Δεν θα στο ευχόμουν να κρατούσε η νύχτα για πάντα φίλε Αλκίνοε. Προσωπικά θα έδινα τη μισή μου ζωή γι αυτές τις νύχτες μιας στιγμής. Ας είναι. Ο καθένας λέει τα δικά του. Είχα πάααρα πολλά χρόνια να πάω σ εκκλησία για ευχάριστο γεγονός. Το υπέστην την περασμένη εβδομάδα για το χατίρι μιας δαιμόνιας πιτσιρίκας που είχε κάθε λόγο να ουρλιάζει στα μικρά πνιξίματα που μας κάνουν για να πάρουμε ένα ρημάδι όνομα. Πριν και μετά το παιδί ήταν μια χαρά. Πολύ βίαιο το μυστήριο και, να με συμπαθάτε οι θρησκευόμενοι, 52 πήγα κι ακόμα δεν έχω καταλάβει το λόγο. Πέρσα ονομάστηκε ο μικρός σατανάς κι ας φώναζαν απεταξάμην οι νονές του. Αυτά τα δείχνει η ιστορία καλοί μου άνθρωποι. Μια χαρά κοριτσάκι, με τον ακάθιστο και τον αεικίνητο για παρέα, έβγαλε την Παναγία σε όλους μόλις συνήλθε από το σοκ. Τώρα είναι στο νησί του, στη Μυτιλήνη και θα μεγαλώσει φαντάζομαι με λιγότερο φόβο από εκείνον των γονιών του. Αλλά εγώ γιατί έχω την αίσθηση ότι άφησε εδώ πίσω του εκείνο το τεράστιο ερωτηματικό βλέμμα να μας προσέχει -ενδεχομένως και να μας νουθετεί; Καλησπέρα σας.

Ένα νανούρισμα από την Κάτω Ιταλία ερμηνευμένο θαυμάσια από τις αδελφές Βουγιουκλή, γιατί η Πέρσα και κάθε άλλο παιδάκι τέτοια ώρα πρέπει να ονειρεύεται αγγέλους. Άσε το ραδιόφωνο κάτω κοριτσάκι μου. Αν αρχίσεις από τώρα ν ακούς Ιατρείο ασμάτων θ αυτοκτονήσουμε 20 άνθρωποι στη σειρά. Άσε, θα μεγαλώσεις και θα σου εξηγήσει η νονά σου γιατί ΔΕΝ πρέπει να έρθεις κατά τη δική μας τη μεριά. Γιατί πρέπει να μείνεις στην όχθη της χαράς και του γέλιου χωρίς κατ’ ανάγκην να γίνεις ανόητη και επιφανειακή. Υπάρχουν δίοδοι, απλώς εμείς δεν είχαμε ανθρώπους να μας τις δείξουν. Εσύ, δόξα τους θεούς, έχεις την καλύτερη πυξίδα, εκεί, Βοτανικό μεριά.

Τι γράφει κι αυτή η γυναίκα! Κάθε της τραγούδι είναι, στιχουργικά τουλάχιστον, ένα μικρό δοκίμιο. Τι κράτησα εγώ τώρα από αυτό που ακούσαμε ; Εκείνο το: Σκοτώνω για στοργή μα δε γυρίζω πίσω –εμ τι άλλο θα κράταγα; Η Δανάη Παναγιωτοπούλου -διότι περί αυτής βεβαίως ο λόγος- απόψε πήρε μέρος στη συναυλία που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, για την Κων/να Κούνεβα. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις του ιατρείου δεν μου επέτρεψαν να είμαι εκεί αλλά νομιζω οτι εχω μάθει σχεδόν τα πάντα.Η συναυλία εγινε για μια γυναία γενναία, που την έριξαν βιτριόλι επειδή ηταν συνδικαλίστρια και… καθαρίστρια. Να δω βιτριολι σε πρόσωπο γιατρου συνδικαλιστή και τι στον κοσμο. Μπέλλου δεν θα γίνει η ατυχης Κούνεβα αλλά χρειάζεται πολλά. Στη συναυλια πηραν μερος μεταξυ αλλωνη Νενα Βενετσάνου, η Καλλιόπη Βέττα με τον Γιάννη Ιωάννου, ενα πολυφωνικο συγκρότημα γυναικών από τη Βουλγαρία , η Σωτηρια Λεονάρδου και κάποιοι που τωρα ξεχνάω-συγνωμη. Μαζεύτηκαν 700-800 άτομα. Με συγκινούνακόμα τέτοιες πρωτοβουλίες κι ας γίνονται πια πολύ αραιά. Μ ενθαρρύνουν κάτι τέτοια ώστε να μη θεωρώ το κοινωνικό σώμα εντελώς νεκρό. Ποια είναι η αλήθεια τελικά; Το κοινωνικό σώμα ΕΙΝΑΙ νεκρό. Βρέθηκαν 800 ζωντανοί. Τώρα θ ανοίξω μια μεγάλη παρένθεση και θ ακούσουμε και θα μιλήσουμε για νέους καλλιτέχνες που είτε δυσκολεύονται να πορευτούν είτε δεν βρίσκουν ένα χιλιοστό εδάφους να πατήσουν το νυχάκι τους είτε τους εξωθούν στο απόλυτο περιθώριο επειδή δεν είναι άμεσα ευπώλητοι και αναλώσιμοι. Για πάμε να ακούσουμε μια γυναίκα που δηλώνει και είναι… ψάλτρια!

Τι να τις κάνει τις φιλαρμονικές και τις συμφωνικές ορχήστρες όλου του κόσμου αυτή η γυναίκα;. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο ήχος της σιωπής. Της σιωπής μας. Για να μπορέσει να μας μαγέψει. Ήταν η κυρία Νεκταρία Καραντζή μαθήτρια και διάδοχος με όλο το βάρος της ευθύνης καθώς φαίνεται του κ. Χρόνη Αηδονιδη. Ξέρετε, είναι σύζυγος γνωστότατου τραγουδοποιού αλλά θα την υποτιμούσα αν έλεγα ποιανού. Όπως θα υποτιμούσε και την ίδια να έχει χρησιμοποιήσει τους ανοιγμένους δρόμους του συζύγου της. Άλλην οδό επέλεξε, άλλο είδος υπερασπίζεται και το κάνει με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Εμείς εδώ θα την ακούμε συχνά –όσο τουλάχιστον μας το επιτρέπει η ίδια. Πάμε τώρα ν’ ακούσουμε μια φωνή και μια παρέα που όπως τα βλέπω θ αποτελέσουν τον πολιορκητικό κριό για τη γενιά τους.

Τι να λέμε τώρα; Τα παιδιά το έχουν: και το ταλέντο και το χάρισμα τα τραγούδια τους να περνάνε στον κόσμο εύκολα και γρήγορα χωρίς να είναι ούτε εύκολα ούτε γρήγορα -με την έννοια του βιαστικού. Θεωρούνται από κάποιους τα τυχερά παιδιά αυτής της γενιάς, δεν θέλω επί του παρόντος να μιλήσω για την τύχη τους, να ξέρετε πάντως ότι έχουν γνωρίσει και το πυρ και το σίδηρο στο πετσί τους απλώς έχουν ένα αλύγιστο πείσμα επιβίωσης με τους δικούς τους όρους. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Θέμης Καραμουρατίδης υλοποιούν το καλύτερό τους όνειρο μέσα από την παρουσία και τη φωνή της Νατάσσας Μποφίλιου στο Μετρόπολις λάιβ στέιτζ. Όσο κρατάει η Άνοιξη και…. Αν βρείτε θέση. Πάμε τώρα στα δύσκολα

Στίχοι και μουσική Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης. Ερμηνεία: Μαρία Παπαγεωργίου. Και το Οσκαρ πάει… στο μόρφωμα που λέγεται σημερινή ελληνική δισκογραφία. Το τραγούδι αυτό με 10-11 ακόμα αδελφάκια του προσπαθεί κάνα χρόνο να βρει δρόμο προς το φως, βρήκε το μέσον αλλά στην τελική ευθεία του βγάλανε άκυρη την προσπάθεια. Να τα πούμε με το όνομά τους όμως. Ελληνική δισκογραφία σήμερα είναι δύο πράγματα: τα cd που κυκλοφορούν μπιτ παρά για τους δημιουργούς οι εφημερίδες και οι εταιρείες που πλέον είναι σαν την ελληνική αριστερά: ένα είναι το κόμμα. Μια είναι η εταιρεία, ένας είναι ο πρόεδρος με πολλούς επί της γης προφήτες για να προλαβαίνει τα είδη του τραγουδιού που είναι πολλά. Ο μέγας τζόγος γίνεται με τους παλιούς και τους σίγουρους βεβαίως. Εκει θα γινονται τα μεγάλα συμβολαια και θα ρέει το χρημα φαντάζομαι. Ως και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου είδα να μετακινείται που από… κτίσεώς του ανήκε στη Μινος -αντε και στην ΕΜΙ. Φοβερά πράγματα. Λοιπόν το δια ταύτα για τους νέους που προαναφέραμε είναι: θλιβερά τραγούδια, επαρκής τραγουδίστρια και δεν θυμάμαι τι άλλο απεχθές. Δεν αρκούσε ένα απλό: δε γουστάρω βρε αδελφέ δε μ αρέσουνε δεν τα βγάζω, έπρεπε να τσακίσει και τα φτερά των παιδιών. Αλλά να δείτε που τα φτερά δεν θα τσακίσουν τόσο εύκολα. Κι όταν η Ιστορία κύριε Γιωργίκα μου θα θυμάται εσάς με πολλά ερωτηματικά τα οποία ενδέχεται να εχουν απαντηθεί ως τότε, θα λέει Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης και Μαρία Παπαγεωργίου και…. και… και ονοματα άλλων νέων σημερα παιδιών και θα γλυκαίνει το στόμα της από τα ωραία τραγούδια που θα καταφέρουν κάποτε να βρουν το δρόμο τους. Το τραγούδι που ακούσαμε λέγεται Όμορφοι και ηττημένοι. Για τη φωνή της Μαρίας τα έλεγα πρόσφατα, το κοριτσάκι είναι σπουδαίο. Αυτό το ηττημένοι όμως δεν πρέπει να τους το επιτρέψουμε να το αισθανθούν. Πάμε τώρα σε κάτι πιο ερασιτεχνικό αλλά όχι λιγότερο αξιό9λογο κατά τη γνώμη μου

Κώστας Γαϊτανάς μουσική και τραγούδι Τάσος Μητσελής στα λόγια. Είναι κάνα δυο χρόνια νομίζω που τους παίζει το ιατρείο. Ε, τίποτα, δεν έχουν βρει χαραμάδα ακόμα οι άνθρωποι. Θα μου πεις του εντέχνου κι αυτοί δε μάθαιναν καμιά δουλειά της προκοπής. Τι να τα κάνουμε δηλαδή όσα βγαίνουν ψαγμένα και με άποψη, να τα σφάξουμε στο γόνατο; Τόσα τοξικά απόβλητα εκπέμπονται τις νύχτες στα ξεφαντάδικα τα ωραία τραγούδια μας βρωμίσανε; Θα το ξαναπώ. Εμείς εδώ θα παίζουμε ο,τι μας εμπιστεύονται και ό,τι μας αρέσει. Κι ας μη δισκογραφηθει ποτέ. Θα γίνουν ταξιτζήδες οι δημιουργοί τους, μπετατζηδες, δεν ξερω, αλλά τα τραγούδια τους θ ακουστούν, δια της ραδιοφωνικής μας βίας. Πάει και τελείωσε. Όσο γι αυτό που ακούσαμε, νεαρέ Τάσο, μόνο μεγάλες φωτιές να ανάβεις παιδί μου κι ας είναι και για το τίποτα. Κλείνει η παρένθεση, συνεχίζουμε με τα άλογα που πρόλαβαν να τρέξουν πριν το ιπποδρόμιο γίνει ο απόλυτος στάβλος.

Τελικά αυτό το αρνάκι που κατέληξε; Στη Βηθλεέμ για τη γέννηση ή στη σούβλα για το Πάσχα. Δεν το διευκρινίζει ο ποιητής, ο Λόρκας, κι αυτό δεν είναι σωστό. Τέτοιες ασάφειες περί ζωής και θανάτου δεν βοηθούν τους ασταθείς χαρακτήρες. Να μείνουμε στους ποιητές, για λίγο, για πολύ, για όσο μας βγάλει.

Ποίηση του Άραβα Άδωνη, μουσική του πολυτάλαντου Μιχάλη Ανδρονίκου, απήγγειλε ο δικός μας, εδώ, ο πολυπράγμων Νίκος Αϊβαλής. Αφιερωμένο το κομμάτι στο φίλο που πριν από λίγο καιρό μου έγραψε: πόσα σχήματα πια να πάρω μέσα από τις στάχτες μου; Όταν είδα με τα μάτια μου τι εννοούσε δεν ήθελα να έχω πια μάτια. Θα πείτε υπερβολές και φιλολογίες του κερατά. Δεν είναι έτσι. Ξέρετε οι άνθρωποι μπαίνουμε ο ένας μέσα στον άλλο λίγο απρόσεκτα ίσως και λίγο βιαστικά. Δεν ορίζουμε με ποιούς θα εμπλακούν τα συναισθηματά μας ούτε πότε ούτε γιατί, δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει ημερομηνία έναρξης μιας σχέσης μιας φιλίας μιας επαφής. Απλώς μπαίνουμε ο ένας μέσα στον άλλο και προσπαθούμε να ταχτοποιήσουμε κάπως το σύμπαν που βρίσκουμε. Γι αυτό λοιπόν: τι σχήμα να σου δώσω εγώ ειδικά που αρνήθηκα όλα τα σχήματα και όταν έχω να κάνω με των άλλων μάλλον μαστροχαλαστής είμαι παρά ζωγράφος;

Σε ποια θάλασσα θ αντέξει η ζωή μου σε ποια πλημμύρα! Ποίηση Γιώργου Σαραντάρη ερμηνευμένη και μελοποιημένη από τη Μαρίζα που Κωχ. Καινούργιος δίσκος με τίτλο Πάνω στη θάλασσα εγώ τραγουδώ με τη Μαρίζα Κωχ να επιμένει να βάζει μουσική στην ποίηση, να γράφει τραγούδια δικά της και να χτυπάει στο τέλος και τρία υπέροχα ηπειρώτικα. Σε πείσμα όλων των καιρών. Άλλης κοπής καλλιτέχνες, άλλου νομίσματος όψεις, άλλης ύπαρξης ένοικοι. Μαζί τους.

Άρχισε απόψε αλλά εμείς λόγω εργασίας θα πάμε αύριο. Είναι από τις φορές που λέω: λες να υπάρχει θεός και να πρέπει ν αρχίσουμε να τρέχουμε; Είχα σκάσει το καλοκαίρι που έλειπα από την Αθήνα όταν η Λένα Πλάτωνος εμφανίστηκε στο Ηρώδειο. Θα μου αρκέσει και το Κύτταρο, τι να κάνω, δεν είναι να τα χάνει κανείς αυτά. Ελπίζω να μου αρκέσει και η δόση Πλάτωνος γιατί πολλά ονόματα βλέπω ένα γύρο και κάτι δε μ αρέσει. Χωρίς καμία διάθεση να υποτιμήσω τους άλλους καλλιτέχνες –δεν με παίρνει κι άλλωστε αυτοί που είναι- μου δημιουργεί μια συγκεκριμένη φοβία η παρουσία τους. Λοιπόν: Δεν εχει λόγια. Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη γεμίζουμε το Κύτταρο, τέλος.

Κοιμίσαμε θέλουμε να πιστεύουμε στην αρχή της εκπομπής τα πολύ πολύ μικρά παιδιά, είπαμε τώρα μ αυτό το Παραμύθι να κοιμίσουμε και τα μεγαλύτερα παιδάκια, χαρτάκια, ανθρωπάκια που έχουν πρωινό ξύπνημα κι ένα σωρό περιστατικά μέσα στη μέρα τους. Άιντε, υπνον ελαφρύ που έλεγε και η γιαγιά την οποία δεν γνώρισα, κι άμα σας περισσεύει λίγος στείλτε και σ εμάς.

Ως εδώ γι’ απόψε, με το Τσιτσάνειον Ο,τι κι αν πω δεν σε ξεχνώ διασκευασμένο από τον Σταύρο Ξαρχάκο. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τον κ. Νίκο Αναγνώστου που φρόντισε τον ήχο μας, και το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη ο οποίος είναι όλο νεύρα επειδή η κόρη του, 5 μηνών, ΔΕΝ είναι ακόμα σε θέση να κάνει διάλογο μαζί του –αχ κοριτσάκι μου ακόμα δεν έχεις δει τίποτα-, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Η κυρία Γιάννα Τριανταφύλλη ετοιμάζεται να έρθει στη συντροφιά σας.
Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα.
Εδώ η μουσική ακούγεται και, καμιά φορά, πονάει κιόλας

Advertisements