Δεν νυχτώνει. Νύχτωσε. Να φωνάξω μια δασκάλα να μας θυμίσει τη σημασία του χρόνου των ρημάτων; Πάντα αγαπούσα τον υπερσυντέλικο, δεν ξέρω γιατί, ούτε τον καταλάβαινα και πολύ από άποψη γραμματικής. Αλλά είχε μέσα του κάτι από τη συντέλεια και ακουγόταν σαν καταστροφή: Υπερσυντέλικος! Λωρίδα της Γάζας κανονικά. Κυκλοφορεί πολύ αυτό το τρικ τα τελευταία χρόνια. Μας απορροφά η παρωδία ζωής και ξεχνάμε τον εαυτό μας, τα θέλω μας etc etc. Δεν μας παρατάτε, λέω εγώ. Για να ξεχάσεις τον εαυτό σου πρέπει πρώτα να έχεις. Κι όταν σε τρώνε οι δρόμοι, τα πολυκαταστήματα και η τηλεκατευθυνόμενη -το τηλε- από το τηλεόραση- ενημέρωση, δεν έχεις εαυτό, δεν έχεις είναι, είσαι ένα μόρφωμα με σάρκα και οστά που μιλάει κινείται πράττει όντας απόν από την ίδια του τη ζωή. Να πεις καταστρέφω τον εαυτό μου -το ακούω. Να πεις τον παραμελώ -το δέχομαι, να πεις τον πετάω στα σκυλιά ή τον στριμώχνω στον πάτο ενός μπουκαλιού που προηγουμένως οικειοθελώς άδειασα στο στομάχι μου μη σας πω ότι τι απολαμβάνω κιόλας. Το «ξεχνάω τον εαυτό μου», δεν περνάει με τίποτα εδώ. Κι εντάξει, μάτια μου, ζωή είναι και θα περάσει αλλά είναι κρίμα καθώς θα περνάει απέναντι να μην αφήσει πίσω της ούτε ένα δακτυλικό αποτύπωμα. Στην άσφαλτο. Ή στην καρδιά ενός ανθρώπου.

Οι χαμένες οι ψυχές, λοιπόν, Τα καμένα χαρτιά μ άλλα λόγια –ακούς χαρτάκι; Τους επικίνδυνους τους έχει μαζέψει η ιατρική. Οι άλλοι, που είναι μάλλον περισσότεροι, κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Είναι οι άνθρωποι που τους βλέπεις συνέχεια κουρασμένους κι αναρωτιέσαι: τίποτα δεν κάνει όλη μέρα πού κουράστηκε; Κι όμως εκείνος έχει λιώσει δυο ζευγάρια παπούτσια περπατώντας μέσα του πάνω κάτω πάνω κάτω, μιλώντας μέσα του, σκοτώνοντας τα μέσα του. Είναι αγόρια που άσπρισαν τα μαλλιά τους στα 25 όταν είδαν πως όλα είναι τρύπια πίσω τους και μπροστά τους, είναι κορίτσια που ακούν τις νύχτες κάποιος να λέει το όνομά τους και πετάγονται ιδρωμένα φωνάζοντας: δεν ειμ’ εγώ δεν είμαι εγώ! Είναι άνθρωποι που σε γενικές γραμμές πετυχαίνουν πολλά στη ζωή. Ζουν από πείσμα παλεύουν δημιουργούν σπουδάζουν αλλάζουν τα σύμβολα πέρανε με κόκκινο όλοι έχουν να λένε για τη δύναμή τους το θάρρος το ατσάλινο βήμα προς το στόχο τους. Και μόνον εκείνοι που θα τους επιτραπεί να αγαπήσουν ένα καμένο χαρτί θα έχουν την πικρή τιμή να το ακούσουν να τους λέει: αυτό να μην το ξανακάνεις. Αν μου χαϊδέψεις πάλι το κεφάλι θα κλαίω σαράντα μέρες.

Όταν απομακρύνονται οι άνθρωποι είναι για να ξανασυναντηθούν. Σε άλλο χρόνο και υπό άλλες συνθήκες. Βέβαια σε μια σχέση που έχει τρέξει αίμα δεν θ’ ανθίσει ποτέ μια φιλία. Αλλά μπορεί ν’ αναπτυχτεί μια δημιουργική εχθρότητα. Λογοπαίγνια και εξυπνακισμοι για να ξορκίσει κανείς ό,τι τελειώνει.

Είδες τι μπορεί να φτιάξει ή να ΜΗΝ φτιάξει ο άνθρωπος αν έχει ένα κίνητρο καρδιάς; Ζωγραφίζει κήπους, σπέρνει πουλιά, βάζει ένα συννεφάκι εδώ ένα αγγελάκι πάρα πέρα, προσπαθεί να κάνει τον κόσμο βιώσιμο για τον άλλο. Μέχρι τρεχούμενο νερό στην έρημο της Σίβα εφευρίσκει για να έχει δροσιά η επαφή. Κι αν… ΔΕΝ; Ε… αν ΔΕΝ… κάθεται οκλαδόν μέσα στη φωτιά του.

Α όχι δεν θα παιχτούμε στον ουρανό. Άσε τις μεταφορές και τις παρομοιώσεις. Εδώ στο χώμα θα γίνει η μοιρασιά κι εδώ τα λάφυρα της αγάπης θα παιχτούν στα ζάρια. Μετακινείσαι συνέχεια πιστεύοντας πως έτσι δεν αφήνεις σκιά αλλά ξεχνάς πώς ο φόβος κάνει φασαρία και σχεδόν πάντα ακούω πού είσαι. Αν σωπαίνω είναι που ξέρω από αυτά τα κόλπα της ψυχής και περιμένω να καταλάβεις με τη σειρά σου ότι το παν δεν είναι η ήττα. Είναι η συγχώρεση. Κι εγώ δεν την κατάφερα ποτέ.

Χαράμι να σου γίνουν τα ξενύχτια μου; Ελάτε τώρα Μαριώ αφού ξέρετε πως δεν γίνονται αυτά. Μόνοι μας κλαίμε, μόνοι μας σερνόμαστε στα πατώματα. Σε κανενός το λαιμό δεν γινόμαστε θηλιά αν προηγουμένως δεν έχει παραδοθεί αμαχητί στη ζωή μας. Άτιμο το παιχνίδι, θέλει ψυχραιμία και ψυχική ακαμψία ελεύθερου σκοπευτή κι εμείς ούτε καψούλι δεν καταφέραμε να σκάσουμε τόσες Αναστάσεις που ζήσαμε. Πάρτε τα κομμάτια σας κι αποσυρθείτε με αξιοπρέπεια. Είναι άνθρωποι που δεν τους προσβάλλει τίποτα. Ούτε καν ο εαυτός τους στον καθρέφτη.

Λύσσα πια μ’ αυτά τα κομμάτια. Κομμάτια εδώ εκεί, κομμάτια ο ένας κομμάτια ο άλλος. Τότε γιατί ζούμε τόσο άθλια ρε παιδιά; Να γίνεσαι κομμάτια θέλει τσαγανό, δεν είναι του καθενός δυνατότητα κι ευκολία. Κι εν πάση περιπτώσει αυτή η περιβόητη αγάπη γιατί θέλει συνέχεια από κοντά ένα ασθενοφόρο; Αει παράτα με. Όποιος θέλει ας έρθει με το Άουντι.

Advertisements