Θα τους δίνεις το αίμα της καρδιάς σου. Και; Και, στατιστικά, θα σε ρωτούν: μήπως έχετε κονιάκ, μπακάρντι, μοχίτο, κάτι πιο ελαφρύ τέλος πάντων; Πάντα κάτι μένει για να βρεις, λέτε κύριε Μάνο Ελευθερίου. Θα σεβαστώ και την πείρα σας και τη σοφία σας, τελικά, ναι έτσι είναι. Κάτι μένει για να βρεις. Δεν το προσδιορίζετε άλλωστε -σοφά ποιών. Δεν λέτε κάτι καλό, λέτε αορίστως: κάτι! Κι αυτό το κάτι μπορεί να είναι ένα πεταμένο πουκάμισο στην ακροθαλασσιά, το γάντι ενός μονόχειρα, τα αποκαΐδια ενός ανθρώπου που και να θέλει δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει ποιανού τη ζωή λεηλατεί με τις αγνότερες των προθέσεων. Λέτε και πάντα μένει κάτι για να πεις. Εδώ είμαι μέσα με τα όλα μου. Μένει κάτι να πεις. Ένα αντίο λ.χ. ή μια καλησπέρα. Καλησπέρα

Εμένα οι νύχτες μου είναι λευκές και χημικές. Έτσι έχω όλο το χρόνο να σκεφτώ τις αναμνήσεις που κατέστρεψαν την οικογένειά μου εδώ και τρεις τέσσερις γενιές. Ευτυχώς το έργο τελειώνει μαζί με μένα και το Νίκο και το φοβερό γονίδιο θα πάει στον αγύριστο. Μέχρι τότε ωστόσο, οι νύχτες των χαμένων στοιχημάτων θα αθροίζουν πικρία σ’ ένα σώμα που δεν ζήτησε παρά την απαλότητα μιας αυταπάτης. Τα απόκρημνα λόγια είναι για τους τολμηρούς της αγάπης. Τσάμπα γράφτηκε νομίζετε το : στον κόσμο που ‘ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό;

Ένα αντίο και από εμάς στον Σταμάτη Μεσημέρη. Εκπροσώπησε τη θλίψη μας ο συνάδελφος κ. Πάνος Χρυσοστόμου με το αφιέρωμα στον απελθόντα που έκανε τη Δευτέρα. Όχι καλέμ καμιά δισκογραφία δεν σπαράζει και ας της έδωσε μπόλικα σουξέ ιδιαιτέρως δια στόματος Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Ο Σταμάτης Μεσημέρης ήταν πάντα από αλλού. Έχουν ειπωθεί όσα έπρεπε, θα βάλω μια μικρή προσωπική πινελιά. Ήταν περίπου 1984 και δούλευα στη Μεσημβρινή. Με φωνάζει η αρχισυντάκτριά μου και μου λέει: θα πας να μιλήσεις μ ένα περίεργο γιατρό που λέει ότι θεραπεύει με τη μουσική. Πήγα, κάπου εκεί στο Κολωνάκι ήταν το γραφείο του. Ο Σταμάτης Μεσημέρης ήταν τότε κλινικός ψυχολόγος. Τονίζω το τότε, γιατί μιλάμε για μιαν εποχή που η κατάθλιψη και οτιδήποτε γύρω από αυτήν ήταν στο όριο του ποινικού αδικήματος για τον πάσχοντα. Γνώρισα λοιπόν ένα νέο επιστήμονα γεμάτο ενθουσιασμό και ιδέες που έφτιαχνε θεραπευτικές ομάδες χρησιμοποιώντας ως μέσον βοηθείας τη μουσική. Αργότερα -δεν ξέρω αν παράτησε αυτή του την ιδιότητα- τον είδα και τον παρακολούθησα να αθλείται και αυτός στις αρένες της ελληνικής δισκογραφίας. Είχαμε μιαν αραιή επικοινωνία και μια … στενή αλληλλοεκτίμηση αλλά ως εκεί. Σταμάτη, μάζεψέ τους εκεί πάνω και βάλτους να τραγουδάνε. Ξέρεις εσύ ότι, με την ίδια λύπη μεταφερόμαστε και στους άλλους κόσμους -όπου υπάρχουν.

Γιατί κι εδώ να ήσουν σάμπως θα σου έλεγα τίποτα; Θα σ’ άφηνα να μάθεις για την καρδιά μου για το κεφάλι μου για την υπόφυση που πάει να με διαλύσει; Όχι για να μη στεναχωρηθείς. Για να κρατήσω το πείσμα μου της απόστασης. Την τιμωρία σου: Να μη σου δώσω ποτέ αυτό που σου έχω. Όσο για τώρα που μιλάμε, τι να σου λέω Άννα μου Αννούλα που στην περίπτωσή μου είσαι μάνα μου μανούλα; Τι στην ευχή να σου πω όχι για να το καταλάβεις αλλά για να του δώσεις μια να το γκρεμίσεις να το πετάξεις από μέσα μου. Ξέρεις, ίσως αυτή να είναι και η πρώτη μας φορά. Απόψε. Μαμά… πονάει!

Παίζει το Τσιγάρα βαριά

Πιάνο-φωνή. Στο εμπόριο κυκλοφορεί με πλήρη ορχήστρα, μην ανησυχείτε. Κυκλοφόρησαν τα Τρία μυστικά τραγούδια των Γεράσιμου Ευαγγελάτου-Θέμη Καραμουρατίδη με ερμηνεύτρια τη Νατάσσα Μποφίλιου. Να πάτε να τα πάρετε και μαζί με αυτά να ζητήσετε τον πραγματικά «κρυμμένο» δίσκο που λέγεται Μέχρι το τέλος ώστε να έχετε μια πλήρη εικόνα του τι πάνε να μας κάνουν αυτοί οι τρείς. Το διέπραξα. Πήγα στο Μετρόπολις λάιβ στέιτζ να δω την φετινή τους Άνοιξη. Δεν θέλω να πω πολλά. Κάτι έχει γεννηθεί στο ελληνικό τραγούδι. Και οφείλετε να το παρακολουθήσετε τώρα που σιγά σιγά ανθίζει. Το κορίτσι-γυναίκα που αλωνίζει τη σκηνή έχει ερμηνευτικά το μέλλον στα χέρια του. Ο σύνθετης είναι ευφυής και στις ενορχηστρώσεις του πλην, Γεράσιμε, εγώ δεν κατάλαβα γρι από τα βίντεο. Ή είναι πολύ προχωρημένα για πάρτη μου ή εκείνο το βράδυ πέρναγα την περιστασιακή μου νοητική στέρηση. Κάθε Παρασκευή τα παιδιά είναι εκεί κι επειδή -τι να κάνουμε;- διώχνουν κόσμο από αυτή την εβδομάδα θα παίζουν και Σάββατο. Αν θα τους απολάυσετε είναι ευθύνη δική σας. Για να παίξουμε τώρα κάτι που συνέβη εδώ μέσα πριν από ενάμιση περίπου χρόνο πριν η οσία τριάς γίνει τόσο δημοφιλής. Το βρήκες Δημήτρη;
Παίζει το Δι’ ευχών σε ενορχήστρωση Θ. Καραμουρατίδη και μ ερμηνεύτρια τη Νατάσσα Μποφίλιου από ζωντανή ηχογράφηση στο Ιατρείον Ασμάτων.
Το θυμάστε; Μήπως να το ξανακάνουμε; Άλλωστε εκείνο το βράδυ πρωτοπαίχτηκε δημόσια το Μέχρι το τέλος το οποίο βάφτισε και τον δίσκο που έκαναν αμέσως μετά. Θέλω να πω κάτι. Στο διαδίκτυο γίνεται ο,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Με βρίζουνε λοιπόν ότι υποστηρίζω πολύ αυτά τα παιδιά, ότι μιλάω για τη Νατάσσα σα να ναι κόρη μου ή ανιψιά μου και άλλες παρόμοιες βλακείες. Μισό λεπτό. Τους υποστηρίζω; Ναι! Με χίλια! Και θα τους υποστηρίζω όσο είναι και κάνουν αυτό που κάνουν. Αν πάψει να μου αρέσει η δουλειά τους θα αποσύρω την όποια στήριξή μου. Από εκεί και πέρα δεν σηκώνω σπαθί στη μύγα μου. Σας το ξανα ‘πα. Εδώ έχετε βήμα ν ακουστείτε, στείλτε τη δουλειά σας, το μόνο κριτήριο που θα υποστείτε είναι η προσωπική μου αισθητική, τίποτε άλλο. Πολύ θα με τιμούσε να ήταν κόρη μου η Νατάσσα αλλά και τα αγόρια πλην… έχασα, τους έκαναν άλλοι. Και για του λόγου μου το αληθές ακούστε τώρα κάτι από μια φωνή που ΔΕΝ ξέρετε και την οποία το δηλώνω: την υποστηρίζω, μου αρέσει πολύ.

Τι κοντράλτο είναι αυτή Παναγία μου; Αν δείτε δε από πού βγαίνει αυτή η φωνή θα τα χάσετε. Μιλάμε για ένα κορίτσι 1,5 -2 κιλά μ΄ ένα χαμόγελο χιλιομέτρων που θέλεις να το πάς στο λούνα παρκ να παίξει, να του πάρεις σοκολάτες, τέτοια. Αλλά άμα πιάσει μικρόφωνο! Τρελαίνεσαι. Μαρία Παπαγεωργίου –σημειώστε με κεφαλαία το όνομα παρακαλώ- λέγεται η νεαρά κυρία κι αν θέλετε να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι αυτά που περιγράφω δεν έχετε παρά το Σάββατο να πάτε στον Πυρήνα όπου εμφανίζεται μαζί με τον τραγουδοποιό Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη. Το τραγούδι που ακούσαμε λέγεται Έρωτες –πώς αλλιώς;- και είναι μέρος από έναν δίσκο που έχουν ετοιμάσει οι δυό τους και θέλουν να πιστεύουν πως βρίσκονται στην τελική ευθεία της κυκλοφορίας του. Τι να κάνω; Μ’ αρέσουν τα ταλέντα. Μ’ αρέσει ν ακούω το μέλλον από τα χείλη τους. Σύνθετης και στιχουργός των τραγουδιών είναι ο Αλέξανδρος. Τη Μαρία μπορείτε να την ακούσετε και στον καινούργιο δίσκο της Δανάης Παναγιωτοπούλου να λέει εκπληκτικά το Μπλουζ. Είπα Δανάη Παναγιωτοπούλου; Να άλλη μια εμμονή μου από τους νέους.

Για την κυρία Παναγιωτοπούλου δεν ανησυχώ πολύ. Η ελληνική δισκογραφία έχει ακόμα τους αντάρτες της- είστε εκεί Γιώργο Μητρόπουλε- που φροντίζουν με αίμα να δίνουν τόπο και χώρο σε ό,τι αξίζει. Με τη Δανάη Παναγιωτοπούλου θέλω να ασχοληθώ με περισσότερη προσοχή και σοβαρότητα κάποια προσεχή Τετάρτη. Δεν με συγκλονίζει η μουσική της αλλά με ταράζει πολύ ο λόγος της. Θα το πω από τώρα. Με παραπέμπει σε μια Αφροδίτη Μάνου της γενιάς της. Και με συγχωρείτε, τριάντα χρόνια φούρναρης-σπανίως πέφτω έξω. Ο ολόφρεσκος δίσκος της τιτλοφορείται Χόμο Λογκότυπους. Όσοι δεν αισθάνεστε ότι είστε τέτοιοι οφείλετε να τον αποκτήσετε.

Παίζει το Ενυδρείο με τη Σαββίνα Γιαννάτου

Αφιερωμένο στον άνθρωπο που το ζήτησε. Με την υπενθύμιση ότι προσωπικά τα ενυδρεία τα κάνω θρύψαλα κι ας μην ξέρω μετά πού να σώσω τα ψαράκια. Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζει το παραμύυυυυθι… Κι αφού κλάψαμε και το ευχαριστηθήκαμε, κι αφού – αναποδογυρίζοντας αυτά που έλεγα στην αρχή- μόλις μου φέρανε την φημισμένη πέρδικα εγώ ήθελα το αίμα της καρδιάς τους, αφού λοιπόν γίνανε όλα αυτά, ντυθήκαμε πάλι την ευπρέπειά μας και κατευθυνθήκαμε στην κεντρική αγορά 3 η ώρα τη νύχτα για φαΐ. Έρημα τα τσιγκέλια -χωρίς τις καρδιές που κρέμονται τα πρωινά-, παντού η μυρωδιά του αίματος αλλά το είχαμε αποφασίσει από καιρό: για κάθε βράδυ που θα μας φέρνει πιο κοντά, ο ένας από τους δύο θα χάνει πέντε χρόνια απ τη ζωή του. Ήταν η σειρά μου!

Παίζει το Μου μοιάζειςτόσο με τη Φωτεινή Δάρρα

Το μόνο καλό σ αυτή την ιστορία είναι ότι εσύ 20 χρόνια μετά δεν θα είσαι όπως εγώ τώρα. Εσύ -δεν θα τρελαθείς, εσύ -δεν θα χαθείς για πάντα, εσύ -θα βρίσκεις τους δρόμους σαν ταξιτζής, εσύ -θα κοιτάς πίσω κι ανάμεσα στους δαίμονες θα έχεις να μετρήσεις και δυο τρεις φύλακες αγγέλους. Τυχερό παιδί! Εσύ θα την ελέγξεις τη θλίψη σου.

Λέξεις λέξεις λέξεις… πάνε κι έρχονται διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή από τη δική σου. Και μάλλον θα την έχουν. Όταν θα μείνουν πίσω μόνο τα χαρτιά σου ίσως φωτιστούν αλλιώς και αυτά που έγραφες τόσες χιλιάδες νύχτες αλλά και αυτά που είπες και σου επιστράφηκαν ανέγγιχτα.

Κατάλαβες τώρα; Θάλασσες, ποτέ ενυδρεία. Βάλε πιζάμες κι έρχομαι για παραμύθι. Μόνο μην κλαις. Μόνο μην κλαίς.

Advertisements