Θεός σχωρέστην. Στη δική μου συνείδηση ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έγιναν στην Αθήνα από τη μεταπολίτευση και μετά ήταν η μετατροπή της πλατείας Ομονοίας σ’ αυτή την αθλιότητα που είναι σήμερα. Όσοι τη ζήσαμε την εποχή που ήταν ακόμα στρογγυλή, που είχε ένα, φθισικό έστω, σιντριβάνι, καταλαβαίνετε τι λέω. Από πού να το πιάσεις; Από το επάνω, το ας το πούμε επίγειο; Με το φαρμακείο του Μπακάκου δεκαετίες σημείο ραντεβού για όλους τους επαρχιώτες, για τα φτηνά ξενοδοχεία τα φτηνά ενίοτε και δηλητηριώδη μαγέρικα, για τους μικροπωλητές και τους υπαίθριους ενεχυροδανειστές που σκότωνες το χρυσό δόντι της μάνας σου για ένα κατοστάρικο, το περίφημο προποτζίδικο που έπιανε συχνά τα πρώτα νούμερα κι όλοι εκεί έτρεχαν ν’ αγοράσουν, τις μυρωδιές απ τα σουβλάκια με το ύποπτο κρέας, τα καφενεία όπου άραζαν οι ταξιτζήδες μέχρι να βρουν αγώγι για Ναύπλιο Αγρίνιο Καλαμάτα, όπου.
Αλλά υπήρχε και ο λατρεμένος για μένα χώρος ο υπόγειος. Ένα τραγούδι μια καλησπέρα και τα ξαναλέμε. Καλήν εσπέρα σας.

Κάτω ήταν όλα τα λεφτά. Σκάλες κανονικές σκάλες κυλιόμενες. Και στην άκρη τους και στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα σταθερές φωνές για δεκαετίες: Οοοοδηγητήηηηηης, η εφημερίδα της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας! Γεμάτο καταστήματα κάθε είδους με πρακτορείου Τύπου όπου έβρισκες τα πάντα αλλά εγώ χάζευα το απίστευτο πλήθος που πήγαινε κι ερχόταν σαν κάποιο αόρατο χέρι να είχε κουρδίσει αυτή την ασταμάτητη κουστωδία. Λαχειοπώλες που σ’ ενημέρωναν: τρεις εβδομάδες έχει να βγει κυρία μου το 8-για το λήγοντα λέμε πάντα όχι για τον…. άρχοντα. Μα πάνω από όλα τα βλέμματα των ανθρώπων. Άλλα σκοτεινά βιαστικά αποφασισμένα άλλα με αγωνία και φόβο σαν κάθε άνθρωπος σε ξένο μέρος, κι άλλα πονηρά και εύγλωττα κανόνιζαν στον αέρα το ραντεβού στα κοντινά ξενοδοχεία. Ο κ. Αβραμόπουλος ήταν που μας την έκανε τη ζημιά ή ο προκάτοχός του; -δεν θυμάμαι. Ξαφνικά μια ολόκληρη εποχή συναντήσεων,επαφών,περιπάτου, έρωτος, ενημέρωσης, έγινε ένα επίπεδο γερμανικό κρύο πράμα με κάτι έργα τέχνης τα οποία θυμίζουν εργασίες της ΔΕΗ που τελείωσαν αλλά δε μάζεψαν τα ικριώματα. Ένας άλλος κόσμος μια εντελώς άλλη εποχή κι επιπλέον η Ομόνοια είναι σαν τα κατεχόμενα στην Κύπρο τα βράδια. Απαγορευτική σχεδόν για τους Έλληνες. Δεν είμαι ρατσίστρια αλλά, λυπάμαι, δεν είναι εικόνα πρωτεύουσας χώρας αυτό που βλέπει κανείς κάθε βράδυ. Όλες οι φυλές του Ισραήλ σε συνάξεις, άλλοι κάτι να πουλάνε άλλοι κάτι να κουβεντιάζουν έτσι στο όρθιο, μιλάμε για πολύ κόσμο, πάνω στην πλατεία οι χρήστες που περιμένουν στο φως του νέον τους εμπόρους τους, μπορεί τα καταστήματα και τα ξενοδοχεία να ευπρεπίστηκαν, ας το πούμε έτσι, αλλά η βασική εικόνα είναι η αθλιότητα. Μόνο η πιάτσα των ταξί παραμένει εκεί στη βάση της Σταδίου. Να μπεις βιαστικά και να φύγεις γρήγορα.

Άφησε να περάσει το ταρατατζούμ της επικαιρότητας και τώρα, κάνα μήνα σχεδόν ο Θανάσης Σιλυβός έβγαλε στο Μετρονόμο του το αφιέρωμα στη Λένα Πλάτωνος. Ένα αφιέρωμα σοβαρό με μια γερή συνέντευξη της ιδίας, κείμενα που σε προκαλούν να ψάξεις ν ακούσεις να βρεις. Πάρτε τον Μετρονόμο έχει κι άλλα πράγματα πέρα από την ύλη του. Ένα βιβλίο κι ένα cd. Από εκείνα που κανένα περιοδικό και καμιά εφημερίδα τα οποία τρέμουν για την κυκλοφορία τους δεν θα τα έβαζε. Ο κ. Σιλυβός το κάνει. Δεν θα σας πω ποια και τι είναι, επιθυμώ να παρακινηθείτε και να τα ανακαλύψετε μόνοι σας. Το μόνο που σας λέω είναι πως ο κόπος μέχρι το περίπτερο ει ναι ελάχιστος και το χρήμα λίγο για μια επαφή μ’ έναν πολιτισμό που διακινείται χωρίς να ξεπουλιέται.

Παίζει το Αλλοίμονο με την Ελένη Βιτάλη

Ένα σπουδαίο κατ’ εμέ τραγούδι που όμως έμεινε στη σκιά του άλλου, εκείνου που λέει: Του έρωτα μέγα κακό. Θα το αφιερώσω προσωπικά στον Θεοδόση Βαφειάδη και πέραν αυτού σε όλα τα νέα ή παλιότερα παιδιά που έμειναν στον τόπο τους και παλεύουν κανονικά να μη βουλιάξει ο τόπος και να μη γίνει έρμαιο των καλλιτεχνικών σκυλιών και άλλων ζώων. Ο Θεοδόσης όπως και ο Κώστας Μαρκάκης στην Κρήτη όπως και ο κ. Αλέξης Λιόλης στα Ιωάννινα παρεισφρέουν στα τοπικά ραδιόφωνα και τραβάνε μαχαίρι για το έντεχνο και γενικά για το καλό τραγούδι. Δεν καλοπερνάνε γιατί οι ιδιοκτήτες των σταθμών δεν ρισκάρουν να χάσουν τα ευρώ του πολυκαταστήματος Γεώργιος Ξεσφίγγης που βάζει διαφήμιση και ο οποίος γουστάρει ν’ ακούει τον κ. Βήχα και τον κ. Γονίδιο -αλλά τα παιδιά επιμένουν. Ήρωες με τον τρόπο τους, έχουν τον απόλυτο σεβασμό μου και την κάθε είδους πρακτική συμπαράσταση που θα μπορούσα να δώσω ως… γιατρός. Και για να κάνω και λίγο πύραυλο τον κ. Βαφειάδη στην Αλεξανδρούπολη θα του ΞΑΝΑπώ –είναι ο αιώνιος καβγάς μας βλέπετε-: Θεοδόση, αυτή που ακούσαμε οφείλει να είναι η κυρία Βιτάλη κατά την… περήφανή μου γνώμη. Τα σέβη μου στη πόλη και τους φανατικούς σας φίλους.

Παίζει το Θέλω μια αγάπη με την Ελένη Δήμου
Ε και λοιπόν; Κι εγώ θέλω μια Λέξους ροζ κουφετί -όχι μη μου πάρετε οδηγό, μου αρέσει το τιμόνι. Σε ποιον απευθυνόμαστε καλέ; Κι εσείς με την αγάπη κι εγώ με το αμάξι; Παίρνει κάποιος παραγγελίες; Όταν ήμουνα μικρό παιδί κι όπως τα παιδιά όλου του κόσμου άρχιζα τις περισσότερες προτάσεις με το ρήμα: Θέλω, θυμάμαι πώς και η μάνα No1 και η μάνα No2 μου απαντούσαν με την ίδια λέξη: θελιά. Πολύ αργότερα, μεγάλη, κατάλαβα ότι το θελιά μπορεί να σήμαινε και… θηλιά.

Φυσικά ο μακράν καλύτερος στίχος είναι αυτό το αα αααα αααα που δεν μπορώ να το ουρλιάξω όπως το θέλω από το μικρόφωνο. Ξέρω κι εγώ ρε παιδί μου; Για σένα έκλαιγε ο θεός που ξύπναγες χαράματα. για μένα γιατί δεν κλαίει ο διάβολος που τέτοια ώρα ακόμα δεν έχω πάει για ύπνο; Από 30 χρονών μιλάμε τώρα, τι σόι τόκοι είναι αυτοί που πληρώνω; Βρέθηκα σε μια παρέα τυχαία κι έπιασα κουβέντα μ’ έναν ευφυή ψυχίατρο άγνωστό μου μέχρι εκείνη τη στιγμή. Του είπα για το θέμα του ύπνου, με κοίταξε προσεκτικά και μου είπε: βόμβος από τον φόβο θανάτου παλαιότερων γενεών! Έμεινα άλαλη. Διάγνωση είναι αυτό; ρώτησα, σχετικά τρομαγμένη. Και μου το έκανε λιανά ο άνθρωπος. Έχεις παιδιά; Όχι. Ο αδελφός σου; Όχι. Κοίτα τι συμβαίνει ,Στέλλα. Πολλές γενιές πίσω στην μητρική οικογένεια κάποιος φοβότανε το θάνατο. Αυτό συνέχισε να γίνεται από γενιά σε γενιά. Πάντα υπήρχε κάποιος που φοβότανε το θάνατο. Κι ο τελευταίος της γενιάς, που καθώς φαίνεται είσαι εσύ μέσα από τα γονίδια τις κληρονομικότητες κι όλα αυτά τα γενετιστικά που ανακαλύπτουμε, ο τελευταίος της γενιάς λοιπόν μένει τελείως ξάγρυπνος σαν φρουρός για να μην έρθει ο θάνατος. Σπουδαίος γιατρός, τον συνιστώ ανεπιφύλακτα Εγώ ακόμα δεν έχω συνέλθει από αυτό τον διάλογο.

Ακόμα ένα νέο παιδί στην έρημο της ελληνικής δισκογραφίας Το παλεύει. Συμμετέχει σε δίσκους κάνει εμφανίσεις συναυλίες προσπαθεί να βρει οξυγόνο μέσα σ’ ένα σπίτι γεμάτο μονοξείδιο του άνθρακος. Θα το βρει. Δεν ξέρω γιατί είμαι τόσο αισιόδοξη γι αυτή τη νέα γενιά όταν αντικειμενικά, πρακτικά, η γη που περπατούν έχει όλη μείνει αποκαΐδια. Γιάννης Λεκόπουλος ο νέος ερμηνευτής. Βάλτε τον στο τεφτέρι που ‘χουμε ανοίξει με τα παιδιά που δεν είναι ονειροπόλα αλλά έχουν ταλέντο πανάθεμά τα.

Παίζει το Σελίδα λευκή με τον Παντελή Θεοχαρίδη
Το θέμα είναι ότι όλοι αθώοι βγαίνουν και την πληρώνουν κάτι τύποι σαν κι εμάς, αφελείς και ανόητοι που βρέθηκαν στο λάθος τόπο τη λάθος στιγμή. Οι ένοχοι ξαναντύνονται την αδιατάρακτη αυτοπεποίθησή τους και συνεχίζουν με ψέματα και μίμηση συναισθημάτων να παίρνουν κόσμο στο λαιμό τους. Τι κρίμα! Κάποτε ήταν γραφιάδες του αίματος, σήμερα το κόκκινο είναι απλώς διαρροή από την Μονμπλάνκ. Πέραν των διεφθαρμένων με το αγγελικό πρόσωπο και την τέλεια σκηνοθεσία, το σπουδαίο τραγούδι είναι αφιερωμένο σ εκείνο το χαρτάκι αν θυμάστε, που είχαμε πει παλιότερα. Το χαρτάκι που όλο μεγαλώνει όλο μεγαλώνει, σελίδα ολόκληρη το βλέπω σε κάνα χρόνο.

Παίζει το Κοίτα εγώ με τη Νατάσσα Μποφίλιου
Αφιερωμένο στη φίλη Χριστίνα που έχει μπροστά της δυο σκαλοπάτια ακόμα για να ακουμπήσει γερά στην τελική ευθεία του προορισμού της. Θα τα ανέβει δεν τίθεται θέμα αλλά ας στείλουμε και κανένα καλό ρευστό να της βρίσκεται. Δεν το υποψιάζεστε, είμαι μελούρα και συναισθηματική αλλά είμαι και πολύ κακό σκυλί. Ελάχιστους ανθρώπους έχω εκτιμήσει στη διάρκεια του βίου μου. Και την εκτίμηση την έχω πιο ψηλά από την αγάπη. Ένας από αυτούς είναι και η Χριστίνα πρώτον γιατί είναι όσο χρειάζομαι πληγωμένη, είναι όσο της χρειάζεται παλικάρι μα πάνω από όλα ξέρει να κάνει ανατροπές και χειρουργικές επεμβάσεις στο σώμα της με την ακρίβεια μάγου. Καλή επιτυχία, αντάρτη.

Φοβούνται όταν βλέπουν ότι φοβάσαι. Δε λυπούνται τη λύπη σου δε χαίρονται τη χαρά σου. Ως εκ τούτου «αυτά» δεν τα λέμε σχέσεις, τα λέμε περιπέτειες ενός προσκυνητή.

Την Κυριακή που έρχεται έχω τα πρώτα μου γενέθλια από τις δυο φωτογραφίες με τον θάνατο. Δεν έχω ακόμα κατανοήσει ποιος δεν έκανε το χατίρι ποιανού. Εγώ σ’ εκείνον ή εκείνος σε μένα. Όπως και να ‘χει τέλος Αυγούστου αρχές Σεπτεμβρίου -αν δεν έχουμε πάλι φωτογράφιση που λέμε κι εμείς τα μοντέλα- θα είμαστε πάλι εδώ. Καλές θάλασσες.

Advertisements