Παίζει ο Λύκος μ ε την Αρλέτα
Κακοήθειες και αστικοί μύθοι που διαιωνίζουν τις δεισιδαιμονίες. Τα μεσάνυχτα πλέον είναι μεσημέρι για κάποιους. Σε πήρε ο ύπνος κι έγειρες στου καναπέ την πλώρη και βλέπεις ξαφνικά την κόρη σου ντυμένη και βαμμένη στην τρίχα, κοιτάς το ρολόι βλέπεις μεσάνυχτα, γύρισε -σκέπτεσαι. Αμ δε γύρισε! Φεύγει. Βγαίνει. Πάει τη βόλτα της πώς να το πω; Δεν το ‘χω το πρόβλημα γιατί τα πρόσεξα στα νιάτα μου κάτι τέτοια ικριώματα αλλά ιδρώνω και τρέμω μαζί με τους φίλους μου που έχουν παιδιά. Κι όταν λέμε παιδιά εννοούμε κάτι δίμετρες κοπελάρες 20 ετών, κάτι τρίμετρα αγόρια, την τρίτη εκδοχή δεν την έχω ψάξει. Ακούω την Τίνα να λέει: αν δεν πάει 6 η ώρα ν’ ακούσω την πόρτα ότι γύρισε δεν κλείνει το μάτι και στις 7 πρέπει να ξυπνήσω. Εμ γι αυτό είναι άσπρη σαν το χαρτί συνέχεια και λέμε τι έχει. Ύπνο δεν έχει. Μην τα πολυλογούμε: τα πράγματα είναι αλλού αλλιώς και φοβάμαι πως είναι και για άλλους. Δεν είναι των τρελών η δώδεκα η ώρα, είναι η ώρα που ουρλιάζει ότι γερνάμε, μεγαλώσαμε και δεν έχουμε επαφή με τη νέα πραγματικότητα. Καλά μου λυκάκια που ξενυχτάτε είτε έξω μη θέλοντας να μπείτε μέσα, είτε μέσα στο σπίτι περιμένοντας εκείνα που είναι έξω, τη συμπάθειά μου και την καλησπέρα μου.
Γελάω όση ώρα ακούω αυτό το τραγούδι (παίζει το Φάντασμα του κόσμου με τον Μ. Χατζημανώλη), το ρεφρέν του συγκεκριμένα γιατί σκέφτομαι τον κ. Χρίστο Παπαδόπουλο που έγραψε τα λόγια πριν από πολλά χρόνια και σήμερα σέρνεται στα Κάιρα και τις Αιγύπτους φορώντας συχνά άσπρες κελεμπίες μελαχρινός άνθρωπος. Και απορώ κύριε Χρίστο, εσείς ένα ευφυές άτομο, πώς σκεφτήκατε ότι θα μπορούσατε να παραπατήσετε σε άλλο όνειρο. Το ξέρετε καλύτερα από μένα, στο ίδιος λάθος θα συναντιόμαστε και την ίδια θηλιά θα δένουμε όταν ζορίζει ο καιρός. Το φάντασμα του κόσμου φοβάμαι πως είναι λιγότερο τρομακτικό από τον ίδιο τον κόσμο. Να χτες βράδυ ένας άντρας σκότωσε τη γυναίκα του πήρε τα δυο μωρά παιδιά του αγκαλιά και πήδηξε απ’ το μπαλκόνι. Είχε κατάθλιψη λένε, τσακωνόταν το ζευγάρι λένε, θα ‘χουν να λένε τώρα. Για κοινωνικές υπηρεσίες οργανωμένου κράτους δεν ειπώθηκε τίποτα. Να τα αίματα στο σεντόνι του φαντάσματος. Αμ το άλλο! Με τα παιδιά από την Ινδία που σάρωσαν τα Όσκαρ και το αποτέλεσμα είναι στο μεν -ανήλικο λέμε, ε;- κορίτσι να ανέβει η τιμή πώλησής του από τον πατέρα του προς τον υποψήφιο γαμπρό, στο δε αγόρι που η ινδική κυβέρνηση θα χάριζε ένα σπίτι να μένει, τελικά τους έβγαλαν και από την τρώγλη που είχαν. Εεεεεε! Σον Πεν, Σούζαν Σάραντον κι όλοι εσείς οι ακτιβιστές εκεί πέρα απ τον Ατλαντικό, μπορεί να μη γίνουν ποτέ συνάδελφοί σας αυτά τα παιδιά αλλά μήπως θα πρεπε να φτιάξετε μια ομάδα και να πάτε επιδεικτικά να τα πάρετε μακριά από την πατρίδα τους που τα ‘χει ουσιαστικά για θάνατο; Θα κουνηθεί ποτέ τίποτα κάπου κάπως ή έχει τελειώσει για πάντα αυτό το παραμύθι της αλλαγής του κόσμου; Ο,,τι ώρα θες τρελαίνεσαι. Μη σας πω ότι μπορείς να διαλέξεις κιόλας. Να πεις: θα τρελαθώ στις 6.15 το απόγευμα, σήμερα. Θ’ ανοίξεις ν’ ακούσεις ένα δελτίο ειδήσεων και είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σε πέντε λεπτά θα σε αναλάβουν οι νευρολόγοι. Αν έχει μείνει πάντα λίγο φιλότιμο λέμε.

Ευφυέστατο. Κάνε εσύ το βενζινάδικο ν’ ανοίξω εγώ δίπλα το μίνι μάρκετ κι άσε την οικονομική κρίση να κάνει λοβοτομή στους μεγαλοοικονομολόγους. Μόνο οι μηχανόβιοι που θα σταματάνε για βενζίνη σ’ εσένα και για αμερικάνικο τσιγάρο και το πλακέ μπουκάλι του ουίσκι σε μένα, τελείωσε το θέμα μας. Δεν βάζω τον κλάδο νταλίκα γιατί δεν θα ξέρουμε τι να το κάνουμε τόσο χρήμα. Τόσος κόσμος κινειται στα συννεφα, πάει ερχεται, ειναι καθ’ οδόν, μεταφορικά και κυριολεκτικά για σκεφτείτε το. Ξέρω απόψε το ιατρείο έχει μιαν ιδιάζουσα τρέλα αλλά δεν μπορεί κι ο επιστήμονας, σαλεύει κάποια στιγμή. Σοβαρεύω για λίγο για να πω το εξής. Τούτο το άσμα ( έπαιξε το Βενζινάδικο με την Αλκ. Πρωτοψάλτη) έγινε μέγα σουξέ και δικαίως, έχει πάρα πάρα πολύ κόσμο κάτω από τις λέξεις της επιφάνειάς του. Εγώ εντυπωσιάστηκα τότε από εκείνο που λέει: κι απ’ τη λύπη διασκέδαζα. Την έχουνε κατηγορήσει πολύ και πολλοί τη Νικολακοπούλου για τη χρήση που κάνει στη γλώσσα, το σίγουρο πάντως είναι ότι την ΞΕΡΕΙ τη γλώσσα όπως κι αν τη χρησιμοποιεί. Όσοι κάποτε σχολείο διδαχτήκατε αρχαία θυμάστε τι σήμαινε το: διασκεδάνυμι τας λύπας; Απομακρύνομαι από τη λύπη -σήμαινε. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος πυροβολημένος που να το πήρε χαμπάρι αυτό το σημείο στο τραγούδι, αλλά δεν πειράζει. Υπάρχουνε και σοβαρότερα θέματα. Όπως αυτό ας πούμε:

(Παίζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος με τον Γ. Φλωράκη)
Αρχαιότατο το ερώτημα, συνομήλική του και η απάντηση. Το θέμα είναι πως η απάντηση και χωρίς τον ορό την αληθείας είναι σωστή! Τι ταρατατζούμ ήταν αυτό με τους μεγάλους Έλληνες; Τόση μαζεμένη σοβαροφάνεια μου έφερε κρίση πανικού. Καλέ μου σεβαστέ μου κ. Δεσποτόπουλε που να χιλιάσετε τα 94 σας χρόνια, τι να πω γω τώρα; Γιατί να πρέπει να πω; Μόλις είχαμε κάπως καταπιεί τις αδελφές Μαγγίρες του Σαββάτου, τον καημένο το Σάκη που τον τραβολογάνε και πάαααει αυτός, μόλις είχαμε πάρει το ωραιότατο μάθημα πως ένας πιτσιρικάς που μοιάζει με τον Πινόκιο έχοντας ταλέντο και αισθητική μπορεί ν. αποκαταστήσει στιγμιαία έστω ακόμα κι ένα θεσμό σαν της Γιουροβίζιον, μόλις λοιπόν είχαμε περάσει όλες αυτές τις αγωνίες, άρχισαν τα σοβαρά διλλήματα. Αριστοτέλης ή Πλάτων; Βενιζέλος ή Καραμανλής;-οι παλιοί. Λες: κοίτα ρε μια χώρα πόσο ωραία παίζει σε όλα τα ταμπλό! Ταμπλό βιβάν και στα μούτρα μας. Το Όσκαρ πήγε στον Αλέξανδρο, δεν έχω γνώμη αν καλά έκανε ή όχι, μη σας πω δεν μ ενδιαφέρει κιόλας, αλλά πείτε μου είναι δυνατόν να πάρει κανείς σοβαρά μια λίστα στην οποία συνυπάρχουν οι προαναφερθέντες μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη τον Γιώργο Καραγκούνη τον Ιωάννη Καποδίστρια τον Νίκο Γκάλη και τόσους άλλους άσχετους μεταξύ τους; Τι να πεις; Με συγχωρείτε κύριε Παπαχελά αλλά αυτό δεν ήταν καν φάκελος. Ήταν φάσκελος.

(Παίζει το Δεν έχει ταξί μες τη σοφία Παπάζογλου)

Έχει ένα μαύρο Άουντι πάντως που περιμένει να το δεις. Δεν θα κορνάρει δε θα πετάξει φώτα, ένα πουράκι θα καίει στη θέση του οδηγού κι αυτό θα είναι το μόνο σινιάλο. Αν δεν το δεις έχασες. Τα λόγια ήταν πολλά κι άρχισαν να καίνε τον εγκέφαλό μου. Τώρα με σκοτάδι και δακρυσμένες σιωπές θα παριστάνουμε την επικοινωνία.

Χτες είδα την πρώτη μου θάλασσα για φέτος. Στην Καστέλα. Από το μπαλκόνι του δωματίου μιας κλινικής όπου είχα πάει επίσκεψη σε μια φίλη –όχι κάτι σοβαρό. Υπέροχη γειτονιά με παλιές μονοκατοικίες που μου θύμισαν την πατρίδα μου πριν γίνει γρικ αρτ. Μέσα στο δωμάτιο όμως, τρελάθηκα κάποια στιγμή. Είδα τον εαυτό μου 20, 30 χρόνια πριν, σαν εκείνες τις μαριονέτες, με τη διαφορά πως από πάνω μου δεν κρέμονταν κλωστές αλλά ολόκληροι άνθρωποι. Κι εγώ έπρεπε και την ισορροπία να κρατήσω και να φροντίσω να μη σπάσω από το βάρος και πέσουν κάτω οι άνθρωποι που ήταν πιασμένοι επάνω μου. Είδα την παλιά ζωή μου στο σχήμα μιας νεότερης φίλης μου και ίδρωσα. Σκέφτηκα: θεοί τόσους κρατήσαμε, τόσους περιθάλψαμε, για τόσους τρέξαμε, κανένας μα κανένας δεν είδε ΕΓΚΑΙΡΩΣ –το τονίζω το εγκαίρως- ότι το σοβαρό περιστατικό ήμασταν εμείς; Έφυγα με το κεφάλι πιο κάτω κι απ το κάτω ΄,οδήγησα πολλή ώρα να ξεκολλήσω από τις εικόνες και τα σχήματα και το πήρα απόφαση: η λύπη παιδιά δεν έχει μέγεθος. Είναι απέραντη.

Την είχα δει αυτή την παράσταση. Παίχτηκε καλοκαίρι κάπου στο Πεδίο του Άρεως, Κηποθέατρο λεγόταν; Δε θυμάμαι πια. Θυμάμαι το ρίγος όμως που μας διαπέρασε όλους. Γιατί εκείνο το βράδυ η Τάνια Τσανακλίδου ΗΤΑΝ η Εντίθ Πιαφ. Τότε στρέψαμε και πιο καλά την προσοχή μας στον Άρη Δαβαράκη που έκανε εξαιρετική απόδοση των στίχων των τραγουδιών. Ωραίες εποχές. Η επόμενη μεγάλη παράσταση της κυρίας Τσανακλίδου για μένα παραμένει το Μαγικό κουτί. Ανάμεσα σ΄ αυτά απλώς απολαμβάνουμε μια σπουδαία ερμηνεύτρια να λέει αριστουργήματα αλλά και μετριότητες. Έτσι είναι αυτή η δουλειά. Κάθε μέρα αριστούργημα ούτε ο θεός δεν έκανε -που λέει ο λόγος.

(Παίζει το Αγάπη που ΄γινες με τη Μαρίκα Νίνου)

Αυτό το αριστούργημα πάλι γράφτηκε πριν γεννηθώ ακόμα κι εγώ. Το 1955. Η Μελίνα Μερκούρη το έκανε διάσημο αλλά η Μαρίκα Νίνου νομίζω το ερμήνευσε. 15 χρόνια φέτος από τον θάνατο του Μάνου Χατζιδάκι, θα γίνει κάτι; Στο υπουργείο Πολιτισμού το ξέρουνε; Μήπως έχουν ανακοινωθεί πράγματα κι εγώ είμαι αδιάβαστη; Μακάρι, χίλιες φορές μακάρι. Πολύ φοβάμαι πώς θα χαρούμε με ό,τι πάει και θυμάται ο Γιώργος ο Μητρόπουλος.

Δεκαπέντε μέρες στα Ανώγεια θα μας παρασύρει φέτος ο Γιώργος Μητρόπουλος σε μια προσπάθεια να ξανακυλήσει ζεστό αίμα στις φλέβες αυτών των εορτών που καθιέρωσε εκεί πριν από ακριβώς 30 χρόνια ο Μάνος Χατζιδάκις. Ήμουν κι εγώ εκεί, που λένε. Η πρώτη μου δημοσιογραφική αποστολή! Κανέναν δεν ήξερα, ήμουν και ντροπαλή τότε, αφήστε, δύσκολα τα πράγματα, 200 νοματαίοι κι ένα ψάρι ήμασταν, το ψάρι εγώ δηλαδή. Φέτος ο Γιώργος, αυτό το πεισματικό μυρμήγκι του ραδιοφώνου αλλά και του έντεχνου τραγουδιού, θα μπλέξει τα αίματα. Παλιά με καινούργια. Όσοι έχετε προγραμματισμένες διακοπές τον Ιούλιο για Κρήτη βάλτε στο πρόγραμμά σας και τα Ανώγεια. Μην περιμένουμε να έρχεται συνέχεια ο πολιτισμός σε μας, ας κάνουμε κι εμείς κανένα βήμα προς το μέρος του. Έτσι απλά είναι.

Παίζει το Έτσι απλά με τον Κώστα Μακεδόνα

Αυτό το τραγούδι χωρίς να το… ξέρει βεβαίως- φωτογράφισε τα τελευταία 13 ολόκληρα χρόνια της ζωής μου. Μα έγιναν έτσι ακριβώς σας λέω τα πράγματα: Ο ένας έδινε το αίμα ο άλλος το φως και πάει λέγοντας. Και γιατί το συζητώ σα να ‘ναι παρελθόν; Δεν ξέρω. Από τα Χριστούγεννα κι εδώ πολλοί άνεμοι πέσαν στο καράβι μου και σκέφτομαι πως ίσως είναι πιο έντιμο να φεύγεις πριν καταστρέψεις αυτό που τόσο αγάπησες. Ή πριν του χαρίσεις την οδύνη να σε δει να σε παίρνουν πάλι αλλά πια χωρίς επιστροφή.

Ωχ μωρέ Νατάσσα κάθεσαι κι ακούς τον Γεράσιμο τώρα που δεν καπνίζει κιόλας. Ναι Γεράσιμε, σε δίνω στυγνά, να μάθει ο κόσμος. Άκου να δεις πώς έχει η ιστορία κορίτσι μου και αγόρι μου. Με μια δόση θυμό δεν πας Ιπποκράτειο. Θέλει θυμό 50 χρόνων και πέντε ανθρώπων μαζί, στο ρούφηγμα του καπνού για να γίνει σωστά η δουλειά. Ύστερα… Ύστερα Γεράσιμε, και με αλλαγμένη φωνή η ντροπή φαίνεται αγόρι μου, γιατί με όλες τις φωνές το ίδιο πράγμα θα πεις και θα σηκωθείς να φύγεις με το κεφάλι στα χέρια. Θα μου πεις τώρα: ντροπή είναι; Όχι αυτό που είπες δεν είναι, αλλά μήπως θυμάσαι τι ωραία που κλαίγαμε γελώντας τα δυο μας εκείνο το βράδυ για το ξεφτιλίκι που ακολουθεί μετά όταν η καρδιά δεν ξεκολλάει με τίποτα; Τέλος πάντων, έχουμε χρόνια μπροστά μας ν’ αναλύουμε. Την Παρασκευή τελειώνουν οι ανοιξιάτικες εμφανίσεις της οσίας τριάδας στο Μετρόπολις λάιβ στέιτζ κι από ο,τι μαθαίνω ετοιμάζουν έξοδο εντυπωσιακή. Ήταν να παίξουν και την άλλη Παρασκευή αλλά ματαιώθηκε για λόγους ανεξάρτητους από τους καλλιτέχνες. Οσοι δίνατε πανελλήνιες και περιμένατε σαν τρελοι να τελειώσετε για να πάτε να τους απολαύσετε, φοβάμαι, ότι κάποιος δεν σας σκέφτηκε καθόλου.Το καλοκαίρι είναι σχεδόν εδώ. Δημαρχαίοι, πολιτιστικοί σύλλογοι, επαρχία που λες ότι διψάς για ποιότητα, για κάντε κι εσείς το χρέος σαςπρος τους νέους. Και τους συγκεκριμένους και όλους όσοι αξίζουν από αυτή τη γενιά.

Ως εδώ γι’ απόψε, με ένα οργανικό κομμάτι του Μάνου Χατζιδάκι από τα 30 Νυχτερινά. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τους κυρίους Χάρη Κουτουλογένη και Βασίλη Κατσαρό που φρόντισαν τον ήχο μας, και το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη ο οποίος φοβάται πριν από το φόβο μου και ρέει πριν από τα δάκρυά μου, γι αυτό παραμένει ανεκτίμητος, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Η κυρία Γιάννα Τριανταφύλλη ετοιμάζεται να έρθει στη συντροφιά σας. Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και καμιά φορά πονάει κιόλας

Advertisements