Οι νύχτες των ψυχών θα τολμούσα να πω πως είναι αυτές οι τελευταίες. Νύχτες και μέρες αφιερωμένες σε ανθρώπους που μας άφησαν μόνους σαν κοινωνία. Μόλις σήμερα το απόγευμα η γη δέχτηκε την προσωποποίηση της αφοσίωσης: τον Ευγένιο Σπαθάρη. Ήταν καλός; ήταν κακός; δεν ξέρω. Θα το πει η Ιστορία, το έχουν πει ήδη οι σύγχρονοί μας ειδικοί , ήταν σπουδαίος. Τι να πω εγώ η αναλφάβητη; Ομολογώ ότι από παιδί ποτέ δεν με γοήτευε ιδιαίτερα το θέατρο σκιών και μεγαλώνοντας που ήρθαν και τα ιδεολογικά δεν με ενθουσίαζε η ταύτιση Καραγκιόζη και Έλληνα. Αλλά αυτά είναι τόσο ψιλά γράμματα που τους αξίζει ο ακαριαίος θάνατος. Στο πρόσωπο του Ευγένιου Σπαθάρη έβλεπα πάντα την εικόνα ενός ανθρώπου απολύτως αφοσιωμένου, αφιερωμένου, κανονικά ταμένου στην τέχνη που αγαπούσε. Κι αυτοί οι άνθρωποι πάντα μου αρέσουν. Τους υπολήπτομαι και τους σέβομαι κι ας μην τους ξέρω. Ο Ευγένιος Σπαθάρης έφυγε πλήρης ημερών έχοντας χαρίσει σε δεκάδες γενιές πιτσιρικιών και μη το πιο θαυματουργό πράγμα στον κόσμο: το γέλιο. Ας είναι το ταξίδι του ειρηνικό. Καλησπέρα σας.

Χτες Τρίτη 12 Μαΐου έκλεισαν 17χρόνια από την αποφράδα μέρα κατά την οποία ο Νίκος Γκάτσος επέστρεψε για πάντα στην πατρίδα του την Ασέα, ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας. Δεν σκέφτηκα καν την ιδέα του αφιερώματος γιατί ένα αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο, σοβαρό και υπεύθυνο, μπορεί να θέλει και δυο χρόνια δουλειά ώστε να βγουν εκπομπές ενός έτους. Ομοιώματα αφιερωμάτων άκουσα και χτες και σήμερα στα ραδιόφωνα, θα ξεχωρίσω την Έλενα Διάκου και τα ηχητικά της ντοκουμέντα χτες το βραδάκι εδώ στο Δεύτερο, με δυο λόγια το κοινό ενημερώθηκε για την ας την πούμε επέτειο και τραγούδησε πάλι τα αληθινά τα λόγια τα μεγάλα του Νίκου Γκάτσου. Επέλεξα να παίξω στη μνήμη του το συγκεκριμένο τραγούδι γιατί μέσα στο τεράστιο δάσος της εργασίας του ως στιχουργός θεωρώ τον Γιάννη το φονιά ένα μοναδικό δέντρο, ένα δέντρο-πρότυπο, ένα τραγούδι αρχετυπικό τελικά. Είναι τόσο μα τόσο απλό και συνάμα τόσο σπαρακτικό και βαθύ που νομίζω θα έπρεπε να διδάσκεται ως ο ορισμός του τραγουδιού. Δεν θέλω να πω κάτι άλλο. Οι άνθρωποι ορφανεύουν από τους φυσικούς γονείς τους, αλλά από τους πνευματικούς τους πατέρες καμιά φορά είναι σα ν αποχωρίζονται μέλη του σώματός τους. Αυτές οι μέρες των ψυχών που έλεγα και προηγουμένως περιλαμβάνουν και τον, εορτασμό να το πω; των 100 χρόνων από τη γέννηση του Γιάννη Ρίτσου.

Ο Γιάννης Ρίτσος τυπικά υπήρξε το αντίπαλον δέος της αριστεράς ως προς την ποίηση. Δυο Νόμπελ οι… άλλοι -πρώτα ο Σεφέρης και μετά ο Ελύτης- αλλά κι εμείς… ένα Λένιν! Σήμερα ηχούν λίγο αστεία αυτά αλλά εκείνα τα χρόνια μέτραγαν, μη νομίζετε. Δεν τίθεται θέμα ότι ήταν και οι τρεις τους μέγιστοι ποιητές, ετίθετο όμως ότι ένας αριστερός τότε δεν θα έφτανε ποτέ μέχρι το Νόμπελ. Πράγματα που φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με την ίδια την ποίηση –έχουν ωστόσο να κάνουν με τις πωλήσεις και τις μεταφράσεις των έργων και άρα με χρήμα που, μη τρελαίνεστε, κανένας ποιητής δεν πλούτισε, τι δουλειά κάνουν οι εκδότες; Τέλος πάντων. Ο Γιάννης Ρίτσος μολονότι είναι και αναγνωρισμένος και πολυδιαβασμένος, τα τελευταία χρόνια της ζωής του μάλιστα κινδύνεψε να γίνει και λίγο γραφικός, πιστεύω ότι ακόμα δεν είναι τόσο εξερευνημένος όσο άλλοι ποιητές. Πέρα από ό,τι μελοποιήθηκε. το ποιητικό του έργο το κύριο δεν είναι γνωστό στο ευρύ κοινό. Τώρα θα μου πείτε καλά που έχουμε εμβαθύνει σ όλους τους άλλους και μας έμεινε απέξω ο Ρίτσος. Εντάξει, ας πω κι εγώ τον καημό μου που όχι μόνο μ αρέσει να διαβάζω ποίηση αλλά παθιάζομαι και σε επίπεδο ταλιμπάν άμα λάχει. Κανείς δεν είναι τέλειος.
Για να έρθουμε τώρα λίγο πιο κοντά στις ψυχές που παραμένουν επί της γης και φτεροκοπούν πότε φοβισμένα και πότε -να τολμήσω να το πω;-χαρούμενα.

Δε νομίζω ότι μπορεί να πει κανείς κάτι μετά από αυτό που ακούσαμε. Όποιος άκουσε κατάλαβε κι όποιος κατάλαβε ξέρει. Να πω μόνο πώς η κυρία Λένα Πλάτωνος και η μουσική της παρέα εξακολουθούν κάθε Τετάρτη και Πέμπτη να σας περιμένουν στο Κύτταρο. Αν δεν πάτε, σε βεβαιώ πως ΔΕΝ είναι εκείνοι που θα στεναχωρηθούν πολύ. Εσείς το ξένου τραγουδιού χτες την πατήσατε πάλι. 30000 κόσμο λέει, over dose λέει. η τροχαία άφαντη λέει, σκηνές Αφγανιστάν για να φύγουν από τη Μαλακάσα οι άνθρωποι. Με συγχωρείτε αλλά νομίζω πως αν ήμουν εκεί θα τον είχα δείρει εκείνον που το έτσουξε. Εντάξει ξέρω είμαι από άλλο πλανητικό σύστημαγεια σας.

Ναι, δεν υπάρχει μάταιο ταξίδι. Αλλά: πάμε στον κόσμο υπέροχα μονάχοι; Υπέροχα;. Γιατί εγώ δεν αισθάνομαι καλά μέσα σ όλην αυτήν την ερήμωση; Ξέρω, κάνω τα πάντα για να τους διώξω όλους από δίπλα μου αλλά αυτό είναι ένα ψέμα, να το ξέρετε, να το πείτε αν χρειαστεί ποτέ. Δε θέλω να είμαι μόνη μου κόσμο, θέλω κόσμο πολύ κι ας μην ξέρω κανέναν τους, να περπατώ ανάμεσα σε σώματα που προχωρούν στο δικό τους πεπρωμένο να διασχίζω δρόμους που προπορεύονται και έπονται άλλοι κι ας μην ξέρω κανέναν κι ας μη μου μιλήσει κανείς. Είναι η ελπίδα πως ίσως… που ξέρεις… μπορεί… σ αυτή τη στροφή…. στην επόμενη… να περιμένει μια συνάντηση.

Παίζει ο Θερμοσίφωνας με τη Γιώτα Νέγκα
Καλά θα κάνει να μην πλησιάσει η μητέρα γιατί ποτέ δεν είναι αργά για να δείρεις κάποιον. Έχω ρίξει εγώ κλωτσιές στα μάρμαρα… Κοίτα να δεις. Εγώ ξέχασα να τον ανάψω πλύθηκα με κρύο νερό, πάει η καρδούλα, ο Νίκος και σε σπίτια με μπόιλερ που ζει κατά καιρούς τρέχει τις νύχτες να βρει θερμοσίφωνα να κατεβάσει το διακόπτη. Σαν να μη μας έφτανε το οικογενειακό μας δράμα με τους θερμοσίφωνες, σήμερα το απόγευμα ήρθε και τρύπωσε δίπλα μας ένα δίχρονο κοριτσάκι με κάτι τεράστια μάτια γεμάτα φόβο. Έκατσε πάνω στα πόδια του σε μια γωνιά Και μας περιεργαζόταν τρομαγμένο. Ήταν σαφές πως προερχόταν από άλλη ιστορία, δεν ξέρω μέσω ποιας επιστημονικής μεθόδου με τον χωρόχρονο υπεισήλθε στη δική μας, πάντως ήταν εκεί και κοίταζε. Και δεν το ‘χω σε χειρότερο από το να με κοιτάζει ένα παιδί. Χίλιες φορές να με κοιτάζουν με αίμα στα μάτια ο Αλή Μπαμπά και οι 40 κλέφτες, πάντως-όχι-παιδί. Τι κοιτάς παιδί μου; λέω χίλιες φορές πιο τρομαγμένη εγώ από εκείνο. Πώς σε λένε, από πού είσαι; Κοίταζε αυτό, πήρε να δακρύζει, ωραία λέω, τώρα θα συνεννοηθούμε σε μεγάλο βάθος διαταραχής, σκανάρω τι υπάρχει στο χώρο γύρω μας, βλέπω πράσινο σαπούνι βλέπω νερά στο πάτωμα βλέπω μια νέα γυναίκα με κομπιναιζόν και το άρρωστο στήθος της έξω, να κατευθύνεται προς το παιδάκι, δεν θυμάμαι πώς έγινε τι έγινε μέσα στον πανικό, θυμάμαι μόνο να το κρατάω στην αγκαλιά μου και να τρέχουμε σε άγνωστους δρόμους τοπία χώρους χρόνια πρόσωπα, εκείνο ναχει γείρει στον ώμο μου και να μου ψιθυρίζει στ αυτί: εμένα θα με γνωρίσεις σε 30 χρόνια από σήμερα, αλλά επειδή ξέρω ότι θα προσπαθήσεις να με σώσεις, σε έχω ήδη στοιχειώσει!
….Λοιπόν…. ως εδώ οι αντοχές. Η γιατρός σηκώνει ψηλά τα χέρια κηρύσσει την εκπομπή σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δηλαδή φασισμό δηλαδή θα βάλω τραγούδια για πάρτη μου, όσοι πίνετε αρχίστε, όσοι καπνίζετε συνεχίστε κι όσοι αγαπάτε το χορό αμέσως όρθιοι. Πάμε.

Ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά που έγραφε και χρόνια πριν ο Οδυσσέας Ελύτης. Μωρέ αν κάτσω γω να σου πω τι έβλεπα στον ύπνο μου από 9 χρονών παιδί δεν θα τα σκίσεις τα πτυχία θα τα μαγειρέψεις και θα τα κάνεις τραπέζι στους φίλους σου. Όσοι πήγανε στον ύπνο για παρηγοριά και τον βρήκαν στη θέση του τη γλυτώσανε φτηνά, σαν τους φυλακισμένους που άμα εργάζονται μετράει η κάθε μέρα της ποινής τους διπλή. Όσοι δεν τον βρήκαν όμως; Όσοι τιμωρήθηκαν με τον φόβο του θανάτου που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους και τάχθηκαν να μείνουν ακοίμητοι για πάντα, μ αυτούς τι γίνεται παιδιά; Η φαρμακευτική κάνει άλματα , και τριπλουν και επι κοντώ και το άλλο το απλό, αλλά έλα που εγώ πάντα σιχαινόμουνα τα σπορ;

Παίζει η Στέλλα Χασκήλ με τη Μαριώ

Η ειρωνεία είναι πως η πιο διάσημη Στέλλα υπήρξε μια γυναίκα που την έλεγαν… Μελίνα. Τιμή μας βέβαια δεν λέω θα σωθεί κάπως το όνομά μας έστω και μ ένα είδος ετεροπροσωπίας. Μια Στέλλα τι την είχατε θα λένε όσοι γεννήθηκαν να ψάχνουν και η μόνη απάντηση θα είναι : ακουστά. Την είχαμε ακουστά! Όχι δεν ψάχνω καμιά υστεροφημία, μη νομίζετε, παίζω απλώς με τα λόγια τα ειπωμένα και τα μασημένα, παίζω με τα ονόματα που μας δίνουν ή που μας παίρνουν, εγώ ας πούμε αν είχα γεννηθεί ένα χρόνο νωρίτερα θα λεγόμουν Κατερίνα αν είχε ζήσει η πραγματική Κατερίνα δεν είχα γεννηθεί εγώ. Όλα παιχνίδι είναι, τζόγος σκληρός των αισθημάτων για να κλαίς και να μη φωνάζεις, για να φωνάζεις και μετά να ντρέπεσαι που δεν είχες το δικαίωμα να φωνάξεις, για να διεκδικείς αυτό που ξέρεις ότι ποτέ δεν θα έχεις γιατί όποιος σε αρνήθηκε μια φορά σ αρνήθηκε γα πάντα. Να κεράσω ένα τραγούδι ρε Στέλλα των τραγουδιών;

Παίζει το Περαστικός κι αμίλητος με τη Σωτηρία Μπέλλου

Το αμίλητος το έχασα στο παρά ένα λεπτό. Σ όλα τα άλλα είμαι μέσα. Κι αν κάποτε σου έρθει να το χορέψεις αυτό το τραγούδι τα παλαμάκια από τον ουρανό θα είναι δικά μου. Συμπέρασμα δεν έβγαλα για να σου το κληροδοτήσω. Και ο θεός τις έκανε τις αδικίες του και ο κόσμος βγήκε σκάρτος άπειρες φορές. Ένα χατίρι ψάχνω δεκαετίες τώρα. Να ξημερώνει Κυριακή και να μυρίζει το σπίτι τηγανίτες. Η μόνη τρυφερότητα της μάνας μου, αυτές οι Κυριακές. Να ξημερώνει λοιπόν Κυριακή να μυρίζει το σπίτι τηγανίτες και θεέ μου να μην έχει αρχίσει ακόμα η κύρια ζωή μου.
Advertisements