Να το διευκρινίσουμε λίγο αυτό. Ναι, μου τα λένε να σας τα πω, αλλά δεν βρίσκω κανέναν λόγο ντροπής επί αυτού. Ποιοι μου τα λένε; Όλοι. Τα βιβλία που διαβάζω, οι ταινίες που βλέπω, οι συναναστροφές μου, οι κουβέντες των φίλων μου, εσείς με τα μηνύματά σας, η ζωή εκεί έξω, ο ταξιτζής με τον οποίο μίλησα γαλλικά τώρα που ανέβαινα τη Μεσογείων. Βλέπω ακούω γεύομαι, φιλτράρω, σκέφτομαι μιλάω. Ωραίο βγήκε αυτό -να το πουλήσω σε κανέναν στιχουργό. Δεν υπάρχει παρθενογένεση. Ό,τι λέμε ό,τι κάνουμε έχει ξαναγίνει εκατομμύρια φορές. Το χιλιοστό του χιλιοστού της λεπτομέρειας προσπαθούμε να βάλουμε ο καθένας, έτσι για να λέμε ότι περάσαμε κι εμείς από αυτό το χώμα. Εφτά χρόνια ανεβοκατεβαίνω τέτοια ώρα στην ΕΡΤ πρώτη φορά είδα κόσμο στην είσοδο την περασμένη Τετάρτη. Λέω κάτι έγινε. Έγινε… η αφισέτα που είχε το τζάμι: απαγορεύεται το κάπνισμα εντός του κτιρίου. Γι αυτό και βγήκαν έξω οι άνθρωποι να πάρουν τη δόση τους. Κάνανε και παρέα με την ευκαιρία. Βλέπεις Γρηγόρη κάθε κακό σέρνει πίσω του ένα καλό. Βέβαια εσύ θεωρείς καλό την παρέα και κακό το κάπνισμα ενώ εγώ το αντίθετο., Αλλά ας μη σταθούμε σε λεπτομέρειες ακόμα. Θα παιχτεί σκληρό παιχνίδι έτσι κι αλλιώς με το τσιγάρο. Θα δείτε και θα τα πούμε. Καλησπέρα σας.

Μια ζωή παραμύθι κι όνειρο γαμώ την ωριμότητά που δεν ήρθε ποτέ και άι σιχτίρ η ενηλικίωση που δεν επιβιβάστηκε ποτέ στο τρένο για τα μέρη μου. Κουράστηκα να μαζεύω από τα χαντάκια τα πτώματα από τις ηλικίες των λαθών μου. Βαρέθηκα η μόνη μου επένδυση να είναι οι άνθρωποι και στους ισολογισμούς να βλέπω μόνο λευκές σελίδες και σκισμένες φωτογραφίες. Η λογική μου και η τρέλα μου είναι ένα πακέτο. Ή το παίρνεις ή το αφήνεις. Εσύ εγώ κι οι φόβοι κι οι δρόμοι κι οι αλήτες που καταφέραμε να ΜΗ γίνουμε, γενναίοι άνθρωποι τάχαμου, διαψεύσαμε τις βιβλιογραφίες, δεν γίναμε παραπτωματικοί, παρά τις γενετικές προδιαγραφές μας ΚΑΙ; Και τι έγινε; Κερδίσαμε ποτέ ένα χαμόγελο όλο δικό μας;

Καλά μιλάμε για προϊστορία. Το φωτεινό ποδήλατο ο νυχτερινός ταχυδρόμο -ς αμ το άλλο; Η ερωτική επιστολή; Από ποιο πλανήτη έπεσε αυτός άνθρωπος; Από ποιο γαλαξιακό σύστημα από ποιο χωροχρόνο; Αν τον πάρουμε και τον ρίξουμε μέσα στο φέιςμπουκ θα τρελαθεί. Άντε να του εξηγήσεις ότι οι ταχυδρόμοι φέρνουν αποκλειστικά και μόνο λογαριασμούς, τα φωτεινά ποδήλατα σκουριάζουν στα παιδικά μας όνειρα όσο για τις ερωτικές επιστολές δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον να γράφει σήμερα τέτοιο πράγμα. Η τεχνολογία έχει δώσει όλες τις λύσεις δόξα τω σατανά. Μπαίνεις σ’ αυτό το βιβλίο με τις φάτσες βρίσκεσαι ξαφνικά με 3156 φίλους, μαθαίνεις νέα τους που δεν σε αφορούν πουθενά, οι καλλιτέχνες της αρεσκείας σου σ΄ ενημερώνουν ακόμα και τι ώρα έβηξαν το πρωί, μέχρι τάβλι παίζεις άμα θέλεις, και τη νύχτα, άμα συναντήσεις κανένα κανονικό, σάρκινο άνθρωπο του λες: επικοινώνησα με πολύ κόσμο σήμερα! Ο πλανήτης αδειάζει από ζωή παιδιά, το καταλαβαίνουμε ή… επικοινωνούμε;

Άλλος σύγχρονος Έλλην αυτός! Τα βράδια αφήνει την πόρτα του ανοιχτή και μπαίνουνε στο σπίτι του τα δέντρα. Ε δεν έχει γιατρειά το πράγμα. Οι χρήστες της ποίησης είναι απείρως λιγότεροι από τους καπνιστές. Γιατί δεν κάνει μια επιχείρηση-σκούπα η αστυνομία να τους μαζέψει, ένα σκάρτο βράδυ θα της πάρει, και να τους στείλει σε κανένα ωραίο νησάκι να διαβάζουν με την ησυχία τους; Ξέρεις τι είναι να ‘ρθει -λέμε τώρα- το παιδί σου από το σχολείο και να τραγουδάει ένα τραγούδι με λόγια του Δημήτρη Λέντζου σαν κι αυτό που μόλις ακούσαμε; Τι θα κάνει ο γονιός; Θα το δείρει μια, θα το δείρει δυο ε δε θα το σκοτώσει κιόλας. Θα ζει με τον τρόμο της πανδημίας. Γιατί η ευαισθησία και η σκέψη συχνά… με-τα-δί-δο-νται και στους άλλους.

Ωραία. Το συναίσθημα μας έλειπε τώρα για να ολοκληρωθεί η κρίση θυμού. Θα μου πείτε: γιατί τα βάζεις με τους δικούς μας και δεν τα λες απ’ ευθείας σ αυτούς που σε πείραξαν; Επειδή κατά βάση με τον εαυτό μου τα έχω . Επειδή μέχρι πριν λίγες ώρες κι αυτοί που με πείραξαν, δικοί μας νόμιζα πως ήταν.

Άντε να έρθουμε στα δικά μας λίγο. Στα παράπονά μας και στο άδικο που μας έχει πάρει μονότερμα, πάει δεύτερος χρόνος φέτος. Πάντα, πάντα εκεί, ναι ρε Σταμάτη. Γιατί μια φορά σε διώχνουνε, μια φορά σε βιάζουνε καθ’ οιονδήποτε τρόπο, μια φορά σε χτυπούν ζέχνοντας πιοτό, μια φορά σε πατάνε κάτω για να σου περάσουν το αίσθημα του είσαι ένα τίποτα, αλλά… και μια φορά αγαπάς μια φοράς φιλάς τα χείλη του άλλου μια φορά προδίδεις και προδίδεσαι μια φορά σκοτώνεσαι για λάθος πρόσωπο. Η επανάληψη που ζούμε δεκάδες φορές μετά, στην υπόλοιπη ζωή μας, δεν είναι μήτηρ μαθήσεως είναι μητριά πατρίδα. Έτσι λοιπόν. Πάντα εκεί. Στον τόπο του εγκλήματος. Όμορφοι και ηττημένοι που θα έλεγε και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης.

Αυτό τα πολύ παλιά χρόνια, πίνανε τον καφέ γιατί η λογοκρισία δεν πέρασε στο τραγούδι την αλήθεια που ήταν ο αργιλές. Σήμερα οι μάγκες φοβάμαι ότι πίνουν χάπια. Πολλά χάπια, Όχι κόκες κι εκστάσεις και όλα αυτά τα «με μια άσπρη ξεχνιέμαι» των πλουσίων, χάπια χαπένια και πολύ σπέσιαλ μάλιστα. Άλλο για τη διαχείριση θυμού, άλλο για τη διαχείριση των νεύρων, άλλο για να κοιμάσαι, άλλο για να ξυπνάς στοιχειωδώς ευδιάθετος, άλλο για να μη σκοτώσεις τρεις μέχρι να πας στη δουλειά σου, άλλο για ν’ αντέχεις το γεγονός ότι είσαι άνεργος, απίστευτη ποικιλία. Οι μάγκες, τα καμένα χαρτιά δηλαδή, χαράματα η ώρα τρεις δεν ξυπνάνε κανέναν, όλοι στο πόδι είναι και δακρύζουν κρυφά γιατί εκείνος ο γονιός που τους άφησε με το καλαθάκι στο πλάι, στις γραμμές του τρένου, δεν είχε τη δύναμη ν’ αφήσει το καλάθι μέσα στις γραμμές.

Κάτι έχω με τα τρένα εγώ τώρα τελευταία. Είναι καιρός που πηγαινόρχονται μέσα κι έξω μου κι ακόμα δεν έχω συλλάβει τη σημειολογία του συμβαίνοντος. Κι όπως θα έλεγε κι ένας άνθρωπος που πραγματικά μ αγαπάει,: η ζωή τρέχει Στέλλααααα, άσε τη σημειολογία και ξεκίνα επιτέλους. ;O,τι τρένο προλάβεις τώρα πια.

Μωρέ εγώ ξέρω που είναι το θέμα. Αλλά για να ξέρει και ο κόσμος, τι αγαπούσες τελικά πιο πολύ: τον άνθρωπο ή το ψέμα; Είναι αυτά τα τάχα μου αμφίσημα που μου τη δίνουνε στα νεύρα. Πείτε παιδιά αυτό που θέλετε. δεν είναι ντροπή η αγάπη, δεν είναι όνειδος. Πείτε την τη ρημάδα. Κι αν δεν έχει επιστροφή δεν πειράζει. Τουλάχιστον να ζει με το βάρος της και ο άλλος. να μην την κουβαλάει συνέχεια ένας μόνος του.

Έξαλλη γίνομαι πλέον κάθε φορά που ακούω τραγούδι σου Κώστα Τριπολίτη. Τούρκος μουσουλμάνος και Οθωμανός μαζί και ταυτοχρόνως. Θέλω να το σανιδώσω και να περάσω από πάνω σου. Όσα ιδεολογικά δίκια και να έχεις, ότι η σιωπή είναι πολιτική πράξη, όσο και πεισματικά να ντουμανιάζεις το καβούκι σου, δεν είναι τελικά δικαίωμά σου η σιωπή της τέχνης σου. Εχουμε απόλυτη ανάγκη από την χειρουργική σου αλήθεια, από την ωμότητα της παρατήρησης και τη δύναμη της αυτοκριτικής που έκανες πάντα στα τραγούδια σου. Στέρεψες; Τόσος ήσουν; Δεν το πιστεύω. Κι αλήθεια να είναι να την αντιστρέψεις. Να ξε-στερέψεις. Θέλω αυτό το ματωμένο ένας και κρυφτό των σχέσεων να μας το διατυπώσεις σήμερα, τον Ιούλιο του 2009.

Παίζει το Κλείσε τα μάτια σου με το Νίκο Πορτοκάλογλου και τη Μελίνα Κανά

Ε ναι πάντα αυτό θα είναι το τραγούδι που θα ορίζει το πέρασμά σου στη ζωή μου, ό,τι κι αν γίνει όπου κι αν ξεβραστούν τελικά τα πτώματά μας. Δεν ήρθαν όλα όπως έπρεπε ή όπως το παλέψαμε, αλλά εγώ 13 χρόνια τώρα δεν έχω σταματήσει να κάνω κάθε βράδυ τη διαδρομή Ναύπλιο-Νέα Κίος μέχρι κάποιος να μου τραβήξει πάλι εν κινήσει το χειρόφρενο. Εσύ κάνε ό,τι νομίζεις.

Advertisements