You are currently browsing the monthly archive for Απρίλιος 2009.

Δεν θα στο ευχόμουν να κρατούσε η νύχτα για πάντα φίλε Αλκίνοε. Προσωπικά θα έδινα τη μισή μου ζωή γι αυτές τις νύχτες μιας στιγμής. Ας είναι. Ο καθένας λέει τα δικά του. Είχα πάααρα πολλά χρόνια να πάω σ εκκλησία για ευχάριστο γεγονός. Το υπέστην την περασμένη εβδομάδα για το χατίρι μιας δαιμόνιας πιτσιρίκας που είχε κάθε λόγο να ουρλιάζει στα μικρά πνιξίματα που μας κάνουν για να πάρουμε ένα ρημάδι όνομα. Πριν και μετά το παιδί ήταν μια χαρά. Πολύ βίαιο το μυστήριο και, να με συμπαθάτε οι θρησκευόμενοι, 52 πήγα κι ακόμα δεν έχω καταλάβει το λόγο. Πέρσα ονομάστηκε ο μικρός σατανάς κι ας φώναζαν απεταξάμην οι νονές του. Αυτά τα δείχνει η ιστορία καλοί μου άνθρωποι. Μια χαρά κοριτσάκι, με τον ακάθιστο και τον αεικίνητο για παρέα, έβγαλε την Παναγία σε όλους μόλις συνήλθε από το σοκ. Τώρα είναι στο νησί του, στη Μυτιλήνη και θα μεγαλώσει φαντάζομαι με λιγότερο φόβο από εκείνον των γονιών του. Αλλά εγώ γιατί έχω την αίσθηση ότι άφησε εδώ πίσω του εκείνο το τεράστιο ερωτηματικό βλέμμα να μας προσέχει -ενδεχομένως και να μας νουθετεί; Καλησπέρα σας.

Ένα νανούρισμα από την Κάτω Ιταλία ερμηνευμένο θαυμάσια από τις αδελφές Βουγιουκλή, γιατί η Πέρσα και κάθε άλλο παιδάκι τέτοια ώρα πρέπει να ονειρεύεται αγγέλους. Άσε το ραδιόφωνο κάτω κοριτσάκι μου. Αν αρχίσεις από τώρα ν ακούς Ιατρείο ασμάτων θ αυτοκτονήσουμε 20 άνθρωποι στη σειρά. Άσε, θα μεγαλώσεις και θα σου εξηγήσει η νονά σου γιατί ΔΕΝ πρέπει να έρθεις κατά τη δική μας τη μεριά. Γιατί πρέπει να μείνεις στην όχθη της χαράς και του γέλιου χωρίς κατ’ ανάγκην να γίνεις ανόητη και επιφανειακή. Υπάρχουν δίοδοι, απλώς εμείς δεν είχαμε ανθρώπους να μας τις δείξουν. Εσύ, δόξα τους θεούς, έχεις την καλύτερη πυξίδα, εκεί, Βοτανικό μεριά.

Τι γράφει κι αυτή η γυναίκα! Κάθε της τραγούδι είναι, στιχουργικά τουλάχιστον, ένα μικρό δοκίμιο. Τι κράτησα εγώ τώρα από αυτό που ακούσαμε ; Εκείνο το: Σκοτώνω για στοργή μα δε γυρίζω πίσω –εμ τι άλλο θα κράταγα; Η Δανάη Παναγιωτοπούλου -διότι περί αυτής βεβαίως ο λόγος- απόψε πήρε μέρος στη συναυλία που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, για την Κων/να Κούνεβα. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις του ιατρείου δεν μου επέτρεψαν να είμαι εκεί αλλά νομιζω οτι εχω μάθει σχεδόν τα πάντα.Η συναυλία εγινε για μια γυναία γενναία, που την έριξαν βιτριόλι επειδή ηταν συνδικαλίστρια και… καθαρίστρια. Να δω βιτριολι σε πρόσωπο γιατρου συνδικαλιστή και τι στον κοσμο. Μπέλλου δεν θα γίνει η ατυχης Κούνεβα αλλά χρειάζεται πολλά. Στη συναυλια πηραν μερος μεταξυ αλλωνη Νενα Βενετσάνου, η Καλλιόπη Βέττα με τον Γιάννη Ιωάννου, ενα πολυφωνικο συγκρότημα γυναικών από τη Βουλγαρία , η Σωτηρια Λεονάρδου και κάποιοι που τωρα ξεχνάω-συγνωμη. Μαζεύτηκαν 700-800 άτομα. Με συγκινούνακόμα τέτοιες πρωτοβουλίες κι ας γίνονται πια πολύ αραιά. Μ ενθαρρύνουν κάτι τέτοια ώστε να μη θεωρώ το κοινωνικό σώμα εντελώς νεκρό. Ποια είναι η αλήθεια τελικά; Το κοινωνικό σώμα ΕΙΝΑΙ νεκρό. Βρέθηκαν 800 ζωντανοί. Τώρα θ ανοίξω μια μεγάλη παρένθεση και θ ακούσουμε και θα μιλήσουμε για νέους καλλιτέχνες που είτε δυσκολεύονται να πορευτούν είτε δεν βρίσκουν ένα χιλιοστό εδάφους να πατήσουν το νυχάκι τους είτε τους εξωθούν στο απόλυτο περιθώριο επειδή δεν είναι άμεσα ευπώλητοι και αναλώσιμοι. Για πάμε να ακούσουμε μια γυναίκα που δηλώνει και είναι… ψάλτρια!

Τι να τις κάνει τις φιλαρμονικές και τις συμφωνικές ορχήστρες όλου του κόσμου αυτή η γυναίκα;. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο ήχος της σιωπής. Της σιωπής μας. Για να μπορέσει να μας μαγέψει. Ήταν η κυρία Νεκταρία Καραντζή μαθήτρια και διάδοχος με όλο το βάρος της ευθύνης καθώς φαίνεται του κ. Χρόνη Αηδονιδη. Ξέρετε, είναι σύζυγος γνωστότατου τραγουδοποιού αλλά θα την υποτιμούσα αν έλεγα ποιανού. Όπως θα υποτιμούσε και την ίδια να έχει χρησιμοποιήσει τους ανοιγμένους δρόμους του συζύγου της. Άλλην οδό επέλεξε, άλλο είδος υπερασπίζεται και το κάνει με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια. Εμείς εδώ θα την ακούμε συχνά –όσο τουλάχιστον μας το επιτρέπει η ίδια. Πάμε τώρα ν’ ακούσουμε μια φωνή και μια παρέα που όπως τα βλέπω θ αποτελέσουν τον πολιορκητικό κριό για τη γενιά τους.

Τι να λέμε τώρα; Τα παιδιά το έχουν: και το ταλέντο και το χάρισμα τα τραγούδια τους να περνάνε στον κόσμο εύκολα και γρήγορα χωρίς να είναι ούτε εύκολα ούτε γρήγορα -με την έννοια του βιαστικού. Θεωρούνται από κάποιους τα τυχερά παιδιά αυτής της γενιάς, δεν θέλω επί του παρόντος να μιλήσω για την τύχη τους, να ξέρετε πάντως ότι έχουν γνωρίσει και το πυρ και το σίδηρο στο πετσί τους απλώς έχουν ένα αλύγιστο πείσμα επιβίωσης με τους δικούς τους όρους. Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Θέμης Καραμουρατίδης υλοποιούν το καλύτερό τους όνειρο μέσα από την παρουσία και τη φωνή της Νατάσσας Μποφίλιου στο Μετρόπολις λάιβ στέιτζ. Όσο κρατάει η Άνοιξη και…. Αν βρείτε θέση. Πάμε τώρα στα δύσκολα

Στίχοι και μουσική Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης. Ερμηνεία: Μαρία Παπαγεωργίου. Και το Οσκαρ πάει… στο μόρφωμα που λέγεται σημερινή ελληνική δισκογραφία. Το τραγούδι αυτό με 10-11 ακόμα αδελφάκια του προσπαθεί κάνα χρόνο να βρει δρόμο προς το φως, βρήκε το μέσον αλλά στην τελική ευθεία του βγάλανε άκυρη την προσπάθεια. Να τα πούμε με το όνομά τους όμως. Ελληνική δισκογραφία σήμερα είναι δύο πράγματα: τα cd που κυκλοφορούν μπιτ παρά για τους δημιουργούς οι εφημερίδες και οι εταιρείες που πλέον είναι σαν την ελληνική αριστερά: ένα είναι το κόμμα. Μια είναι η εταιρεία, ένας είναι ο πρόεδρος με πολλούς επί της γης προφήτες για να προλαβαίνει τα είδη του τραγουδιού που είναι πολλά. Ο μέγας τζόγος γίνεται με τους παλιούς και τους σίγουρους βεβαίως. Εκει θα γινονται τα μεγάλα συμβολαια και θα ρέει το χρημα φαντάζομαι. Ως και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου είδα να μετακινείται που από… κτίσεώς του ανήκε στη Μινος -αντε και στην ΕΜΙ. Φοβερά πράγματα. Λοιπόν το δια ταύτα για τους νέους που προαναφέραμε είναι: θλιβερά τραγούδια, επαρκής τραγουδίστρια και δεν θυμάμαι τι άλλο απεχθές. Δεν αρκούσε ένα απλό: δε γουστάρω βρε αδελφέ δε μ αρέσουνε δεν τα βγάζω, έπρεπε να τσακίσει και τα φτερά των παιδιών. Αλλά να δείτε που τα φτερά δεν θα τσακίσουν τόσο εύκολα. Κι όταν η Ιστορία κύριε Γιωργίκα μου θα θυμάται εσάς με πολλά ερωτηματικά τα οποία ενδέχεται να εχουν απαντηθεί ως τότε, θα λέει Αλέξανδρος Εμμανουηλιδης και Μαρία Παπαγεωργίου και…. και… και ονοματα άλλων νέων σημερα παιδιών και θα γλυκαίνει το στόμα της από τα ωραία τραγούδια που θα καταφέρουν κάποτε να βρουν το δρόμο τους. Το τραγούδι που ακούσαμε λέγεται Όμορφοι και ηττημένοι. Για τη φωνή της Μαρίας τα έλεγα πρόσφατα, το κοριτσάκι είναι σπουδαίο. Αυτό το ηττημένοι όμως δεν πρέπει να τους το επιτρέψουμε να το αισθανθούν. Πάμε τώρα σε κάτι πιο ερασιτεχνικό αλλά όχι λιγότερο αξιό9λογο κατά τη γνώμη μου

Κώστας Γαϊτανάς μουσική και τραγούδι Τάσος Μητσελής στα λόγια. Είναι κάνα δυο χρόνια νομίζω που τους παίζει το ιατρείο. Ε, τίποτα, δεν έχουν βρει χαραμάδα ακόμα οι άνθρωποι. Θα μου πεις του εντέχνου κι αυτοί δε μάθαιναν καμιά δουλειά της προκοπής. Τι να τα κάνουμε δηλαδή όσα βγαίνουν ψαγμένα και με άποψη, να τα σφάξουμε στο γόνατο; Τόσα τοξικά απόβλητα εκπέμπονται τις νύχτες στα ξεφαντάδικα τα ωραία τραγούδια μας βρωμίσανε; Θα το ξαναπώ. Εμείς εδώ θα παίζουμε ο,τι μας εμπιστεύονται και ό,τι μας αρέσει. Κι ας μη δισκογραφηθει ποτέ. Θα γίνουν ταξιτζήδες οι δημιουργοί τους, μπετατζηδες, δεν ξερω, αλλά τα τραγούδια τους θ ακουστούν, δια της ραδιοφωνικής μας βίας. Πάει και τελείωσε. Όσο γι αυτό που ακούσαμε, νεαρέ Τάσο, μόνο μεγάλες φωτιές να ανάβεις παιδί μου κι ας είναι και για το τίποτα. Κλείνει η παρένθεση, συνεχίζουμε με τα άλογα που πρόλαβαν να τρέξουν πριν το ιπποδρόμιο γίνει ο απόλυτος στάβλος.

Τελικά αυτό το αρνάκι που κατέληξε; Στη Βηθλεέμ για τη γέννηση ή στη σούβλα για το Πάσχα. Δεν το διευκρινίζει ο ποιητής, ο Λόρκας, κι αυτό δεν είναι σωστό. Τέτοιες ασάφειες περί ζωής και θανάτου δεν βοηθούν τους ασταθείς χαρακτήρες. Να μείνουμε στους ποιητές, για λίγο, για πολύ, για όσο μας βγάλει.

Ποίηση του Άραβα Άδωνη, μουσική του πολυτάλαντου Μιχάλη Ανδρονίκου, απήγγειλε ο δικός μας, εδώ, ο πολυπράγμων Νίκος Αϊβαλής. Αφιερωμένο το κομμάτι στο φίλο που πριν από λίγο καιρό μου έγραψε: πόσα σχήματα πια να πάρω μέσα από τις στάχτες μου; Όταν είδα με τα μάτια μου τι εννοούσε δεν ήθελα να έχω πια μάτια. Θα πείτε υπερβολές και φιλολογίες του κερατά. Δεν είναι έτσι. Ξέρετε οι άνθρωποι μπαίνουμε ο ένας μέσα στον άλλο λίγο απρόσεκτα ίσως και λίγο βιαστικά. Δεν ορίζουμε με ποιούς θα εμπλακούν τα συναισθηματά μας ούτε πότε ούτε γιατί, δεν ξέρουμε καν αν υπάρχει ημερομηνία έναρξης μιας σχέσης μιας φιλίας μιας επαφής. Απλώς μπαίνουμε ο ένας μέσα στον άλλο και προσπαθούμε να ταχτοποιήσουμε κάπως το σύμπαν που βρίσκουμε. Γι αυτό λοιπόν: τι σχήμα να σου δώσω εγώ ειδικά που αρνήθηκα όλα τα σχήματα και όταν έχω να κάνω με των άλλων μάλλον μαστροχαλαστής είμαι παρά ζωγράφος;

Σε ποια θάλασσα θ αντέξει η ζωή μου σε ποια πλημμύρα! Ποίηση Γιώργου Σαραντάρη ερμηνευμένη και μελοποιημένη από τη Μαρίζα που Κωχ. Καινούργιος δίσκος με τίτλο Πάνω στη θάλασσα εγώ τραγουδώ με τη Μαρίζα Κωχ να επιμένει να βάζει μουσική στην ποίηση, να γράφει τραγούδια δικά της και να χτυπάει στο τέλος και τρία υπέροχα ηπειρώτικα. Σε πείσμα όλων των καιρών. Άλλης κοπής καλλιτέχνες, άλλου νομίσματος όψεις, άλλης ύπαρξης ένοικοι. Μαζί τους.

Άρχισε απόψε αλλά εμείς λόγω εργασίας θα πάμε αύριο. Είναι από τις φορές που λέω: λες να υπάρχει θεός και να πρέπει ν αρχίσουμε να τρέχουμε; Είχα σκάσει το καλοκαίρι που έλειπα από την Αθήνα όταν η Λένα Πλάτωνος εμφανίστηκε στο Ηρώδειο. Θα μου αρκέσει και το Κύτταρο, τι να κάνω, δεν είναι να τα χάνει κανείς αυτά. Ελπίζω να μου αρκέσει και η δόση Πλάτωνος γιατί πολλά ονόματα βλέπω ένα γύρο και κάτι δε μ αρέσει. Χωρίς καμία διάθεση να υποτιμήσω τους άλλους καλλιτέχνες –δεν με παίρνει κι άλλωστε αυτοί που είναι- μου δημιουργεί μια συγκεκριμένη φοβία η παρουσία τους. Λοιπόν: Δεν εχει λόγια. Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη γεμίζουμε το Κύτταρο, τέλος.

Κοιμίσαμε θέλουμε να πιστεύουμε στην αρχή της εκπομπής τα πολύ πολύ μικρά παιδιά, είπαμε τώρα μ αυτό το Παραμύθι να κοιμίσουμε και τα μεγαλύτερα παιδάκια, χαρτάκια, ανθρωπάκια που έχουν πρωινό ξύπνημα κι ένα σωρό περιστατικά μέσα στη μέρα τους. Άιντε, υπνον ελαφρύ που έλεγε και η γιαγιά την οποία δεν γνώρισα, κι άμα σας περισσεύει λίγος στείλτε και σ εμάς.

Ως εδώ γι’ απόψε, με το Τσιτσάνειον Ο,τι κι αν πω δεν σε ξεχνώ διασκευασμένο από τον Σταύρο Ξαρχάκο. Το ιατρείον ασμάτων, ο φύλακας διάβολός σας, θα ξανανοίξει την επόμενη Τετάρτη ακριβώς τα μεσάνυχτα. Από τη Στέλλα Βλαχογιάννη που με δικά της λόγια διηγείται τραγούδια άλλων, τον κ. Νίκο Αναγνώστου που φρόντισε τον ήχο μας, και το νοσοκόμο βάρδιας Γρηγόρη ο οποίος είναι όλο νεύρα επειδή η κόρη του, 5 μηνών, ΔΕΝ είναι ακόμα σε θέση να κάνει διάλογο μαζί του –αχ κοριτσάκι μου ακόμα δεν έχεις δει τίποτα-, καλό σας βράδυ, καλή Πέμπτη. Η κυρία Γιάννα Τριανταφύλλη ετοιμάζεται να έρθει στη συντροφιά σας.
Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα.
Εδώ η μουσική ακούγεται και, καμιά φορά, πονάει κιόλας

Advertisements

Φυσικά και δεν ήταν ψεύτικο αυτό το κορμί-ρημάδι. Γι αυτό έκανε όλο τον γύρο της Κόλασης, κατάφερε έναν κύκλο που κάποιοι τον είπαν μηδενικό αλλά έκαναν λάθος, ναι, κατάφερε έναν κύκλο για να ξαναγίνει κορμί ανθρώπινο, θνητό, ιδρωμένο, ματωμένο, μισητό και ποθητό ταυτόχρονα αλλά και δυνατό πλέον. Αυτό το μεταίχμιο της μέρας που λέγαμε και τις προάλλες…. Πού να γείρω απόψε; Στην προδοσία της Τετάρτης ή στον σταυρό της Πέμπτης; Πού να κατευθύνω τα δάκρυά μου; Στη μοίρα του προδότη ή στο θάνατο του προφήτη; Πού να επικεντρώσω τη θλίψη μου; Στα σταυρωμένα σώματα που φοβήθηκα λυπήθηκα και αγάπησα -ακριβώς με αυτή τη σειρά- σε μιαν τελευταία αναλαμπή καρδιάς πριν τη μεγάλη νύχτα; Ναι, σ’ αυτά.

Τώρα τις νύχτες δεν πετιέσαι πια κανείς δε σε φωνάζει. Δολοφόνησα τους προδότες και εξαργύρωσα χιλιάδες ρωμαίους μισθοφόρους για να μη σε πειράξουν, να σε φυλάνε σαν άγιο και σαν παιδί που κάνει το ίδιο. Κοιμάσαι και στον ύπνο σου μια άλλη ζωή σε περιμένει να την αρχίσεις από το άλφα της. Να μη φοβάσαι τα πουλιά. Όπως είπε και μια φίλη σου: τα πουλιά είναι μάρτυρες και τρέφονται με χρόνια. Τάισέ τα την καρδιά σου και θα σου διδάξουν τη μαγεία των μοναχικών πτήσεων.

Παίζει το Νανούρισμα της Παναγίας του Χρηστου Τσιαμούλη με την Ελένη Βιτάλη

Αυτό θα μπορούσε να ήταν το τελευταίο νανούρισμα της Παναγίας στο μονογενή υιό της θλίψεώς της. Ανιστόρητη η υπόθεσή μου αλλά τι σημασία έχει; Όποια ιστορία ήταν να γραφτεί γράφτηκε, εμείς με τα συμπεράσματα λαβωνόμαστε 2000 χρόνια μετά. Ιησούν ή Βαραββά; Τον Ιούδα ή τον Πέτρο; Ο ένας πήρε χρήμα και αυτοκτόνησε ο άλλος μετανόησε και αγίασε. Δεν είναι αυτό το θέμα μου. ΠΟΙΟ είναι το θέμα μου; Τι σόι θέματα έχουμε και βαραίνει έτσι το σώμα μας σαν κουρασμένο από εκατό ζωές που έζησε στη φαντασία του; Ευτυχώς, -ευτυχώς;-, τούτη η ράτσα η δικιά μας έχει ένα τρόπο να τη φωνάζει τη λύπη της, να τον ουρλιάζει τον πόνο της -να στρογγυλεύουν τουλάχιστον οι γωνίες του.

Μωρέ αν ήταν έτσι εύκολο θα είχαμε πήξει στις φωτιές. Σπίθα και λησμονιά. Δεν πάει έτσι, ποτέ δεν πήγε. Λες: θα τη βγάλω κι αυτή την ανηφόρα, θα τα κάνω τα ρημάδια τα βήματα χωρίς να πέσω κάτω. Και θα τα κάνεις. Και θα τη βγάλεις κι αυτή την ανηφόρα. Και λοιπόν; Τι έχει για μετά; Δεν είναι κάθε βουνό Γολγοθάς ούτε κάθε ξύλο σταυρός. Είναι όμως κάτι λεπτομέρειες τόοοοσο μικρές τόσο ανεπαίσθητες που σου λογχίζουν το σώμα ακαριαία. Αυτή η τόσο σιγανή φωνή ας πούμε στο τηλέφωνο, ήταν έγνοια ή προδοσία;

Ο Ιούδας είναι ρόλος γι αυτό και πήρε τόσα πολλά ονόματα προϊόντος του χρόνου. Η προδοσία όμως είναι έργο, είναι πράξη. Δεν αλλάζει όνομα υφή και πικρή γεύση. Και είναι στην καθημερινότητα μας η πιο συχνή συνήθως επικάλυψη των πάσης φύσεως σχέσεων. Άλλωστε όλοι είμαστε εν δυνάμει προδότες, όλοι κάποια στιγμή δώσαμε κάτι που δεν έπρεπε, άσχετα αν η μετέπειτα επίγνωση μας έκανε λιώμα. Ο Ιούδας πρόδωσε για το χρήμα όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί του άλλωστε. Άλλοι το κάνουν για δύναμη για εξουσία ακόμα και για μιαν αγάπη. Χωρίς να το παίζω έξυπνη και υπεράνω -δεν τίθεται θέμα άλλωστε- δεν βρίσκω έναν καλό λόγο που ν’ αξίζει να κάνεις μια προδοσία. Ίσως με χαλάει ο τρόπος!

Η δολιότητα λένε οι γραφές ήταν η αθλιότης του τρόπου αυτής της προδοσίας. Αλλά εγώ τώρα θέλω να σταθώ σ’ αυτή τη μαγική φωνή που ακούσαμε. Ήταν η κυρία Νεκταρία Καραντζή στην οποία όπως όλα δείχνουν θα παραδώσει την ιερή του σκυτάλη ο μέγας κ. Χρόνης Αηδονίδης. Πρόσφατα ανακάλυψα την κυρία Καραντζή -τη λέω τη ντροπή μου. Και μαγεύτηκα. Σε προσεχή ιατρεία θα την ακούσουμε να τραγουδά κομμάτια που η ίδια ευγενικά μας παραχώρησε και θα ξαναανακαλύψουμε την πυρίτιδα: Τόσο ταλέντο υπάρχει, τι έχει το έρμο το τραγούδι και ψοφάει; Καλά εντάξει ξέρουμε τι έχει. Πίσω στα πάθη μας εμείς.

Τι μοιραία πόλη και αυτή! Γεμάτη αίμα, σπαθιά, στρατιώτες, πένητες, ρασοφόρους, γεμάτη λιβάνια και ήχους από καρφιά που μπαίνουνε σε σάρκες, αιώνες τώρα. Όλες οι ηλικιωμένες γυναίκες της γενιάς των γονιών μου μια λαχτάρα είχαν, να πάνε στα Ιεροσόλυμα ν’ αγγίξουνε τα πάθη. Κάποιες πήγαν κάποιες όχι. Η δικιά μου, η Κατίνα, ήταν από τις… όχι. Αλλά…. Αλλά παρακαλώ πέρα από τα χιλιάδες φυλαχτά και σταυρουδάκια παράγγειλε και της φέρανε το σάβανό της καθώς και του Σπύρου. Από μικρό παιδί θυμάμαι να μου δείχνει πού το έχει -για να ξέρω όοοοοταν ερθει η ώρα- και να με κόβει κρύος ιδρώτας από το φόβο. Τελικά το φόρεσε η μάνα μου η Άννα. Η Κατίνα έφυγε ένα χρόνο αργότερα στα 97 της. Με ταγιέρ. Δεν είχα προνοήσει να παραγγείλω καινούργιο σάβανο!

Δεν επιθυμώ να συγκρουστώ με τις πεποιθήσεις των πιστών στην εκ νεκρών ανάσταση, αλλά αν παρ όλα αυτά έχουν εκείνοι το δίκιο, θα ζητούσα μιαν εξαίρεση. Εγώ δεν θέλω να ξανάρθω. Την έκανα τη βόλτα. Γλυκιά πικρή δεν έχει σημασία, αυτή ήταν η δική μου βόλτα αυτήν έκανα. Πάντως αυτές τις μέρες οι ναοί βλέπουν και πρόσωπα που απουσιάζουν όλο τον άλλο χρόνο ακριβώς λόγω της μεγάλης ποίησης και του σπουδαίου μέλους των ύμνων της Μεγάλης Εβδομάδας. Αυτά τα εκπληκτικά Εγκώμια, τη Μ. Παρασκευή πριν βγει ο επιτάφιος δεν τα λένε ή η μνήμη μου πάει είναι εντελώς για πέταμα; Ξέρετε τα: ω γλυκύ μου έαρ και τα: καθελών του ξύλου ο Αριμαθείας – μη με υποτιμάτε εχω πολλά κρυφά ταλέντα- είναι απαράμιλλης ωραιότητας και αξίας. Δεν θα πάω Ναύπλιο φέτος. Άννα Μαριλένα, κρατήστε το κερί μου αναμμένο εκεί στα στενά του Ψαρομαχαλά που θα περνά ο επιτάφιος και φέρτε με στο νου σας, τότε, που πιτσιρίκες έψαλλα και γω μαζί σας το Μάρτσια φουνέπρε υπό την διεύθυνση του κ. Βασιλείου Χαραμή. Ψυχές είμαστε ψυχές διαχειριζόμαστε ψυχές πετροβολάμε. Μέχρι το τέλος.

Όντως πηγαίνει και πιο κει αρκεί να είσαι διατεθειμένος να πληρώσεις το τίμημα. Ένα πράμα δεν κατάλαβα ποτέ σ’ αυτό το τραγούδι Γεράσιμε. Έξυπνος άνθρωπος εσύ γιατί σου ‘πεσε βαριά μες στον παράδεισο η τόση προδοσία;. Δεν κατάλαβες ακόμα πως όλη η ιστορία μας σαν ανθρωπότητα άρχισε και τελείωσε ακριβώς μέσα στον παράδεισο; Εκεί γεννήθηκε ο άνθρωπος εκεί γεννήθηκε η αγάπη εκεί γεννήθηκε η προδοσία, πόσο πιο αναλυτικό τον ήθελες το θεό δηλαδή; Σου έδωσε τα ακριβή, τα ακριβέστατα στίγματα όσων έμελλε να συμβούν. Από το διωγμό και μετά είδες τι έγινε; Άρχισαν οι αδελφοκτονίες, οι μοιχείες, τα φονικά. Δε θα βάλω θέμα τώρα πόσο μισογυνισμό κρύβουν όλα αυτά, η Εύα τα έκανε όλα, μην ανοίξουμε δουλειές με τους θρησκόληπτους. Επανέρχομαι: Οι μέρες μας στον Παράδεισο ήταν όλη μας η ζωή. Μετά δεν μας έδιωξαν απλώς. Μας λεηλάτησαν.

Έλεγα προηγουμένως για τη ράτσα μας που είναι τόσο ακραία. Από τη μια για τον Καιάδα κι από την άλλη έτοιμη για όλα τα θαύματα του κόσμου. Θα έλεγα Εμείς οι Έλληνες αλλά γελοιοποιήθηκε εσχάτως αυτή η διατύπωση, λέω λοιπόν οι κάτοικοι αυτού του κομματιού της γης που λέγεται Ελλάδα έχουν περίεργο αίμα. Τα σημαντικά πράγματα τα ζουν με το κορμί τους. Γι αυτό είπα να κλείσω αυτή την εκπομπή μ έναν Επιτάφιο απολύτως ελληνικό, έναν επιτάφιο που έχει γράψει ιστορία και είναι ήδη καταχωρισμένος στα βιβλία της Αθανασίας. Γιάννης Ρίτσος-Μίκης Θεοδωράκης Επιτάφιος, μια μάνα δηλαδή που κλαίει το σκοτωμένο για πολιτικούς λόγους γιό της. Η ερμηνεία με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση θα είναι πάντα αυτή που θα σπάει την κλίμακα του άριστα δέκα. Όμως απόψε διάλεξα τη δεύτερη καλύτερη για το δικό μου γούστο. Πρώτον γιατί έχει την ιδιοφυή ενορχήστρωση του Σταύρου Ξαρχάκου και δεύτερον γιατί την πήρε στις πλάτες της μια μεγάλη φωνή μια παραγνωρισμένη ερμηνεύτρια μια γενναία γενικότερα γυναίκα, η κυρία Μαρία Σουλτάτου.

Ε ναι είχε σηκωθεί όλο το Ηρώδειο όρθιο και δόξαζε τους ποιητές του, τους μουσικούς του, τους ερμηνευτές του. Η αλήθεια είναι ότι μάλλον το υπερέβαλε λίγο το κέντημα εδώ ο κ. Ξαρχάκος αλλά εγώ, τη λέω την αμαρτία μου, παθαίνω με τις ενορχηστρώσεις του. Λοιποοοον. Ποτέ μου δεν κατάλαβα την ευχή Καλό Πάσχα. Δηλαδή καλά να πάθουμε, καλά να πενθήσουμε; δεν το έπιασα το νόημα ποτέ. Κι επειδή οι γιορτές μας από τη δεκαετία του 1990 κιόλας με τους πρώτους γιάπηδες κατάντησαν απλές αργίες, θα ευχηθώ να ξεκουραστείτε, να περάσετε όμορφα όπου πάτε και η ζωή… έτσι θα συνεχίζεται. Με μιαν ανάσταση κάθε χρόνο. Ποιος έχει σειρά για φέτος;

Θα τους δίνεις το αίμα της καρδιάς σου. Και; Και, στατιστικά, θα σε ρωτούν: μήπως έχετε κονιάκ, μπακάρντι, μοχίτο, κάτι πιο ελαφρύ τέλος πάντων; Πάντα κάτι μένει για να βρεις, λέτε κύριε Μάνο Ελευθερίου. Θα σεβαστώ και την πείρα σας και τη σοφία σας, τελικά, ναι έτσι είναι. Κάτι μένει για να βρεις. Δεν το προσδιορίζετε άλλωστε -σοφά ποιών. Δεν λέτε κάτι καλό, λέτε αορίστως: κάτι! Κι αυτό το κάτι μπορεί να είναι ένα πεταμένο πουκάμισο στην ακροθαλασσιά, το γάντι ενός μονόχειρα, τα αποκαΐδια ενός ανθρώπου που και να θέλει δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει ποιανού τη ζωή λεηλατεί με τις αγνότερες των προθέσεων. Λέτε και πάντα μένει κάτι για να πεις. Εδώ είμαι μέσα με τα όλα μου. Μένει κάτι να πεις. Ένα αντίο λ.χ. ή μια καλησπέρα. Καλησπέρα

Εμένα οι νύχτες μου είναι λευκές και χημικές. Έτσι έχω όλο το χρόνο να σκεφτώ τις αναμνήσεις που κατέστρεψαν την οικογένειά μου εδώ και τρεις τέσσερις γενιές. Ευτυχώς το έργο τελειώνει μαζί με μένα και το Νίκο και το φοβερό γονίδιο θα πάει στον αγύριστο. Μέχρι τότε ωστόσο, οι νύχτες των χαμένων στοιχημάτων θα αθροίζουν πικρία σ’ ένα σώμα που δεν ζήτησε παρά την απαλότητα μιας αυταπάτης. Τα απόκρημνα λόγια είναι για τους τολμηρούς της αγάπης. Τσάμπα γράφτηκε νομίζετε το : στον κόσμο που ‘ρθαμε χορτάσαμε γκρεμό;

Ένα αντίο και από εμάς στον Σταμάτη Μεσημέρη. Εκπροσώπησε τη θλίψη μας ο συνάδελφος κ. Πάνος Χρυσοστόμου με το αφιέρωμα στον απελθόντα που έκανε τη Δευτέρα. Όχι καλέμ καμιά δισκογραφία δεν σπαράζει και ας της έδωσε μπόλικα σουξέ ιδιαιτέρως δια στόματος Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Ο Σταμάτης Μεσημέρης ήταν πάντα από αλλού. Έχουν ειπωθεί όσα έπρεπε, θα βάλω μια μικρή προσωπική πινελιά. Ήταν περίπου 1984 και δούλευα στη Μεσημβρινή. Με φωνάζει η αρχισυντάκτριά μου και μου λέει: θα πας να μιλήσεις μ ένα περίεργο γιατρό που λέει ότι θεραπεύει με τη μουσική. Πήγα, κάπου εκεί στο Κολωνάκι ήταν το γραφείο του. Ο Σταμάτης Μεσημέρης ήταν τότε κλινικός ψυχολόγος. Τονίζω το τότε, γιατί μιλάμε για μιαν εποχή που η κατάθλιψη και οτιδήποτε γύρω από αυτήν ήταν στο όριο του ποινικού αδικήματος για τον πάσχοντα. Γνώρισα λοιπόν ένα νέο επιστήμονα γεμάτο ενθουσιασμό και ιδέες που έφτιαχνε θεραπευτικές ομάδες χρησιμοποιώντας ως μέσον βοηθείας τη μουσική. Αργότερα -δεν ξέρω αν παράτησε αυτή του την ιδιότητα- τον είδα και τον παρακολούθησα να αθλείται και αυτός στις αρένες της ελληνικής δισκογραφίας. Είχαμε μιαν αραιή επικοινωνία και μια … στενή αλληλλοεκτίμηση αλλά ως εκεί. Σταμάτη, μάζεψέ τους εκεί πάνω και βάλτους να τραγουδάνε. Ξέρεις εσύ ότι, με την ίδια λύπη μεταφερόμαστε και στους άλλους κόσμους -όπου υπάρχουν.

Γιατί κι εδώ να ήσουν σάμπως θα σου έλεγα τίποτα; Θα σ’ άφηνα να μάθεις για την καρδιά μου για το κεφάλι μου για την υπόφυση που πάει να με διαλύσει; Όχι για να μη στεναχωρηθείς. Για να κρατήσω το πείσμα μου της απόστασης. Την τιμωρία σου: Να μη σου δώσω ποτέ αυτό που σου έχω. Όσο για τώρα που μιλάμε, τι να σου λέω Άννα μου Αννούλα που στην περίπτωσή μου είσαι μάνα μου μανούλα; Τι στην ευχή να σου πω όχι για να το καταλάβεις αλλά για να του δώσεις μια να το γκρεμίσεις να το πετάξεις από μέσα μου. Ξέρεις, ίσως αυτή να είναι και η πρώτη μας φορά. Απόψε. Μαμά… πονάει!

Παίζει το Τσιγάρα βαριά

Πιάνο-φωνή. Στο εμπόριο κυκλοφορεί με πλήρη ορχήστρα, μην ανησυχείτε. Κυκλοφόρησαν τα Τρία μυστικά τραγούδια των Γεράσιμου Ευαγγελάτου-Θέμη Καραμουρατίδη με ερμηνεύτρια τη Νατάσσα Μποφίλιου. Να πάτε να τα πάρετε και μαζί με αυτά να ζητήσετε τον πραγματικά «κρυμμένο» δίσκο που λέγεται Μέχρι το τέλος ώστε να έχετε μια πλήρη εικόνα του τι πάνε να μας κάνουν αυτοί οι τρείς. Το διέπραξα. Πήγα στο Μετρόπολις λάιβ στέιτζ να δω την φετινή τους Άνοιξη. Δεν θέλω να πω πολλά. Κάτι έχει γεννηθεί στο ελληνικό τραγούδι. Και οφείλετε να το παρακολουθήσετε τώρα που σιγά σιγά ανθίζει. Το κορίτσι-γυναίκα που αλωνίζει τη σκηνή έχει ερμηνευτικά το μέλλον στα χέρια του. Ο σύνθετης είναι ευφυής και στις ενορχηστρώσεις του πλην, Γεράσιμε, εγώ δεν κατάλαβα γρι από τα βίντεο. Ή είναι πολύ προχωρημένα για πάρτη μου ή εκείνο το βράδυ πέρναγα την περιστασιακή μου νοητική στέρηση. Κάθε Παρασκευή τα παιδιά είναι εκεί κι επειδή -τι να κάνουμε;- διώχνουν κόσμο από αυτή την εβδομάδα θα παίζουν και Σάββατο. Αν θα τους απολάυσετε είναι ευθύνη δική σας. Για να παίξουμε τώρα κάτι που συνέβη εδώ μέσα πριν από ενάμιση περίπου χρόνο πριν η οσία τριάς γίνει τόσο δημοφιλής. Το βρήκες Δημήτρη;
Παίζει το Δι’ ευχών σε ενορχήστρωση Θ. Καραμουρατίδη και μ ερμηνεύτρια τη Νατάσσα Μποφίλιου από ζωντανή ηχογράφηση στο Ιατρείον Ασμάτων.
Το θυμάστε; Μήπως να το ξανακάνουμε; Άλλωστε εκείνο το βράδυ πρωτοπαίχτηκε δημόσια το Μέχρι το τέλος το οποίο βάφτισε και τον δίσκο που έκαναν αμέσως μετά. Θέλω να πω κάτι. Στο διαδίκτυο γίνεται ο,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Με βρίζουνε λοιπόν ότι υποστηρίζω πολύ αυτά τα παιδιά, ότι μιλάω για τη Νατάσσα σα να ναι κόρη μου ή ανιψιά μου και άλλες παρόμοιες βλακείες. Μισό λεπτό. Τους υποστηρίζω; Ναι! Με χίλια! Και θα τους υποστηρίζω όσο είναι και κάνουν αυτό που κάνουν. Αν πάψει να μου αρέσει η δουλειά τους θα αποσύρω την όποια στήριξή μου. Από εκεί και πέρα δεν σηκώνω σπαθί στη μύγα μου. Σας το ξανα ‘πα. Εδώ έχετε βήμα ν ακουστείτε, στείλτε τη δουλειά σας, το μόνο κριτήριο που θα υποστείτε είναι η προσωπική μου αισθητική, τίποτε άλλο. Πολύ θα με τιμούσε να ήταν κόρη μου η Νατάσσα αλλά και τα αγόρια πλην… έχασα, τους έκαναν άλλοι. Και για του λόγου μου το αληθές ακούστε τώρα κάτι από μια φωνή που ΔΕΝ ξέρετε και την οποία το δηλώνω: την υποστηρίζω, μου αρέσει πολύ.

Τι κοντράλτο είναι αυτή Παναγία μου; Αν δείτε δε από πού βγαίνει αυτή η φωνή θα τα χάσετε. Μιλάμε για ένα κορίτσι 1,5 -2 κιλά μ΄ ένα χαμόγελο χιλιομέτρων που θέλεις να το πάς στο λούνα παρκ να παίξει, να του πάρεις σοκολάτες, τέτοια. Αλλά άμα πιάσει μικρόφωνο! Τρελαίνεσαι. Μαρία Παπαγεωργίου –σημειώστε με κεφαλαία το όνομα παρακαλώ- λέγεται η νεαρά κυρία κι αν θέλετε να διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι αυτά που περιγράφω δεν έχετε παρά το Σάββατο να πάτε στον Πυρήνα όπου εμφανίζεται μαζί με τον τραγουδοποιό Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη. Το τραγούδι που ακούσαμε λέγεται Έρωτες –πώς αλλιώς;- και είναι μέρος από έναν δίσκο που έχουν ετοιμάσει οι δυό τους και θέλουν να πιστεύουν πως βρίσκονται στην τελική ευθεία της κυκλοφορίας του. Τι να κάνω; Μ’ αρέσουν τα ταλέντα. Μ’ αρέσει ν ακούω το μέλλον από τα χείλη τους. Σύνθετης και στιχουργός των τραγουδιών είναι ο Αλέξανδρος. Τη Μαρία μπορείτε να την ακούσετε και στον καινούργιο δίσκο της Δανάης Παναγιωτοπούλου να λέει εκπληκτικά το Μπλουζ. Είπα Δανάη Παναγιωτοπούλου; Να άλλη μια εμμονή μου από τους νέους.

Για την κυρία Παναγιωτοπούλου δεν ανησυχώ πολύ. Η ελληνική δισκογραφία έχει ακόμα τους αντάρτες της- είστε εκεί Γιώργο Μητρόπουλε- που φροντίζουν με αίμα να δίνουν τόπο και χώρο σε ό,τι αξίζει. Με τη Δανάη Παναγιωτοπούλου θέλω να ασχοληθώ με περισσότερη προσοχή και σοβαρότητα κάποια προσεχή Τετάρτη. Δεν με συγκλονίζει η μουσική της αλλά με ταράζει πολύ ο λόγος της. Θα το πω από τώρα. Με παραπέμπει σε μια Αφροδίτη Μάνου της γενιάς της. Και με συγχωρείτε, τριάντα χρόνια φούρναρης-σπανίως πέφτω έξω. Ο ολόφρεσκος δίσκος της τιτλοφορείται Χόμο Λογκότυπους. Όσοι δεν αισθάνεστε ότι είστε τέτοιοι οφείλετε να τον αποκτήσετε.

Παίζει το Ενυδρείο με τη Σαββίνα Γιαννάτου

Αφιερωμένο στον άνθρωπο που το ζήτησε. Με την υπενθύμιση ότι προσωπικά τα ενυδρεία τα κάνω θρύψαλα κι ας μην ξέρω μετά πού να σώσω τα ψαράκια. Κλείνει η παρένθεση και συνεχίζει το παραμύυυυυθι… Κι αφού κλάψαμε και το ευχαριστηθήκαμε, κι αφού – αναποδογυρίζοντας αυτά που έλεγα στην αρχή- μόλις μου φέρανε την φημισμένη πέρδικα εγώ ήθελα το αίμα της καρδιάς τους, αφού λοιπόν γίνανε όλα αυτά, ντυθήκαμε πάλι την ευπρέπειά μας και κατευθυνθήκαμε στην κεντρική αγορά 3 η ώρα τη νύχτα για φαΐ. Έρημα τα τσιγκέλια -χωρίς τις καρδιές που κρέμονται τα πρωινά-, παντού η μυρωδιά του αίματος αλλά το είχαμε αποφασίσει από καιρό: για κάθε βράδυ που θα μας φέρνει πιο κοντά, ο ένας από τους δύο θα χάνει πέντε χρόνια απ τη ζωή του. Ήταν η σειρά μου!

Παίζει το Μου μοιάζειςτόσο με τη Φωτεινή Δάρρα

Το μόνο καλό σ αυτή την ιστορία είναι ότι εσύ 20 χρόνια μετά δεν θα είσαι όπως εγώ τώρα. Εσύ -δεν θα τρελαθείς, εσύ -δεν θα χαθείς για πάντα, εσύ -θα βρίσκεις τους δρόμους σαν ταξιτζής, εσύ -θα κοιτάς πίσω κι ανάμεσα στους δαίμονες θα έχεις να μετρήσεις και δυο τρεις φύλακες αγγέλους. Τυχερό παιδί! Εσύ θα την ελέγξεις τη θλίψη σου.

Λέξεις λέξεις λέξεις… πάνε κι έρχονται διεκδικώντας μια καλύτερη ζωή από τη δική σου. Και μάλλον θα την έχουν. Όταν θα μείνουν πίσω μόνο τα χαρτιά σου ίσως φωτιστούν αλλιώς και αυτά που έγραφες τόσες χιλιάδες νύχτες αλλά και αυτά που είπες και σου επιστράφηκαν ανέγγιχτα.

Κατάλαβες τώρα; Θάλασσες, ποτέ ενυδρεία. Βάλε πιζάμες κι έρχομαι για παραμύθι. Μόνο μην κλαις. Μόνο μην κλαίς.



ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ «ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ»
ΤΗΣ ΛΕΝΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ
ή η επανεμφάνιση της στιβαράς κυρίας

Λοιποοόν. Κάτι οι απεργίες κάτι η αιφνίδια ροπή της ιατρού προς πάσα νόσο αλλά ελπίζω και όχι προς πάσα …-ξέρετε τι-, χάνουμε επεισόδια, τεύχη, νύχτες. Κι επειδή φαντάζομαι κι εσείς δεν θέλετε να ζείτε υπό την επήρεια του πολιτικού ναρκωτικού «μ ένα σκάνδαλο ξεχνιέμαι», θα κάνουμε κάτι που επιχειρήσαμε και το προηγούμενο καλοκαίρι. Θ’ ακούσουμε μαζί έναν ολόκληρο δίσκο. Αφ ενός σε μιαν απέλπιδα προσπάθεια εγκεφαλικής απολύμανσης αφ ετέρου γιατί επιθυμώ να μιλήσουμε για έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο που ζει ανάμεσά μα σχεδόν μυστικά πλέον. Το σήμα δόθηκε. Η Λένα Πλάτωνος θα είναι το κέντρο των αποψινών μας επιχειρήσεων για λόγους που θα εξηγήσουμε στη συνέχεια. Ακούσαμε το κομμάτι Γενέθλια από τον δίσκο Το σπάσιμο των πάγων. Εν ετει 1989 η κυρία Πλάτωνος προβλέπει τον εφιάλτη που ζούμε σήμερα. Δηλώνει: όχι δεν είμαστε ψωροχιλιάρικα και επικαλείται αισθήματα αντί χρήματος. Λέει «σ’ αγαπώ «σε μιαν εποχή που κανείς, και να το πει μπορούσε, και να βρει άνθρωπο να τo ακούσει είχε πιθανότητα. Σήμερα; Πείτε μου εσείς. Εγώ θα σας πω μόνον να προσέξετε πολύ σε ποιον θα πείτε: με δανείζεις την αναπνοή σου; Καλησπέρα σας.

Η Λένα Πλάτωνος ανήκει στη λεγόμενη γενιά του 1980. Πρωτακούσαμε κάποια τραγούδια της ακριβώς το 1980 στο δίσκο Εδώ Λιλιπούπολη που συνυπέγραφε με τον Νίκο Κυπουργό και τον Δημήτρη Μαραγκόπουλο σε στίχους της Μαριανίνας Κριεζή. Αλλά η πρώτη επίσημη, εντός εισαγωγικών, εμφάνιση έγινε το 1981 με το κλασικό πλέον Σαμποτάζ. Σας θυμίζω τι άλλο βγήκε εκείνη τη φοβερή χρονιά κατά την οποία άλλαξε γενιά το τραγούδι και σε συνθέτες και σε στιχουργούς: Έχουμε και λέμε: Σκουριασμένα Χείλη -από Κώστα Τριπολίτη Λίνα Νικολακοπούλου και Σταμάτη Κραουνάκη. Επιβάτης και Ραντάρ -από Κώστα Τριπολίτη και Μίκη Θεοδωράκη, Φράγμα -από Κώστα Τριπολίτη και Δήμο Μούτση. Δεν τα λέω όλα, λέω όσα έγραψαν ιστορία. Ήδη έχει φανεί ο Δημήτρης Παπαδημητρίου με το βραβείο μουσικής στο φεστιβάλ κινηματογράφου για την ταινία του Θ. Ρεντζή Ηλεκτρικός άγγελος -μουσική που συνυπογράφει με τον Δημητρη Λέκκα, και εντος ολίγου κυκλοφορει τον πρώτο προσωπικό του δίσκο που είναι ορχηστρικός και λέγεται Τοπία. Σ’ αυτό περίπου το τοπίο όπου νέα ποτάμια έρχονται να εκβάλλουν στη θάλασσα του τραγουδιού εμφανίζεται η Λένα Πλάτωνος και είναι εξ αρχής ένα ποτάμι αλλιώτικο από τ’ άλλα.

Δυο διαφορετικούς έχει αυτή η γενιά. Τον Δ. Παπαδημητρίου που άργησε να υποκύψει στη φόρμα του τραγουδιού και συνέχιζε να σαρώνει τα βραβεία στη Θεσσαλονίκη για 10 περίπου χρόνια, και τη Λένα Πλάτωνος. Τι διαφορετικό έχει η Πλάτωνος; Τα πάντα. Από τη μουσική της (που συνδυάζει ξένα ρεύματα της εποχής με την κλασική της παιδεία και δεν μπαίνει καθόλου στη συνήθη φόρμα του τραγουδιού -κουπλέ ρεφρέν κουπλέ ρεφρέν-, αντίθετα, θα έλεγα, γράφει μακροσκελείς ποιητικούς μονολόγους) αλλά και από το Λόγο της. Τα λόγια που γράφει στα τραγούδια της δηλαδή. Έναν λόγο άλλοτε κατακερματισμένο και γεμάτο σκοτάδι και άλλοτε τρυφερό και πλήρη ερωτικής επιθυμίας. Ήδη στο τραγούδι που μόλις ακούσατε (Πάμε να γιορτάσουμε τον έρωτα από τα Λεπιδόπτερα) αν ήσασταν προσεκτικοί θα παρατηρήσατε χρήση λέξεων που κανείς στιχουργός δεν διανοήθηκε να χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα τη εξαιρέσει του Τριπολίτη ο οποίος επιπλέον τις χρησιμοποιεί στην καθομιλουμένη ενώ η Πλάτωνος κρατά την ιατρική τους ορολογία. Θα βγάλει ένα σερί δίσκων τα επόμενα χρόνια και ξαφνικά θα εξαφανιστεί από τη δισκογραφία. Το ποτάμι που έδειχνε ορμητικό και αποφασισμένο χάθηκε από το χάρτη. Στέρεψε; Δεν γίνονται αυτά. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι ούτε της παρούσης ούτε θέμα ραδιοφωνικής εκπομπής η «εξαφάνιση» της Λένας Πλάτωνος. Είναι θέμα μέγα όμως η επιστροφή της. Είναι κοντά ένας μήνας που κυκλοφόρησε ο νέος της δίσκος υπό τον τίτλο Ημερολόγια από την Οδό Πανός του Γιώργου Χρονά και πάμε αμέσως να τον ακούσουμε να δούμε τι έχει να μας πει αυτή η τρομερή προσωπικότητα μετά από την απέραντη σιωπή της.

Παίζει το Σ’ αγάπησα

Όταν πρωτάκουσα αυτό το τραγούδι έσπασαν μέσα μου όλοι οι καθρέφτες. Τα γυαλιά μάτωναν όπου έβρισκαν σάρκα διαθέσιμη. Η φωνή της σαν από άλλο κόσμο ιχνηλατεί το παρόν σε χρόνο… παρακείμενο τον λέγαμε; Σ αγάπησα πολύ. Κάποτε. Τότε. Εκεί. Στη μόνη υπόγεια διάβαση που μου άφησες όλα αυτά τα χρόνια περπάτησαν δυο ξένοι. Αποτέλεσμα; Γέρασες. Γέρασα. Σπάραγμα και αξιοπρέπεια. Επίγνωση ήττας και γενναιότητα. Και ο ήχος σπασμένος βγαίνει από τα χείλη. Κι όμως. Είσαι η τελευταία μου ελπίδα. Γιατί το λέει στ’ Αγγλικά; Ίσως γιατί πονάει περισσότερο αν ειπωθεί στη δική μας γλώσσα.

Αλίμονο στους δυνατούς κι ευαίσθητους εξουσιάζονται απ τους αδύναμους κι αναίσθητους. Εδώ ίσως έχουμε μιαν εξήγηση της σιωπής της. Δεν το γνωρίζω. Εικάζω. Κι ελπίζω να μην υποπέσει στην αντίληψη του κ. Αλέξη Τσίπρα και γίνει σλογκανάκι όπως την έπαθε ο Γιάννης Αγγελάκας. Για σκεφτείτε το αυτό το «αλίμονο στους δυνατούς κι ευαίσθητους» και από ποιους εξουσιάζονται. Είναι μεγάλη κουβέντα. Τι λέω; Δεν είναι μια κουβέντα. Είναι μια ολοκάθαρη σκέψη. Pου στάζει αίμα.

Η σχεδόν αιωνόβια Μαριέτα του ομώνυμου τραγουδιού θέλει την ανθρωπότητα να επιζεί κι ας παραγγέλνει πια τα παιδιά της, κι ας είναι το σεξ μόνο για ηδονή, κι ας γενικευθεί η ομοφυλοφιλία! Εδώ ας μου επιτραπεί διακρίνω μιαν ελαφρά ιδεολογική σύγχυση. Δεν ξέρω αν είναι της γηραιάς Μαριέτας ή της μεσήλικας Πλάτωνος. Όπως και να ‘χει εκθέτει σκέψεις κι ας εκτίθεται. Η φύση θα κάνει τη δουλειά της κι ας της έχουμε κηρύξει πόλεμο. Το σκοτάδι της Πλάτωνος ποτέ δεν είναι απόλυτο. Πάντα ακούει τα ερωτικά λόγια των γάτων, ακόμα βλέπει την αμυγδαλιά της ν’ ανθίζει κι ας είναι Γενάρης. Όλα είναι δύσκολα. Αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ακόμα.

Έλεγα ότι το σκοτάδι της δεν είναι ποτέ απόλυτο. Καμιά φορά μάλιστα είναι και… πάμφωτο. Όπως εδώ στην ιστορία με τον Μιχήλ. Τα στοιχεία της φύσης η θάλασσα ο αέρας ο παφλασμός, τα στοιχειά της ζωής ο άνδρας η γυναίκα και το αμφιλεγόμενο πηλίκο: ο γαλήνιος ύπνος.

Παίζει το Σαμσάρα

Χαρακτηριστική και…κλασική Πλάτωνος. Απαντά στα ερωτήματά της με τρόπο που δείχνει ανατρεπτικός αλλά τελικά είναι μια τεράστια, γεμάτη, από μιαν άποψη και λαχταριστή θλίψη. Έτσι κι αλλιώς δεν τραγουδά. Ούτε απαγγέλει. Εκφέρει τις ίδιες τις της λέξεις με τον κόπο μιας κανονικής γέννας . Σημεία πόνου, στιγμές χαράς, η μίξη που λέγεται ζωή.

Παίζει το Θάλασσα

Συγχωρείστε με αλλά αυτό για μένα είναι καθαρή σκληρή ατόφια ατσάλινη ποίηση. Μπορεί να είναι φτιαγμένη από κομμάτια σκόρπια, να είναι ένα φαινομενικά αταίριαστο σύνολο πραγμάτων αλλά το είπε: έτσι ξαναγεννιέται κανείς· Ανοίγοντας τον εαυτό του. Με άλλα λόγια. Εάλω η πόλις; Θα κτίσουμε μιαν άλλη!

Παίζει το Τσίρκο

Ίσως αναρωτιέστε αν ό,τι ακούμε τόσην ώρα είναι τραγούδι. Είναι μια λογική ερώτηση τουλάχιστον όταν την διατυπώνει ένα ακροατήριο και όχι κάποιος από τους ενεργά μετέχοντες στο τραγούδι δημιουργούς τε και τραγουδιστές. Κατ’ εμέ είναι και παρά είναι. Ένα είδος του. Μια μορφή του. Ένα άλλο του πρόσωπο που κάνει τη διαφορά να φαντάζει τεράστια. Δεν είναι για να ξεχνιέσαι αλλά για να θυμάσαι. Δεν είναι για να το ρίχνεις έξω αλλά για να το ρίχνεις όσο πιο μέσα αντέχεις. Δεν θα το ακούσετε στα μαγαζιά της νύχτας ενδέχεται να μην το πολυακούσετε και από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Κόβουν βαθιά. Και είναι μια τεράστια μύγα στο γάλα των εξευτελισμών θεσμών προσώπων και καταστάσεων που κυριαρχούν στην καθημερινότητά μας. Όσοι δεν θέλουν την τέχνη της λήθης και της ευκολίας ξέρουν τι άλλο υπάρχει και μπορούν να το αναζητήσουν. Τα έχουμε χιλιοπει. Είμαστε οι επιλογές μας.

Αυτό το είμαι ευτυχισμένη ακούγεται πολλές φορές γιατί φαντάζομαι πρέπει να το ακούσει και αυτός που το λέει. Παράξενη πρωτομαγιά μ’ αγκάθια φτιάχνουν σήμερα στεφάνια, έγραφε στην Αθανασία του ο Νίκος Γκάτσος. Φτιάχνω μαγιάτικο στεφάνι από τους φίλους μου και την απουσία σου γράφει σήμερα η Λένα Πλάτωνος. Θα τα πάρω και τα δύο.

Από το κομμάτι αυτό (Στην πλατεία Καπνικαρέα) είναι σα ν’ αρχίζει μια άλλη ιστορία μέσα στον ίδιο δίσκο. Η μνήμη επιστρέφει με τη μορφή της μαμάς. Που… φορούσε γάντια με βαθιές ρυτίδες όταν την άφησε. Μαμά αστικής τάξεως προφανώς γιατί στις δικές μας οι ρυτίδες ήταν στα χέρια και όχι στα γάντια. Δεν έχει να κάνει. Πάντα ίδιος ο χωρισμός παντού ίδιος ο πόνος. Μαμά; Ίσως η τρυφερότερη λέξη του κόσμου ακόμα κι όταν απευθύνεται σε πρόσωπα εντελώς αδύναμα να την υποστηρίξουν.

Μακριά από συγγενείς κοντά από ξένους. Κάθε κομμάτι έχει κι από ένα σπέρμα σοφίας. Αυτή δεν είναι κληρονομιά της μαμάς. Ήρθε με την επεξεργασία των δεδομένων που έκανε η κόρη με το δικό της λογισμικό και με προγράμματα που κάποτε αγνοούσαμε και τώρα τα παίζουμε στα δάκτυλα, ενήμεροι και προχωρημένοι για να καταλήξουμε πού; Σ αυτό που από μικρά παιδιά μας μάθαινε η μάνα μας. Τόση εξέλιξη η τεχνολογία τόση εμφυτευμένη στο DNA μας ασυνείδητη γνώση το είδος μας.

Παίζει η Ερημιά

Πάντα καίριες οι ερωτήσεις του θεού. Ίσως ακριβώς γιατί ξέρει τις απαντήσεις. Η ερημιά μου… είναι η σάρκα μου. Αρνούμαι και να σκεφτώ ακόμα τι γέννησε αυτά τα κομμάτια. Πόσο αίμα κύλησε στις αρτηρίες της χρόνιας σιωπής της. Προσωπικά μου είναι αρκετό το γεγονός πως επιστρέφοντας ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, επανεμφανιζόμενη, η Λένα Πλάτωνος, μας έδωσε δουλειά με τον εαυτό μας για τα επόμενα δέκα χρόνια. Όπως έκανε πάντα. Τι λες σκεπτικέ μου φίλε Γεράσιμε;

Πέταγμα! Κι ένα κομμάτι σώμα κατεδαφίζεται. Είναι όλα απλά τώρα; Για φαντάσου! Εμένα γιατί έγινε κόμπος το στομάχι μου κι η ψυχή μου θέλει να βγει ουρλιάζοντας στη Μεσογείων; Δεν θέλω να σας πω κάτι άλλο απόψε. Κυρίες και κύριοι η κυρία Λένα Πλάτωνος υπό τη μορφή δίσκου βρίσκεται εκεί έξω στα μαγαζιά που πουλάνε τον πολιτισμό –καλό και κακό στο ίδιο ράφι. Κάντε ο,τι νομίζετε.