Αυτό το μεταίχμιο του χρόνου κάθε βδομάδα άλλοτε με λυτρώνει και άλλοτε με καταστρέφει. Εννοώ ότι ενώ ψυχολογικά για μένα είναι ακόμα Τετάρτη, τυπικά αλλά και ουσιαστικά βρισκόμαστε στα πρώτα 3-4 λεπτά της Πέμπτης. Σήμερα μάλλον λυτρώθηκα. Δεν είμαι των επετείων εθνικών τε και άλλων. Έβαλα κι ένα ωραιότατο τσάμικο για να κολάσω την αποστροφή μου και λέω να κάνουμε κανονικό ιατρείο, χωρίς περικεφαλαίες φουστανέλες και άλλα ιστορίας σημαντικά ή κωμικοτραγικά. Μην παρεξηγηθώ. Δεν μιλώ απαξιωτικά για την Ιστορία. Η αποτύπωσή της στη ζωή μας με ενοχλεί από παιδί. Μη θυμηθώ τώρα και τα λαϊκίστικα που ζούμε όπου βλέπεις τον Αριστοτέλη στους δρόμους να λέει: ψηφίστε με! για να βγει ο σημαντικότερος Έλληνας στο πιο διάτρητο -γκάλοπ να το πω; που θυμάμαι στα 30 δημοσιογραφικά μου χρόνια. Όχι δεν θα θυμώσω. Προς το παρόν τουλάχιστον. Καλησπέρα σας.

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη διάβασε και ο Ηλίας Λιούγκος μελοποίησε και τραγούδησε το ποίημα του Γιώργου Σαραντάρη «Εμείς οι Έλληνες». Τώρα αν έπαιζα αμέσως και τους Κωλοελληνες του Διονυσίου Σαββοπούλου, και αυτό πάλι μέσα θα ήταν. Και η δική του αλήθεια, αλήθεια θα ήταν πάλι. Περίπλοκος λαός και ακραίος, για πολύ ψηλά τείχη και για πολύ χαμηλά ένστικτα ταυτοχρόνως. Αν μη τι άλλο δεν είμαστε μέτριοι.

Το τραγούδι Είναι παλιό το λιμάνι ζήτησε και το έλαβε βεβαίως ασθενής από τα Χανιά. Αν μου επιτρέπετε αγαπητέ μιαν ερώτηση: εσάς, τώρα, η παλαιότητα του λιμανιού είναι που σας πετάει έξω, που σας στενεύει; Είναι αλήθεια πως τα παλιά λιμάνια στοιχειώνουν από εκατομμύρια παλιές ζωές και ιστορίες και δεν χωράς να περάσεις –όσοι είμαστε από τόπο σε θάλασσα ξέρουμε. Ωστόσο ως εδώ που φτάσαμε, αγαπητέ, κι ένα νεότερο λιμάνι μη νομίζετε ότι θα σας κράταγε περισσότερο. Ούτε εκεί θα περιμένατε. Όποιος δρομολογήθηκε για ταξίδι θα το κάνει -ό,τι κι αν συμβεί. Τώρα γιατί κάτι πυροβολημένοι σαν κι έμενα περιμένουμε ακόμα να επιστρέψει ο φίλος που έφυγε για τα ανοιχτά, δεν το έχω εξηγήσει. Ίσως αυτό το «ανοιχτά», «για τ’ ανοιχτά», να μας παγίδεψε στα χρόνια που ήρθαν.

Αφιερωμένο στον Νίκο Αϊβαλή και στις εμμονές της γενιάς μας. Η οποία -γενιάμας- εξακολουθεί να ρωτάει με χαμόγελο τσίχλας: Τι νέα ψιψίνα; ενώ στο χέρι κρατά τον, μαύρο κατά κανόνα, σκύλο της ζωής της. Χαίρε Νίκο των αδιακρίτως αγαπηθέντων προσώπων που μας σημάδεψαν. Αλλά… τώρα σας έχω νέα. Και τι νέα. Για πάμε

Γεράσιμε σου έχω πει να μην τραβάς φωτογραφίες ερήμην μου, τσαντίζομαι γιατί δεν ξέρω αν στοχεύεις το καλό μου προφίλ ή το άλλο που με αδικεί… κάπως. Αφ ετέρου διάλογο με τα ολοκαίνουργια τραγούδια της οσίας τριάδας θ’ αρχίσουμε από την άλλη εβδομάδα. Να σας πω τα γεγονότα απόψε. Γεράσιμος Ευαγγελάτος Θέμης Καραμουρατίδης και Νατάσσα Μποφίλιου σ ένα διπλό χτύπημα, κάπως σαν αντάρτες πόλεων. Πρώτον ένα cd με Τρία κρυφά τραγούδια –τα δύο θα τα ακούσουμε απόψε- και δεύτερον από την Παρασκευή και όλες τις Παρασκευές αυτής της Άνοιξης -πλην της Μεγάλης, αν και δεν καταλαβαίνω γιατί, μια χαρά θα ήταν μετά τον Επιτάφιο- σ’ ένα πρόγραμμα από εκείνα που εκείνοι ξέρουν να χτίζουν για να κατεδαφίζουν εμάς. Δεν το έκρυψα ποτέ ότι τους έχω αδυναμία. Όχι για τα ωραία τους μάτια και μόνον. Για το ιερό, καθώς φαίνεται, ταλέντο τους. Το ιατρείον ασμάτων είναι φτωχό μη κυβερνητικό και ανιδιοτελές. Άρα δεν μπορεί να γίνει πρακτικά χορηγός αυτών των καλλιτεχνών. Δεν ξεχνά ωστόσο ποτέ ότι απέκτησε το πρώτο του -και τελευταίο- ασθενοφόρο από αυτά τα τρία παιδιά όταν ο γιατρός έκλεινε μισόν αιώνα ζωής και πάνω από όλα το ιατρείο θα παραμερίζει πάντα να περνούν οι ταλαντούχοι. Νατάσσα, Θέμη, Γεράσιμε, βγείτε και τσακίστε τους την καρδιά.

Στο χώμα είναι η μοίρα τους να γράφονται τα ονόματα. Όχι για να σβήνουν με τον αέρα που περνά αλλά για να προσέχουμε πού πατάμε. Η εξαιρετική κυρία Μαρία Βουμβάκη που ακούσαμε αφιερωμένη στα τρία νέα παιδιά που ξέρω ότι τους αρέσει αν και μαέστρο προσωπικά δεν τη βρίσκω και τόσο… ποπ. Θα πω άλλη στιγμή τι θεωρώ πως είναι για την ελληνική δισκογραφία. Μωρέ τώρα που είπα ελληνική δισκογραφία τι θυμήθηκα να δεις…

Αυτό το τραγούδι λέγεται Θυμός και ήτανε να παίξει την περασμένη Τετάρτη μετά το Αμίλητο νερό, αλλά δεν χώρεσε. Και θα το έπαιζα κολλητά στον στίχο του Ισαάκ Σούση Χρόνια στεγνώνει μέσα μου το αμίλητο νερό, όχι μόνο για εκείνο που λέει ο Θυμός: και για χρόνια πολλά/ δε σου παίρνουν μιλιά/ μια βραχνάδα παλιά/ το τσιγάρο αθωώνει-με ξέρουνε χριστέ μου;- αλλά και γιατί αυτό είναι ένα τραγούδι που τυπικά ΔΕΝ υπάρχει. Πόσο το ‘εχω στα συρτάρια, δύο χρόνια; τρία; Κώστας Γαϊτανάς ο συνθέτης και αναγκαστικά ο ερμηνευτής -μια χαρά τα πήγες Μιγκέλ- Τάσος Μιτσελής ο στιχουργός. Έχω θυμώσει και πια θα το δείχνω με κάθε τρόπο. Υπάρχουν νέα παιδιά νέα μυαλά νέο υλικό. Τ’ αγόρια που σας λέω μεγάλωσαν -ο ένας πήγε 25 κι ο άλλος 22, φαντασθειτε σε τι ηλικία το έγραψαν. Κι έχουν υλικό. Ελληνική δισκογραφία, μεγάλο- και μικρο-τραγουδιστές: anybody there? Ό,τι βρίσκω και μ αρέσει θα το παίζω από εδώ. Πάει τελείωσε. Όποιος ενδιαφέρεται το ιατρείον ασμάτων δεν κλείνει ποτέ αλλά… φιλτράρει. Παίζει ο,τι του αρέσει.

Κυκλοφόρησε πως ζοριζόμαστε πλάκωσε και η Αντιγόνη του Σοφοκλέους. Ας είναι. Δε μου λέτε, έχετε σκεφτεί πώς καταλαβαίνεις ότι μεγάλωσες… αρκούντως; Την περασμένη Δευτέρα το ανακάλυψα. Όταν ο άλλος σου λέει μία λέξη κι εσύ αντ’ αυτής έχεις να πεις μιαν ολόκληρη ιστορία. Πικρό αστείο. Ή μπλακ τρουθ στα τριπολιτσιώτικα. Κι αυτή η φωνή που ακούσαμε; Η κυρία Καίτη Κουλιά; Τι να τραγουδήσει; Ποιος θα καταδεχτεί να της γράψει από τους μεγάλους -άντε και τους μεγαλομανείς. Α ρε πατρίδα.

Θα μου πείτε και στη Φλέρυ Νταντωνάκη που καταδέχτηκαν να γράψουνε τι προκοπή είδε; Υπάρχει μια διαφορά. Εδώ δεν έφταιγε ο τυφώνας ελληνική δισκογραφία. Ήταν θέμα ψυχισμού, μυαλού ιδιαίτερου, και άλλων πολλών που δεν είναι της παρούσης. Συνάντησα προχθές τον Γιώργο τον Τσαμπρα συνάδελφο και φίλο εκλεκτό, τι κάνεις από δουλειά; του λέω; Ε ξέρεις, στο Δεύτερο όπως κι εσύ κι ο,τι βγάζω από την ελληνική δισκογραφία – ο Γιώργος είναι γνωστός δημιουργός και επιμελητής σημαντικότατων μουσικών εκδόσεων, εγω τον λέω και ιστορικό της γενιάς μου μολονότι ηλικιακά ειναι μικρότερος, δημοσιογραφικά είμαστε συνομίληκοι. Βέβαια όταν λέμε ρε Στέλλα τώρα ελληνική δισκογραφία ξέρεις τι εννοούμε, τα cd που δίνουν οι εφημερίδες! Αχ Γιώργο, να σου πω, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή -το γνωρίζεις. Αλλά θα σου πω, πάνω από όλα, ότι τη συγκεκριμένη ντροπή δε θα την επωμιστούμε εμείς οι παλαιοί των ημερών δημοσιογράφοι. Χάρηκα που τα ‘παμε έστω και έτσι, που λέει κι ένα τραγούδι.

Ε αυτό το τελευταίο είναι το σωστό: μια μαχαιριά. Το «ποτέ μαζί» δεν σώζεται δεν πάει να το ακούς και με των άστρων τη μουσική; Ούτε εσύ σώζεσαι, απλώς… καμώνεσαι. Μαζεύεις τα αμάζευτα και τα ασυμμάζευτα της τωρινής ζωής σου και βγάζεις έκτακτο διάγγελμα: είμαι μεγαλύτερη, είμαι ωριμότερη, είμαι σοφότερη, είμαι βαρύτερη, είμαι… μελαγχολικότερη – λέγεται αυτό;- τέλος πάντων είμαι όλα αυτά ΑΡΑ: μπορώ να το αντέξω, μπορώ να μην γίνω χίλια κομμάτια –να σταματήσω στα 832 ας πούμε- μπορώ να δείχνω ατσαλάκωτη. Γρηγοράκη, νοσοκόμε μου… φέρε τη βαλίτσα με τα χάπια μου, να χαρείς, γιατί-εγώ-τώρα- πρέπει να μπορώ.

Τελικά η δικιά μου η γενιά ήταν πιο ανθεκτική, μου φαίνεται. Θυμάμαι λέγαμε τσιτάτα του στυλ: όποιος φοβάται πάει και κοιμάται, λέγαμε: τα καλά κορίτσια πάνε για ύπνο τα κακά πάνε παντού…. Σήμερα καλά κακά κορίτσια κι αγόρια μόλις πάει 12, άντε να πω και μία, πυζαμούλα και κρεβάτι διότι ξυπνούν νωρίς. Κι εμείς δουλεύαμε ρε παιδιά από τα 19 μας χρόνια. Τι να πω; Τι να πιω; Φταίνε τα νάτρια και τα κάλια και οι σίδηροι και οι αιματοκρίτες που τα τινάξατε νωρίς νωρίς στον αέρα; Δεν ξέρω, άλλης ειδικότητας είμαι εγώ. Τέλος πάντων θα το δεχτώ, τι να κάνω; Καλόν ύπνο να έχετε. Κι επειδή, μολονότι δεν είμαι Σκορπιός. κατά καιρούς τη ρίχνω τη τσιμπιά μου σας εύχομαι: με δαίμονες να κοιμηθείτε μ αγγέλους να ξυπνήσετε.

Μείνετε συντονισμένοι στο Β΄ Πρόγραμμα. Εδώ η μουσική ακούγεται και, καμιά φορά, πονάει κιόλας.

Advertisements