You are currently browsing the monthly archive for Οκτώβριος 2009.

Η εκπομπή απόψε είναι αφιερωμένη στο κοριτσάκι που γεννήθηκε την περασμένη Παρασκευή το οποίο μέχρι να του βρουν όνομα θα το λέμε Η κόρη της Άννας για να κλαίω εγώ ή Φωτάκι για να ΜΗΝ κλαίει εκείνο. Πάμε.

Παίζει το Βλέφαρό μου με τον κ. Χρόνη Αηδονίδη
Θα την πω την αμαρτία μου. Είμαι ρατσίστρια. Σε πολλά πράγματα -πλην των εθνικιστικών εννοείται. Τα δύο που με κάνουν πύραυλο σε χρόνο ντε τε είναι, πρώτον, ποιοι έχουν δικαίωμα ψήφου και δεύτερον, ποιοι γεννάνε παιδιά. Το πρώτο το μιλάμε άλλη φορά -αν θέλετε. Το δεύτερο εδώ και τώρα. Όχι δεν είμαι της φιλοσοφίας γιατί να φέρεις ένα παιδί σ’ αυτόν τον άθλιο κόσμο. Αν είσαι σωστός, να το φέρεις και να το διαπαιδαγωγήσεις έτσι που να θελήσει ν’ αλλάξει τον άθλιο κόσμο. Αλλά επειδή το παιδίον είναι μια πολύ σοβαρή δέσμευση ζωής τρελαίνομαι να βλέπω γονείς που κανονικά θα έπρεπε να είναι υπό συνεχή ιατρική παρακολούθηση, να περιφέρονται στις ταβέρνες και τις αμμουδιές μ’ ένα τσούρμο αυριανά τρελά παιδιά. Το Φωτάκι που λέγαμε είναι ένα πάρα πολύ τυχερό παιδί. Γνωρίζω τη μητέρα του και, αν δεν μ’ εμπόδιζε το ιατρικό απόρρητο -γιατί κάθε Τετάρτη η κυρία αυτή είναι ασθενής μου- θα είχα να σας πω πάρα πολλά πράγματα άξια λόγου και γνώσεως. Γιατί δίπλα μας δεν κυκλοφορούν μόνο περιττώματα αλλά και σπουδαίοι άνθρωποι οι οποίοι ως εκ της σπουδαιότητός τους είναι σοβαροί και περνούν απαρατήρητοι. Καλώς ήρθες στον κόσμο μας κοριτσάκι, να ‘ναι το ταξίδι σου ασφαλές γλυκό και ήρεμο. Έτσι κι αλλιώς έχουμε φτιάξει ήδη μια τεράστια ομάδα περιφρούρησης, ξέρει η μητέρα Άννα. Όσο για σας τους υπόλοιπους τι να σας πω; Ας αρχίσω με μια καλησπέρα.
Καλησπέρα σας.
Από εδώ και κάτω κοριτσάκι αρχίζει ο κόσμος στον οποίο θα ζήσεις κι εσύ. Κι επειδή όλα αυτά θα τα ακούσεις πολλά χρόνια μετά από σήμερα, μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Κατ’ αρχάς να σου πω, εμένα μη με παίρνεις κατά γράμμα. Γεννήθηκα καμένο χαρτί και έτσι μάλλον και θα πεθάνω παρά τις εκατοντάδες επεμβάσεις που έχει κάνει στον εγκέφαλό μου η μητέρα σου. Ο φυσικός μου χώρος είναι το σκοτάδι οι τρικυμίες και οι κραυγές αλλά αυτά δεν είναι ο κόσμος για όλους. Υπάρχουν χρώματα κι εσύ θα τα δεις. Υπάρχουν αηδόνια κι εσύ θα τα ακούσεις. Υπάρχουν ταξίδια κι εσύ θα τα κάνεις. Υπάρχει αγάπη κι εσύ θα τη βρεις. Δεν έχεις ιδέα ακόμη καλομοίρικό μου σε τι χέρια έχεις πέσει. Καλύτερα δεν είχαν να σου δώσουν οι θεοί. Αγάπη καλοσύνη και μια καρδιά που χωρά όλους τους λυπημένους του κόσμου, αυτή είναι η κυρία που σε γέννησε. Σταματώ εδώ. Α, μην ξεχάσω. Άννα, την περιοχή της αυταπάτης που μου δίδαξες να την τσιμεντάρεις καλά. Η δική μου Άννα δεν το πρόσεξε κι έπεσα και τσακίστηκα.
Σιγά μην πετύχαινε. Τέτοια κλήση μάλιστα. Αφού μας παρακολουθούν από παντού, δεν το ξέρουμε; Όχι δεν ξεκίνησε κανένα νέο αντάρτικο, μην αλαφιάζεστε οι δεξιοί μην αρματώνεστε οι αριστεροί. Τραγούδι τραγουδάκι είναι πανέμορφο από την παράσταση του Δήμου Αβδελιώδη Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος δράκος. Η μουσική και οι στίχοι είναι του Βαγγέλη Γιαννάκη και κύριος ερμηνευτής είναι ο Παντελής Θαλασσινός που ήδη ακούσαμε. Είδες Γρηγόρη η τέχνη! Η τέχνη, λέω, πώς μπορεί να είναι διαχρονική και να αφορά ταυτόχρονα πολλά πράγματα; Μμ δε μιλάς απόψε, βαρύ σε νιώθω. Μέτρησες το εχειν σου και ξαναβγήκες πάμπλουτος κι εσύ και άρχισαν οι ταξικές σου ενοχές. Άντε καλέ, πάρε το Γιασεμάκι και τη Μαίρη και γλεντήστε το στο καινούργιο σου σκάφος. Η ζωή είναι μικρή πικρή μου αγάπη την οποία θα συλλάβει κάποια στιγμή ο Λαμπίρης υπό το βλέμμα της γιαγιάς Αννούσκας μέχρι που θα εμφανιστεί στον πλανήτη ένα κορίτσι αλλιώτικο από τα άλλα. Τι λέω; Ναι. Δίκιο έχεις. Κάποιος πάλι ενεργοποίησε το μίξερ στο μυαλό μου και επήλθε μια σύγχυση. Κάτσε να με κάνω μια επανεκκίνηση μήπως γλυτώσω το μάστορα.
Τελικά πού καταλήξαμε κ. Αγγελάκα; Ταξίδι από γιορτή σε γιορτή ή από πληγή σε πληγή; Δεν θα διαφωνήσω με ό,τι κι αν επιλέξετε αλλά θα ήθελα μια σαφέστερη ομολογώ προσέγγιση. Για να μην σας θέσω το από κτίσεως κόσμου μέγα ερώτημα: Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη; Χημικές ουσίες που εκκρίνονται στον οργανισμό μας όταν κάποιος μας γοητεύει μας αρέσει μας κάνει πρόταση γάμου; Ή μια πεζή τακτική για να έχεις κάποιον που ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να σε φροντίζει όταν ψιλοτεζάρεις και σου παίρνει και τη σύνταξη μετά; Αυτά είναι θέματα για τραγούδια. Όχι ποιητικά λόγια και βαθιές σκέψεις. Ο ρεαλισμός μπορεί να σκοτώνει τη μαγεία αλλά και η μαγεία σκοτώνει τον ίδιο το μάγο, σύμφωνα με τον φωτεινό παντογνώστη που μου είχαν κάνει δώρο μικρή. Ρε συ Γρηγόρη… κάτι δεν πάει καλά απόψε. Για κοίτα λίγο τα καλώδιά μου, είναι όλα στη θέση τους; Σα ρελέ ασφαλείας που πέφτει συνέχεια αισθάνομαι.
Πάντα πίστευα ότι στα τρίο ο φονιάς είναι ο στιχουργός. Και να που επαληθεύομαι πάλι. Τάχα μου ανάλαφρα αδιάφορα κι ωραία… ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα γράφει ο Γεράσιμος μελοποιεί ο Θέμης και τραγουδά η Νατάσσα και θα μου το κλείσουνε το ιατρείο. Διότι κάθε Τετάρτη -ξεκινώντας από απόψε- θα εμφανίζονται στο Σταυρό του Νότου που σημαίνει ότι εγώ θα περιμένω πελάτη με το δίκανο. Τέλος πάντων. Επειδή κατά κάποιον τρόπο αυτά τα παιδιά τα θεωρούμε και παιδιά του Ιατρείου ασμάτων δεν θα κάνω τα ασφαλιστικά μέτρα εναντίον τους όπως σκέφτηκα με το που το έμαθα. Χαλάλι τους. Έχετε το ελεύθερο ΚΑΙ την ευχή μου . Κάθε Τετάρτη στο Σταυρό του Νότου: Νατάσσα Μποφίλιου, Γεράσιμος Ευαγγελάτος και Θέμης Καραμουρατίδης σ’ ένα πρόγραμμα από εκείνα που μπαίνεις άνθρωπος και βγαίνεις κομμάτια. Καλή επιτυχία παιδιά. Πάρτε τους την καρδιά στα ίσια. Τελικά αυτό το τρίο έγινε η εμπροσθοφυλακή της γενιάς του 2010 και θ’ ανοίξει το δρόμο και για τους υπόλοιπους. Α ρε Βλαχογιάννη, χαντάκι που σε περιμένει.
Να και η κοντράλτο της νέας γενιάς. Η Μαρία Παπαγεωργίου. Ακυκλοφόρητο παιδί και αυτό. Ο κύριος που της τα γράφει αυτά, ο Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης έχει προκάμει να βγάλει έναν δίσκο και τώρα παλεύει να βγάλει αυτόν που περιέχει τους Έρωτες που ακούσαμε, τους Όμορφους κι Ηττημένους που ακούμε πολύ συχνά και μερικά άλλα πανέμορφα τραγούδια. Να σας πω, όσοι είστε του προγράμματος, σημειώστε από τώρα την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, που θα παρουσιαστούν στον Ιανό ο Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης και η Δανάη Παναγιωτοπούλου. Τον Αλέξανδρο θα τον εκθέσει δημόσια η αφεντιά μου την κυρία Παναγιωτοπούλου ο ποιητής Γιώργος Χρονάς αν δεν κάνω λάθος. Αλλά θα τα πούμε πιο συγκεκριμένα αυτά όταν πλησιάσει ο καιρός.
Παίζει το κομμάτι Οι φίλοι μας με τον Γ. Κούτρα
Θα το αφιερώσω στον Ινδιάνο Γιώργη που ξέρω ότι τον πληγώνουν κάτι τέτοια. Θα μου πεις καλά κι εσύ θέλεις να τους πληγώνεις τους φίλους; Βεβαίως -είναι η απάντηση. Η δυνατότητα να τους πληγώνω και να με πληγώνουν συνιστά τη φιλία μας. Σημαίνει ότι ξέρουμε ο ένας τα ευαίσθητα σημεία του αλλουνού. Τι είναι φίλοι νομίζετε; Οι άνθρωποι που συναντήθηκαν κάτω από την ίδια λύπη.
Όντως Μανώλη Αναγνωστάκη στο χυμό του δικού σας λωτού γεννήθηκαν νέοι ποιητές. Ακούγεται αισιόδοξο αλλά δεν είναι. Στα δικά σας χρόνια ο χαρακτηρισμός ποιητής ήταν τίτλος τιμής κι ας κάνατε 45 άσχετες δουλειές για να επιβιώσετε. Σήμερα οι ποιητές επίσης κάνουν 45 άσχετες δουλειές και βλέπουν τις πλάτες των ανθρώπων. Οι περισσότεροι εκδότες ζητούν χρήματα για να τυπώσουν 500-600 αντίτυπα τα οποία ούτε καν θα μοιράσουν ό,τι κάνει ο δύστυχος ο γραφιάς από μόνος του, το δε κοινό αρέσκεται στα ρομάντζα ελληνικά και ξένα ή στις ιστορικοφανείς περιπέτειες. Η πεζογραφία περνάει καλύτερες μέρες εμπορικά αλλά κατά τη δική μου εκτίμηση τις καλύτερες μέρες σε ποιότητα τις περνάει η ποίηση και ο ποιητικός λόγος. Εκδίδονται αρκετά αξιόλογα βιβλία και είναι ανέκδοτα πολλά -αξιολογότερα ίσως. Πάντως ποίηση γράφεται, ποιητές έχουμε –δε μιλώ για τα ψώνια. Θα σας διαβάσω ένα κείμενο που δεν ξέρω αν θα πάρει ποτέ το φως της δημοσιότητας αλλά εμένα με γοήτευσε και με συγκίνησε πολύ:
«Εκλεκτοί προσκεκλημένοι»
ξεκίνησε την ομιλία του.
Ήταν περίπου 45, ξερακιανός, με ελάχιστα μαλλιά
κι ακόμα λιγότερα γένια.
Εκεί στάτησε. Δε μίλαγε.
Ξερόβηξε, καθάρισε το λάρυγγά του και…
αποφάσισε να μαγέψει τα πλήθη!
Γύρισε. Κοίταξε επίμονα ψηλά στον ουρανό
και προσκάλεσε την ίδια του τη σκιά που ντροπαλή σφίγγονταν κοντά του.
Έπειτα άναψε κι άλλος προβολέας
και η σκιά ήρθε κι από το άλλο μέρος.
Έτσι,
περιτριγυρισμένος από το γνώριμο πλήθος των δικών του σκιών
εκστασιασμένος από τους δυνατούς προβολείς
περήφανος για τον λόγο που θα έλεγε
αν μίλαγε κι αν τον ακουγε ποτέ κανείς….
Έβγαλε το σουγιά.
.
Η σκιά προσπάθησε να σταθεί όρθια, δίπλα του,
δεν είχε πια χώρο
γιατί
ο ιδιοκτήτης της είχε γίνει ένα με τη γη.
Το κείμενο αυτό υπογράφει ο κ. Γιάννης Αγριγιαννάκης.

Επιστροφή στα νεότερα κλασικά τραγουδισμένα. Το πάθος που πληρώνεται, η πτώση η τελική σου κάθετα, και το σοβαρότερο όλων: σπάζοντας το φράγμα του έρωτά σου και του ήχου. Δεν ξέρω τι λέει ο Τριπολίτης, αλλά σπάζοντας αυτά τα φράγματα Κωστή είδαμε τα πρόσωπά μας με τα αιμοφόρα αγγεία τεντωμένα στο κόκκινο να συνοψίζουν τη γεωγραφία του θανάτου μας. Τα σπασμένα γυαλιά έγιναν τα σκοτεινά κάτοπτρα μιας διαρκούς ανησυχίας που σ’ άλλους παίρνει για πάντα τον ύπνο και σ’ άλλους την αναπνοή. Το πάθος πληρώνεται έτσι κι αλλιώς. Δεν μιλώ για οικονομική συναλλαγή αλλά για λίτρα αίματος. Μετρητοίς.
Παίζει Το παιδι και οι ληστές με την Σ. Γιαννάτου
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο τίμιο παραμύθι κι ας είχα πει αυτή τη μάνα φόνισσα μιαν άλλη φορά. Όσο μπορούμε να αναθεωρούμε τις απόψεις μας είμαστε εγκεφαλικά ενεργοί. Θα μου πείτε τώρα, μα καλά, σε θρίλερ θα ζήσουν τα παιδιά μας; Γιατί εσείς τι νομίζετε, ότι θα παίξουν σε μπουλβάρ; Έχει βέβαια σημασία πώς το εννοεί κανείς το θρίλερ. Δεν απαιτούνται οπωσδήποτε φονικά και αίματα διψασμένοι δολοφόνοι και αποτρόπαιοι εκτελεστές. Θρίλερ είναι και ο επαγγελματικός προσανατολισμός που τους ζητιέται εκεί στα 15-16, θρίλερ είναι που θέλουν να γίνουνε φιλόλογοι και μπαίνουν στη σχολή ψυκτικών. Μη το πάω πιο βαθιά και πιο προσωπικά και μιλήσω για τα θρίλερ των ερώτων που τους περιμένουν.
Παίζει το Μην την πιστεύεις την αγάπη με τον Γ. Νταλάρα
Και στο Σεροπράμ πιστεύω επίσης που με κάνει κάθε πρωί να αισθάνομαι ότι υπάρχει η αγάπη. Αλλά μην είμαι και αχάριστη. Μπορεί η χημεία να μου στρώνει λίγο τη νόηση -γιατί από εκεί μπάζω, στο τι εκλαμβάνω ως αγάπη-, αλλά όταν είμαι ψυχολογικά ασφαλής την βλέπω μπροστά μου και την αναγνωρίζω. Θα μ’ ανακούφιζε βέβαια αν υπήρχαν και ορισμένα ηχητικά εφέ σε σχήμα λέξεων που εκφέρονται αλλά δεν πειράζει. Δεν είναι όλοι του ομιλούντος κινηματογράφου. Εκείνο που σιχαίνομαι είναι το λεγόμενο…. με τον τρόπο μου. Παιδάκι μου, αν ο τρόπος σου δεν είναι ευανάγνωστος από τον άλλο τι του ζητάς να καταλάβει; Βρείτε μια κοινή γλώσσα, έστω και Σουαχίλι, να το επικοινωνήσετε πριν πάει άκλαυτος τόσος κόπος γι’ αυτή τη ρημάδα την αγάπη.
 Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και καμιά φορά πονάει κιόλας!

Παίζει το Δέντρο του Δ. Σαββόπουλου στη διασκευή των Active Member
Μεγαλώσαμε με την ψευδαίσθηση του δέντρου και έτσι εύκολα και γρήγορα βρεθήκαμε στο έλεος της φωτιάς. Είδαμε τους προφήτες μας ντυμένους αρχιερείς ν’ αδυνατούν να κοιτάξουν κατάματα το τέλος τους, είδαμε τους αγίους μας να εξαργυρώνονται, να τρελαίνονται ή να πεθαίνουν. Όχι δεν τραγικοποιώ καμία κατάσταση. Τα θεωρώ όλα μαχητά μολονότι ξέρω ποιος θα χάσει όλες, μα όλες, τις μάχες που γίνονται πίσω από την πλάτη του. Ο κύβος ερρίφθη -επί του παρόντος. Είδαμε τα καινούργια ρούχα. Ελπίζουμε να μην ανακαλύψουμε μέσα τους το Μανωλιό πάλι. Καλησπέρα σας.

Παίζει το Λέω να την κάνω σιγά σιγά του και με τον Λ. Μαχαιρίτσα
Σχετικά παλιό το τραγούδι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα αλλά πάντα επίκαιρο. Δεν ξέρω τι με πειράζει πιο πολύ: Η απογοήτευση που παίρνει κανείς από το πώς διαχειρίζονται τη ζωή τους οι άνθρωποι για τους οποίους ενδιαφέρεται ή η δολοφονική μοναξιά που είναι το τίμημα κάθε ποδηλάτη ο οποίος επιμένει να κάνει τον γύρο του κόσμου των αισθημάτων του εφοδιασμένος μόνο με νερό κι ένα παστέλι; Ακούγαμε με τον Γρηγόρη τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Δεν θα κρύψω πως όσο άκουγα ονόματα που δεν γνώριζα τόσο πιο καλά αισθανόμουν. Μου γεννιόταν μια ελπίδα ότι, ως φρέσκοι, θα έχουν, στην αρχή τουλάχιστον, να κάνουν πράγματα. Περιμέναμε λοιπόν αγωνιώντας κυρίως – εμείς οι δυο φελλοί- για το υπουργείο Πολιτισμού. Άγνωστα πρόσωπα και τα τρία αλλά ο Γρηγόρης στο άκουσμα της δεύτερης υφυπουργού έπαθε ξαφνικά κρίση άσθματος. Πετάχτηκα απάνω τι έγινε ρε παιδί μου τι έπαθες;Μα δεν ακούς; μου ψέλλισε προσπαθώντας ν’ αναπνεύσει. –Ε, άκουσα, τι;Αγγελική Γκερέκου! λέει ο ξεψυχισμένος –Γιατί, την ξέρεις; -ρωτάω έκπληκτη. Η Άντζελα καλέ, ουρλιάζει ο ασθματικός. Γιατί. το Άντζελα από το Αγγελική βγαίνει; –Όχι από το Παναγιώτης, από πού να βγαίνει Στέλλα, τα ‘χασες τελείως πια; -Στην προκειμένη περίπτωση νόμιζα ότι βγαίνει από το Λος Άντζελες -μουρμούρισα κάτασπρη. Έπεσε βαθιά σιωπή στα πεσμένα φύλλα, τόση ανατριχίλα κλπ κλπ. -Κοίτα, του λέω, ας το δούμε θετικά. Εκ παραλλήλου έχουν μπει στη Βουλή κι άλλοι άνθρωποι των τεχνών, όπως ο Γιάννης Βούρος και η Πέμη Ζούνη επιτυχημένοι θιασάρχες του εμπορικού θεάτρου, έχει και το ΚΚΕ τον Καζάκο που αστράφτει και βροντά σαν τον Δία, μήπως φέρουμε και τα μάρμαρα της συχωρεμένης πίσω; Εκεί ο Γρηγόρης μάλλον τσάκισε. Χτύπησε το κουδούνι να έρθει η προϊσταμένη να μου κάνει μιαν ηρεμιστική ένεση. Το μόνο που δεν θυμάμαι είναι αν της είπε να μου κάνει από αυτές που ξυπνάς μετά οι από τις άλλες, τις: δεύτε τελευταίον ασπασμόν.

Παίζει η Μικρή Πατρίδα με τον Παντελή Θεοχαρίδη

Με πειράζει αυτή η αλήθεια. Που ταξίδεψα τον κόσμο μόνο με το μυαλό μου. Άλλες φορές ζηλεύω τρομερά φίλους που έχουν γυρίσει και τις πέντε σχεδόν ηπείρους κι άλλες φορές συμβιβάζομαι ήρεμα με την ιδέα ότι τα δικά μου ταξίδια ίσως ήταν τελικά πιο επικίνδυνα από τα άλλα τα αληθινά. Γιατί έπρεπε κάθε φορά να προσαρμόζω την ψυχή μου στο απολύτως άγνωστο. Θ’ αφιερώσω αυτό το τραγούδι σ έναν άνθρωπο του θεάτρου τον οποίο θα είναι πολύ συγκινητικό αν γνωρίζει την ύπαρξη του έστω και ένας από εσάς εκεί έξω. Τον έλεγαν Κωνσταντίνο Μάριο, ήταν σκηνοθέτης ηθοποιός και μεταφραστής. Ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος ένας αφοσιωμένος καλλιτέχνης που δεν επεδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα. Ένα μειονέκτημα είχε: γεννήθηκε έχοντας μέσα του τον θάνατο. Αν η αυτοκαταστροφή έχει διαβαθμίσεις τότε ο Κωνσταντίνος διένυσε όλη τη διαδρομή. Όχι δεν αυτοκτόνησε. Τυπικά τουλάχιστον. Απλώς κατάφερε να πεθάνει. Το έμαθα την Κυριακή από τον φίλο ηθοποιό Γιώργο Κροντήρη τον οποίο επίσης είχα γνωρίσει επί Κωνσταντίνου Μάριου. Όλα αυτά στις πολύ αρχές της δεκαετίας του 1980 που δημοσιογραφικά υπηρετούσα το άλλο μου πάθος, το θέατρο. Ήταν η εποχή που ξεκίνησαν τα περιφερειακά, δηλαδή τα εκτός ιστορικού θεατρικού κέντρου, θέατρα. Από το Έρευνας του Ποταμίτη μέχρι το Έβδομο του Κοραή Δαμάτη, μέχρι το Ασκητικό θέατρο του Κωνσταντίνου Μάριου.
Ήταν ένα νεαρό λιπόσαρκο αγόρι με πυρετό στα μάτια και φωτιά στο μυαλό. Τον εκτιμούσα πολύ. Είχε γύρω του όλο νέους, συνομήλικούς του δηλαδή, ηθοποιούς και ανέβαζαν ζόρικο ρεπερτόριο. Τότε τα ΜΜΕ δεν είχαν ανοιχτές ούτε πόρτες ούτε παράθυρα για το καινούργιο οπουδήποτε στην τέχνη. Επικρατούσε το κριτήριο να αντέξει να καθιερωθεί και βλέπουμε -που κρίνοντας εκ των πολύ υστέρων ήταν πολύ πιο δίκαιο από το άκριτο σήμερα. Στο μεταξύ όσοι ξανοίχτηκαν στα περιφερειακά θέατρα πούλησαν το έχειν και το μην έχειν τους για ένα όνειρο που σε πολύ λίγους έκατσε τελικά. Ο Κωνσταντίνος Μάριος δεν ήταν από αυτούς. Μετά από λίγα χρόνια έχασα τελείως τα ίχνη του, κάποια στιγμή διάβασα ότι ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΔΗΠΕΘΕ του νησιού από το οποίο καταγόταν και δεν θα το αναφέρω καθώς έμαθα ότι έληξε πολύ περίεργα η εργασία του εκεί και ο ίδιος πικραμένος δεν ήθελε να αναφέρεται καν ούτε ως τόπος καταγωγής του. Βέβαια τώρα το νησί τον διεκδικεί σαν τον δικό του Όμηρο αλλά είναι αργά. Δεν θα ωραιοποιήσω καμιά κατάσταση. Ο Κωνσταντίνος από ένα σημείο και μετά έπνιγε τους δαίμονες του μέσα σε μπουκάλια μέχρι που νικήθηκε κατά κράτος. Έφυγε από τον κόσμο πριν από λίγες εβδομάδες καμιά αθηναϊκή εφημερίδα δεν αναφέρθηκε, κανείς δεν τον θυμήθηκε. Η μεγάλη προσωπική ειρωνεία τώρα. Έμαθα πως φεύγοντας για πάντα από το νησί του εγκαταστάθηκε τα τελευταία χρόνια στο Ναύπλιο όπου και ζήτησε να ταφεί. Και δεν το ήξερα τόσα χρόνια να πάω να τον δω! Ήταν από τους ανθρώπους που στα νιάτα μας -γιατί είμαστε ίδια γενιά- με έκανε να πιστεύω ότι θα προχωράγαμε τον κόσμο έστω κι ένα χιλιοστό μπροστά. Δεν πειράζει Κωνσταντίνε. Προχωρήσαμε τους εαυτούς μας χιλιόμετρα βάθος και πλάτος, ο καθένας στην άβυσσό του. Αν μη τι άλλο δεν περάσαμε από τούτο το χώμα απαθείς. Τόσα χρόνια που δεν ήξερα νέα σου απλώς σε θυμόμουν και ρωτούσα αλλά δεν… Τώρα που έμαθα, δεν έχω άλλη επιλογή από το να σε πενθήσω.

Δεν βαριέσαι, έτσι που έγιναν όλα! Μην κρατήσεις χαρακτήρα, κυλήσου στο πάτωμα ούρλιαξε, σπάσε ένα τραπέζι, στην ανάγκη τράβα μαχαίρι αλλά μην κάνεις φονικό. Τράβα μαχαίρι και πήγαινε στον καθρέφτη σου. Έτσι τρελή και αλαφιασμένη δώσε τον όρκο τον ιερό: όποιος με ξαναπληγώσει θα περάσει πάνω από το… πτώμα μου!

Έτσι για ξεκάρφωμα. Ένα ξενόφερτο- που θα ‘λεγε σ άλλες εποχές και ο Γιάννης Μαρκόπουλος- τραγούδι μόνο που δεν είναι ξενόφερτο. Ελληνογερμανικό θα το έλεγα με βάση τον Μικρούτσικο και τον Μπρεχτ εν προκειμένω και ολίγον… ιταλικό μιας και είναι ερμηνευμένο από την εξαιρετική φωνή της Μίλβα. Τι εννοώ ξεκάρφωμα. Επειδή είμαι λογοκρατούμενος άνθρωπος και με πονάνε τα λόγια, ακούγοντάς τα ίδια σε μιαν άλλη γλώσσα μου πέφτουν πιο ελαφριά -ας πούμε. Να για παράδειγμα τώρα που το σκέφτηκα μπορώ να ξαναπάω στον τάφο της μάνας μου που έχω να πατήσω μια πενταετία και να της πω χωρίς να χρειαστώ υπογλώσσιο: Άννα –επιτέλους- νον πιάτζερε.

Φρέσκο πράμα, σας άρεσε;. Έφτασε πρόσφατα στα χέρια μου ο δίσκος του άγνωστου σε μένα Φώτη Λαζίδη με τον τίτλο Μέρα πρώτη Μέρα δεύτερη. Θα είμαι ειλικρινής. Έβαλα να τον ακούσω σε προτεραιότητα γιατί είδα ότι συμμετέχουν παλαιοί και νέοι φίλοι μου από την Θεσσαλονίκη. Και για να είμαστε ακόμα πιο ξεκάθαροι λέγοντας φίλοι εννοώ επί επαγγελματικού επιπέδου. Μου άρεσε ο δίσκος. Περιέχει 10 ηλεκτρικές μπαλάντες να τις πω; με πολύ προσεγμένο στίχο και άψογες ερμηνείες. Μόλις ακούσαμε την κυρία Μαρία Φωτίου σ ένα από τα κομμάτια που ξεχώρισα. Ξέρετε η κυρία Φωτίου είναι μια πολύ γενναία γυναίκα. Όταν στα πρώτα μας νιάτα της δόθηκε η ευκαιρία μιας σίγουρης καριέρας στις αθηναϊκές αρένες εκείνη επέλεξε να μεγαλώσει το παιδί που μόλις είχε αποκτήσει. Όταν ήταν έτοιμη από αυτό και θέλησε να επιστρέψει κανονικά στο τραγούδι οι πόρτες δεν είχαν απλώς κλείσει είχαν μετακομίσει και σε άγνωστη διεύθυνση. Άδικο για την ίδια γιατί είναι πολύ καλό χαρτί σαν τραγουδίστρια αλλά, κυρία Φωτίου, σίγουρα δεν είστε εσείς που θα έπρεπε να ντρέπεστε για τις επιλογές σας. Ν’ ακούσουμε κάτι ακόμα από αυτόν τον δίσκο;

Αυτός ήταν ο Γιάννης Λεκόπουλος ένα νεαρό παιδί από Θεσσαλονίκη κι αυτός που κυνηγάει με πάθος το όνειρό του. Καθαρόαιμος μπάσος μου ακούγεται –μιλώντας με όρους λυρικού τραγουδιού- και δεν έχουμε και πολλούς σήμερα. Στον δίσκο τραγουδά επίσης ο ίδιος ο συνθέτης καθώς και ο γνωστός και μη εξαιρετέος Μανώλης Χατζημανώλης. Επαναλαμβάνω Φώτη Λαζίδη Μέρα πρώτη μέρα δεύτερη. Ξαναλέω: αν θέλουμε το καινούργιο ας το βοηθήσουμε να κάνει τα πρώτα του βήματα.

Και μιας και πιάσαμε τη γενιά του 2010 μιλώντας για τον κ. Γιάννη Λεκόπουλο να θυμίσω σε όσους δεν το ξέρουν ακόμα. Αύριο Παρασκευή στο προαύλιο του Τεχνόπολις στο Γκάζι θα δοθεί η συναυλία με τα τρία κορίτσια που την εκπροσωπούν δυναμικά. Τη Ρίτα Αντωνοπούλου που μόλις ακούσαμε, την Ελεονόρα Ζουγανέλη και τη Νατάσσα Μποφίλιου. Καλή κίνηση μιας πρόσκαιρης συσπείρωσης δυνάμεων, δεν είναι ώρα τώρα να μπούμε σε λεπτομέρειες αν ταιριάζουν τα είδη που υπηρετούν οι τρεις νεαρές κυρίες. Ας τις αφήσουμε να προχωρήσουν και να εξελιχτούν και εδώ είμαστε να τις κρίνουμε αυστηρότερα όταν θα πρέπει. Άκουσα ότι τα εισιτήρια τείνουν να εξαντληθούν -όσοι ενδιαφέρεστε μην το αφήνετε για τελευταία στιγμή. Το ιατρείον ασμάτων που υποστηρίζει τη νέα γενιά και με αίμα αν χρειαστεί, εύχεται τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία σε απήχηση και το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα σε καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Γρηγόρη έχουμε πρόβλημα με το θέμα της Βούλας Σαββίδη. Ο φίλος μου ο Γιάννης ο Αγριγιαννάκης άσκησε ένα είδος βέτο να μοιράζεται την σταθερή αφιέρωση μαζί σου. Κι επειδή άμα τον γνωρίσεις ξέρω πως θα γίνεται αυτοκολητάκια που λέει και μια υφυπουργική ψυχή, λέω να το κάνω. Λοιπόν. Αφιερωμένο το κομμάτι στον Γρηγόρη και στον Γιάννη. Θα μου πείτε τώρα ποιος είναι αυτός ο Γιάννης και που μας νοιάζει εμάς; Εμένα με νοιάζει και πολύ. Είναι ένας βαθύτατα ντροπαλός άνθρωπο,ς ήγουν τουτέστιν δηλαδή σοβαρός άνθρωπος, τον οποίο θα βγάλω στο κλαρί της εκπομπής συν τω χρόνω. Και τότε θα καταλάβετε γιατί πρέπει να μας νοιάζει ο κ Αγριγιαννάκης. Πάντα έχουμε λόγο όταν παρουσιάζουμε πρόσωπα άγνωστα, το ξέρετε. Ναι, ναι, Γιάννη μου το πήρα το μήνυμα, δεν θα επιστρέψω σπίτι μου για κανένα δεκαήμερο μέχρι να με συγχωρέσεις. Αλλά τώρα πρέπει να κλείσω την εκπομπή.

Ως εδώ γι’ απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τον κ. Παναγιώτη Γάκο που φρόντισε τον ήχο μας, το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη που άμα βάλεις δίπλα του τη μικρή Γιασεμή είναι ίδιος αλλά με γυαλιά, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και ,καμιά φορά, πονάει κιόλας

Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν. Αυτό δεν σκέφτεστε; Δεν πρέπει όμως. Ποιος είπε ότι το συναίσθημα δεν έχει πολιτική πλευρά; Ποιος νομοθέτησε να μας κυβερνούν οι αναίσθητοι και οι ακαλλιέργητοι; Αν περνούσα από ένα παράπηγμα από αυτά που έστησαν τα κόμματα σε πλατείες και οδούς και άκουγα από τα μεγάφωνα αυτό το τραγούδι, μπορεί και να τους ψήφιζα -εκτός κι αν ήταν παράρτημα των Ες Ες. Δεν είμαι αλαφροΐσκιωτη να πιστεύω ότι στη Βουλή θα έπρεπε να είναι άτομα του αναστήματος ένός Νίκος Γκάτσου μιας Ρηνιώς Παπανικόλα ένός Μάνου Χατζιδάκις- για ν’ αναφερθώ μόνον στους εκλιπόντες- ας πούμε, όχι δεν είμαι τόσο τρελή, αλλά θα ήθελα εκείνοι που μπαίνουν να ξέρουν καλά γράμματα κατ’ αρχάς και κυρίως, ναι, να έχουν μάτια ολοκαυτώματα γι’ αυτή τη χώρα. Θα φάνε -δε μπαίνει θέμα. Αλλά φτιάξτε και κάτι ρε παιδιά με τα ρέστα, ένα δρόμο ένα σχολείο μια γέφυρα. Να εχουμε να σας θυμόμαστε! Καλησπέρα σας.

Ένας Κωστής Παλαμάς από το 1912 κι από τους Καημούς της λιμνοθάλασσας μελοποιημένος και ερμηνευμένος από τον Κώστα Λειβαδά, έτσι, γιατί,, σε πείσμα των μουτζαχεντίν της κακοποίησης της γλώσσας, κόντρα στους βαρβάρους της χειραγωγούμενης σκέψης εμείς, θα ψηφίζουμε τους κάθε είδους ποιητές. Δεν απαξιώνω την πολιτική, θα τρίξουν πολλά κόκκαλα αν το κάνω. Απαξιώνω τον τρόπο με τον οποίο ασκείται όταν έρθει η ώρα να μας θυμηθούν και να ζητήσουν την ψήφο μας, για να βγουν ευθύς αμέσως στα κανάλια και οι περισσότεροι να μιλάνε για ΤΟΝ ψήφο που πήρανε. Δεν καταλαβαίνω γιατί γίνονται αυτές οι συγκεντρώσεις – εντάξει δεν τους παίρνει τώρα για Σύνταγμα, το Πεδίον του Άρεως είναι πιο μαζεμένο-, σε μια εποχή που η τεχνολογία και η τηλεόραση μπορούν να μας απαλλάξουν από όλη αυτή την ποικιλόμορφη ρύπανση. Και για σκεφτείτε, κανείς δεν είχε τα κότσια να κάνει συγκέντρωση στην πλατεία Ομονοίας. Πότε να προλάβουν να εξαφανίσουν όλες τις φυλές του Ισραήλ που «κατοικούν» εκεί. Θα τους τάξουνε ωστόσο κι αυτών των ανθρώπων πράματα κι ας μην έχουν δικαίωμα ψήφου. Μετανάστευση θα το πουν και οικονομική προσφυγιά και θα το αναλύσουν τεχνοκρατικά. Το δουλεμπόριο είναι πεπεισμένοι ότι έχει τελειώσει αιώνες τώρα.

Όπως καταλάβατε άλλα θα λένε τα τραγούδια άλλα εγώ και άλλα θα συμβούν. Ε, ας νοσήσει δημόσια κι ένα βράδυ ο γιατρός, δεν χάλασε αυτός τον κόσμο. Ο κόσμος τον χάλασε. Δυο συνεχή βράδια με πίεση στο κόκκινο κάπου πρέπει να τα εκτονώσω. Δευτέρα είπα να δω τον κ. Λαζόπουλο! 19,5 η μεγάλ η αρτηριακή 10 η μικρή της καρδιάς που μέτρησα μετά. Γιατί; Γιατί θύμωσα πολύ. Στα όρια της προπαγάνδας υπέρ συγκεκριμένου κόμματος ήταν η επιλεγόμενη και σάτιρα που λέει ότι υπηρετεί τηλεοπτικώς, και φυσικά ο ορισμός του δικομματισμού. Δεν θέλω να επεκταθώ γιατί θα πω πολύ πικρά και σκληρά πράγματα και είναι «κατάχρηση εξουσίας» όταν βρίσκομαι στο μικρόφωνο του κρατικού ραδιοφώνου. Έρχεται και η Τρίτη, έλιωσα να ξεματιάζω τον Αντώνη Νικοπολίδη –μόνος του έπαιζε ο άνθρωπος, τι να σου κάνει,, στις 278 αποκρούσεις θα χάσει κα δύο. Νάτη ‘να πάλι η πίεση στα ύψη. Καλά κάνω εγώ Γρηγόρη και παθιάζομαι με τη Γκάνα. Δεν τη δείχνει κανένα κανάλι ποτέ κι είμαι υγιέστατη, τι με βάζεις να τοποθετηθώ επί των ελληνικών γηπέδων κρητικές βαζελοσκώληκα, ε;

Παίζει το Μην κλαίς με τη Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Πόσα χρόνια έχουν περάσει; 25; 30; Και το μπουζούκι του Λάκη Καρνέζη ξεχωρίζει από έτη φωτός απόσταση. Διαμάντι. Και η Μαργαρίτα Ζορμπαλά στα πρώτα της βήματα, στα σίγουρα χέρια του Μίκη Θεοδωράκη και με το εκ Ρωσίας φερμένο βιμπράτο της στο φουλ. Σήμερα το έχει σχεδόν εξαφανίσει κι είναι μια μεγάλη ερμηνεύτρια που δεν αφορά κανέναν στην ελληνική δισκογραφία. Αναρωτιέμαι τι έζησε, τι προδοσίες και τι φονικά, ο Γιάννης Θεοδωράκης που είναι τόσο σκληρός στο θέμα των δακρύων. Έτσι όπως μας τα είπε τα θεωρεί εξ ορισμού κροκοδείλια. Δεν θα τον βγάλω εγώ ψεύτη τον αείμνηστο, θα είχε τους λόγους του για τη συγκεκριμένη σκέψη. Και μιλώ σαν άνθρωπος που έχει πάρει διαζύγιο από τα δάκρυα δεκαετίες τώρα. Αναίσθητη πιστεύω πως δεν είμαι, μια ψιλοαναπηρία στο θέμα αυτό μπορεί και να την έχω πάντως. Το κακό είναι ότιμ ενώ δεν έχω δάκρυαμ άμα δω άνθρωπο να κλαίει σκοτώνομαι.

Σα να σοβαρευόμαστε λίγο λίγο. Τα παγώνια της θάλασσας κ. Ελευθερίου τα ακούγαμε πολλά χρόνια πίσω, μέρες σαν κι αυτές. Τώρα ακούμε τα παγώνια της στεριάς να μηρυκάζουν την πολυμασημένη τους τροφή ενώ η… πραγματική πραγματικότητα με την οποία δεν έχουν καμία επαφή, τρέχει με χίλια στην παραλιακή και πέφτει από τα βράχια στη θάλασσα. Το μεγάλο κακό σ’ αυτά που ζούμε είναι ότι η βεντάλια είναι αρχαία και σημαδεμένη. Δεν έχεις κάποιο φύλλο της να διαλέξεις, κάποιο κομμάτι της να ξεχωρίζει να σου δίνει μιαν ελπίδα. Κάτι πήγαν να αρθρώσουν πιο ανθρώπινο οι οικολόγοι κι επειδή έκαναν καλή εντύπωση άρχισαν την άλλη μέρα τα μίντια την μαθηματική υπονόμευση: Καλά τα λένε -έγραψαν οι εφημερίδες και είπαν τα κανάλια- αλλά άμα μπουν στη Βουλή με ποιον θα αθροιστούν σε μια δύσκολη στιγμή; Καταλάβατε; Το γάντι την είχε μέσα τη μπουνιά.

Παίζει το Έπεσε η κυβέρνηση με τον Μανώλη Μητσιά
Ποιος ξέρει τι είχε στο μυαλό του ο Νίκος Γκάτσος όταν έγραφε αυτούς τους στίχους. Εκείνος βέβαια έζησε χρόνια πολύ πιο δύσκολα και άγρια από τα δικά μας, που η αλλαγή κυβερνήσεων είχε και λίγη βία είχε και λίγη νοθεία είχε και μπόλικη εκδίκηση. Κύριε Νίκο άλλαξαν οι καιροί, εκπολιτισθήκαμε. Όταν αλλάζουν οι κυβερνήσεις πια δεν χύνεται αίμα ούτε μεταφορικά ούτε ρεαλιστικά. Άντε τίποτα δυσμενείς μεταθέσεις άντε κάποιες προσλήψεις στον υπερφορτωμένο δημόσιο τομέα, τέτοια πράγματα. Ούτως ή άλλως εκ Βρυξελλών εκπέμπεται το σήμα. Εδώ το εθνικό πρωτάθλημα είναι για σκάνδαλα μικρότητες και εξουσίες περιορισμένων δυνατοτήτων. Για μένα μόνο μία επανάσταση μπορεί να γίνει στην Ελλάδα: το θέμα των δημοσίών υπαλλήλων. Όπως θ’ απολυθώ εγώ από τον εκάστοτε εκδότη μου άμα δεν κάνω καλά τη δουλειά μου το ίδιο να γίνει και με τον κύριο του ΟΤΕ της ΔΕΗ κλπ κλπ που για να μ’ εξυπηρετήσει πρέπει να χάσω ένα μεροκάματο. Διαφορετικά δε βλέπω να σαλεύει κάτι προς τα εμπρός.

Παίζει ο Επιβάτης με τη Μαρία Φαραντούρη
Ιδού η γνωστή τρομολαγνεία του Κώστα Τριπολίτη. Τέτοια έγραφε το 1981 χειρότερα γράφει σήμερα -τις σπάνιες φορές που το κάνει . Συγγνώμη φίλε Κώστα αλλά έτσι που σ’ ακούω μου φαίνεσαι σαν προάγγελος του τηλεοπτικού τυφώνα κιτρινίλας που ενέσκηψε λίγα χρόνια αργότερα και πλέον μας διοικεί κανονικά. Γιατί μπορεί να πηγαίνουμε να ψηφίζουμε και να βγαίνουν κυβερνήσεις αλλά, το έχετε νιώσει στο πετσί σας, τα τηλεοπτικά κανάλια μας κυβερνούν και το εννοώ. Αντί να ψάχνεις τα εισοδήματα της δεκάρας για να ζήσεις βρε Κωστάκη γιατί δεν πας να γίνεις… άνκορμαν; Ωραίο ελληνικό αυτό. Να βγαίνεις να λες ειδήσεις με το γνωστό σου λεξιλόγιο, και εκατομμυριούχος θα γίνεις και η Πετρούλα της πολιτικής δημοσιογραφίας, δηλαδή διάσημος. Έξυπνος άνθρωπος, εγώ πρέπει να στα λέω; Να βγεις στην οθόνη, έτσι μ’ αυτή τη φάτσα Μπιν Λάντεν που έχεις, θα πεις δυο τρία τρομαχτικά θα ρίξεις και τις ιατρικές ορολογίες και θα χτυπήσεις κόκκινο στα νούμερα. Θα μας απαλλάξεις κι από όλον αυτό τον γλοιώδη συρφετό που επιμένει να μπει στο κεφάλι μας. Αν δεν το κάνεις για τη φιλία μας κάντο για την πατρίδα κύριέ μου. Αμάν πια.

Τώρα είσαι ψεύτης Κώστα -είναι η βραδιά σου σήμερα, να στα πω δημόσια. Εντάξει, είναι καμιάς 15ετίας το τραγούδι αλλά δεν παύει να λέει ψέματα. Πού την είδες τη φτώχεια, θέλω να μου πεις. Ημέρα ώρα και τηλέφωνο. Ήταν όμορφη ή άσχημη; Ψηλή ή κοντή; Κορμί θανατηφόρο ή αφρατούλα; Θέλω να τη δω ρε φίλε, πώς θα γίνει; Βγαίνεις έτσι στην ψύχρα και μας λες χαίρε φτώχεια; Οχτώ Καγιέν μέτρησα από το σπίτι μου στον Άλιμο μέχρι να έρθω εδώ στην ΕΡΤ, μεγάλη διαδρομή δε λέω, αλλά πολλές και οι Καγιέν σύντροφε. Για ποια φτώχεια μιλάς εσύ που δεν τη βλέπουμε όλοι οι άλλοι; Από τα ανάκτορά σου στην οδό Ιπποκράτους που θεωρείται πλέον και επισήμως η οδός των μεταναστών, θα μας μιλήσεις εσύ για φτώχεια; Θα μου πεις ποιητική αδεία και θα πω εντάξει, αλλά μέρες που είναι να λέμε και καμιά αλήθεια εμείς τουλάχιστον που δεν αθλούμεθα ούτε εντός ούτε εκτός της Βουλής. Πόσο καιρό έχεις να πας στη μαρίνα του Αλίμου; Χάνεσαι από τα ιστιοπλοϊκά. Εγώ πάω, αράζω και χαζεύω τους φτωχούς να μπαίνουν μέσα με τις παρέες τους να τρώνε σούσι να πετάνε το τελειωμένο πούρο στο νερό, όνειρο κατάσταση. Λοιπόν συγκεντρώσου λίγο στην αλήθεια. Σε παρακαλώ.

Άλλοι αλαφροΐσκιωτοι αυτοί. Οι αδελφοί Κατσιμίχα. Ενώ οι παρόμοιοι Κατσάμπα το είχαν πιάσει σωστά το νόημα. Που πάς καλέ έτσι συνειδητοποιημένος; Ποιος σου έδωσε την άδεια να σκέφτεσαι αλήτη τραγουδοποιέ -εις διπλούν εν προκειμένω; Οι τρύπιες σημαίες, ο Κάρολος η υπεραξία η άγρια επανάσταση, τι γλώσσα μιλάτε; δεν καταλαβαίνω γρυ. Δεν ξέρω τι μου λέτε, δε θέλω και να μου μιλάτε κιόλας, μήπως σταμπαριστώ κι εγώ,, γιατί όλα παρακολουθούνται για όλους μας, ξέρουν μέχρι και τι χρώμα εσώρουχο φοράμε, λοιπόν δεν θέλω σκεπτόμενους και συνειδητούς γύρω μου. Θέλω την Άννα Βίσση να τραγουδάει τις Τσούλες. Και αυτό να με εκφράζει. Με τι τύπου λοβοτομή μπορώ να το πετύχω;

Παίζει το Εμένα οι φίλοι μου είναι της Κατερίνας Γώγου
Καλά τώρα ήρθαμε και δέσαμε. Δεν μας φτάνανε τα παλαιοκομμουνιστικά ήρθαν και τα αναρχιλίκια να μας βγει το όνομα και να μας μείνει το μάτι. Δεν ξέρω εσείς ποιους έχετε φίλους και τι σόι είναι. Εγώ τους δικούς μου πάντως…. δεν τους δίνω. Λίγοι και πολύτιμοι και για πάντα κρυφοί. Δεν έχω κι άλλη περιουσία.

Παίζει η Χοντρομπαλού με τη Δέσπω Διαμαντίδου
Αφιερωμένο στην αθανασία του Νίκου Γκάτσου και της Δέσπως Διαμαντίδου, στον σπουδαίο Σταύρο Ξαρχάκο και κυρίως στην πατρίδα που ονειρευτήκαμε πριν μας ξυπνήσουν βίαια, χαράματα, για τη θητεία μας στην πραγματικότητα.

Ως εδώ γι’ απόψε, με το οργανικό κομμάτι που έγραψε ειδικά για την εκπομπή η Μαρία Παπαγεωργίου. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τους κυρίους Σωτήρη Αρτινό και Βασίλη Κατσαρό που φρόντισαν τον ήχο μας, το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη και τη μικρή Γιασεμή, που έχει πάρει όλα τα αντικαταθλιπτικά και τα έχει βάλει στα ράφια των ηρεμιστικών και τούμπαλιν και μας έχει αποτρελάνει εδώ μέσα, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Η κυρία Γιάννα Τριανταφύλλη ετοιμάζεται να έρθει στη συντροφιά σας. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και, καμιά φορά ,πονάει κιόλας