και πολύτιμοι και για πάντα κρυφοί. Δεν έχω κι άλλη περιουσία.

Παίζει η Χοντρομπαλού με τη Δέσπω Διαμαντίδου
Αφιερωμένο στην αθανασία του Νίκου Γκάτσου και της Δέσπως Διαμαντίδου, στον σπουδαίο Σταύρο Ξαρχάκο και κυρίως στην πατρίδα που ονειρευτήκαμε πριν μας ξυπνήσουν βίαια, χαράματα, για τη θητεία μας στην πραγματικότητα.

Ως εδώ γι’ απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τους κυρίους Σωτήρη Αρτινό και Βασίλη Κατσαρό που φρόντισαν τον ήχο μας, το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη και τη μικρή Γιασεμή, που έχει πάρει όλα τα αντικαταθλιπτικά και τα έχει βάλει στα ράφια των ηρεμιστικών και τούμπαλιν και μας έχει αποτρελάνει εδώ μέσα, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Η κυρία Γιάννα Τριανταφύλλη ετοιμάζεται να έρθει στη συντροφιά σας. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και, καμιά φορά ,πονάει κιόλας

Advertisements